De klok sloeg juist middernacht...

Goede Vrijdag is vergleden in "stille zaterdag,"
de dag voor de verrijzenis van Jezus.

Gisteren en ook vandaag
heb ik de diensten bijgewoond in de kerk.
Wij doen dat elk jaar.

In onze parochie nemen nog vele gelovigen deel
aan de diensten van de Goede Week
en ook op zondagen is de kerk
nog goed gevuld.
Wij hebben gelukkig nog een pastoor en ook
eeen levendige parochiegemeenschap
met heel wat jonge gezinnen.

Maar dit terzijde.

Eigenlijk wilde ik U vertellen
over de diepe vreugde in mijn hart,
zelfs op een Goede Vrijdag,

Alhoewel ik in mijn hart
meeleef en mediteer
over het onmenselijke lijden
van Jezus, onze Heer en God,
gestorven voor onze zonden,
om ons te redden
gestorven
voor mijn zonden,
NOOIT mag ik dat vergeten.

Toch is er diep in mij een vreugde
die ik niet verklaren kan.

Mijn moeder was een diepgelovige vrouw,
die heel veel van God, van Jezus hield.
Zolang ze kon
ging ze elke dag naar de Heilige Mis.

Ze hield zoveel van God
dat ze Hem elke dag wilde ontmoeten.

Weet je, als ik Jezus ontmoet
in de Eucharistie
of in het gebed, maakt ook mij dat heel blij.
Dit is een proces dat langzaam in mij
aan het groeien is.
Het is echt een wonder,
ik heb alleen maar mijn hart voor Hem opengezet
en hij palmt het zachtjes in,
zoals gebeurt wanneer je de liefe van je leven ontmoet.

Ik ben getrouwd
en ben daarin heel gelukkig,
maar dit is een geluk een vreugde van een andere orde.

Dit gaat diep, heel diep,
er zijn geen woorden voor.
En ik besef
als ik nog meer vertrouwen zou hebben
en minder angst om mij toe te vertrouwen,
dat de Heer
nog intenser in mijn leven aanwezig zou komen.

Lieve mensen ik bid voor U,
bidt U ook voor mij?

Dit is een nachtelijke ontboezeming,
maar reeds tijdens de Kruishulde, daarstraks in de kerk,
had ik het gevoel
dat ik dit hier wilde vertellen.

IK WENS IEDER VAN U EEN ZALIG PASEN
en de vreugde
van de Verrezen Heer,

O ja, ik vergat nog te zeggen dat ik morgen ga biechten,
ik vind dit een noodzaak
om met mezelf en met God in het reine te blijven.

Goede nacht,

Louise

Goede Vrijdag


Ieder jaar als ik op Goede Vrijdag,
na mijn werk door de straten naar huis ga,
ben ik verwonderd over het leven
en de sfeer in de stad.

Rond 15 u kan men een kerk binnengaan
en deelnemen aan de kruisweg,
maar slechts weinige mensen doen dat.

De straten zijn vol drukte, reizigers,
taterende en winkelende mensen.
Schoolgaande jeugd die aan hun vakantie beginnen.

Er wordt gegeten en gedronken, alhoewel
Goede Vrijdag een dag van vasten is.
Eén van de twee vastendagen die nog resten
in de katholieke kerk.
Vastentijd is nu vooral een tijd van Broederlijk Delen.

Ieder jaar als ik op Goede Vrijdag,
na mijn werk door de straten naar huis ga,
ben ik pijnlijk getroffen
door de onverschilligheid van mensen.

Voor de meeste mensen is die dag
een dag als alle anderen,
het begin van het einde der week
Waarom zouden zij zich zorgen maken
over iets wat meer dan 2000 jaar geleden
is gebeurd. Waarom treuren, waarom meeleven?

Dat gaat mij iedere keer door het hart.
Jezus’ lijden en sterven heeft Hij ondergaan
om ons te verlossen van onze zonden.
En wij doen of het ons niets kan schelen

Ik vind dit zo verdrietig, zo ondankbaar.
Een Mens sterft en Hij wordt alleen gelaten,
op enkele getrouwen na.

Jezus, wat hebt U een groot hart
om ons dit alles te blijven vergeven,
om dit alles te blijven verdragen.

Help ons om met meer liefde en dankbaarheid
naar U toe te gaan en een klein stukje
van uw Kruis te helpen dragen.

Lieve Jezus, ik dank U, ik bemin U
help mij te leven zoals de Vader
van mij verwacht.


Goede Vrijdag  - april 2007 - Louise

VREDE

Ik kan niet nalaten te filosoferen over de dingen van het leven. Terwijl ik de tekst van november 2000 herlas en herschreef kreeg ik het even koud.
" VREDE " , waar blijft ze ? Ze lijkt verder verwijderd dan ooit. Hoe kan dat nu, wat is of zijn de oorzaken? Het lijkt wel of we achteruit gaan in plaats van vooruit. We kunnen de vinger wijzen naar leiders, door wie oorlog gebruikt of misbruikt wordt om de eigen belangen te verwezelijken. We kunnen ertegen zijn, we kunnen betogen, we kunnen onze mening uiten en toch, dit alles lijkt niet veel te helpen.
Er zijn inderdaad mensen die zo vol zijn van haat dat er voor hen maar één doel overblijft, de tegenstander ombrengen. Dat daarbij ook vele onschuldige slachtoffers vallen, raakt hen niet. Zij zinnen alleen op wraak. Het is het enige doel in hun leven geworden. Ik wil hier niet de rekening maken van landen of volkeren, van bendes en terreurorganisaties. Ik stel alleen de vraag, waarom kunnen zij ( wij ) die vrede wensen er geen einde aan maken???

VREDE, waar begint die ? Juist ja, in het hart van elke mens. Zijn wij, ben ik een vredebrenger? Kan ik vergeven aan hen die mij ( die ons ) kwaad deden? Meer nog kan ik kwaad met goed vergelden ? Vaak wordt de vrede in ons eigen hart het zwijgen opgelegd. Er is ruzie tussen mensen, in gezinnen, tussen collega's, in de politiek. Kunnen wij het opbrengen om hier niet aan mee te doen. Beter nog, om te proberen mensen met elkaar te verzoenen. VERZOENEN, het grote woord. Mensen die zich met elkaar verzoenen brengen vrede tot stand. Vrede, liefde, genegenheid, solidariteit, vreugde, geluk, allemaal vruchten van die vrede. Ik word er zelf gelukkiger door. Het begint met een kleine cirkel, zoals het water dat in beweging wordt gebracht wanneer men er een keitje ingooit en dat steeds meer uitdeint en grotere kringen vormt. Ik zie het gebeuren, het is mooi, het is goed. Er komt beweging in. Eén of enkele mensen beginnen er aan. Zij laten zich niet meer raken door het kwade. Zijn proberen goedheid, geduld en vrede te beleven én te brengen in hun eigen kleine omgeving, het worden kringen van hoop, oases van vrede.
Hoe? Zij nemen bewust afstand van het kwade, het geweld dat zich in alle vormen in onze maatschappij opdringt. Geweld- en horror- filmen, taboe ! Wapens als speelgoed, neen niet voor onze kinderen of kleinkinderen, ook al staan die misschien wel op hun verlanglijstje. Wij proberen hen uit te leggen waarom zij die niet krijgen. Misschien hebben zij het moeilijk met hun vriendjes, omdat zij geen wapens als speelgoed hebben en de vriendjes wel . En die vriendjes vinden hen daarom flauw, hoe help ik mijn (klein)kind daar mee omgaan ?
Misschien is één van onze kinderen overtuigd genoeg om de boodschap uit te dragen. Tegen stroom in? En waarom niet? We willen toch allemaal vrede in de wereld, tiens dan moet ook ik er serieus aan mee-werken, individueel en in de opvoeding van kinderen en kleinkinderen. Misschien kan ik er zelfs met vrienden of familie over praten, zonder ruzie te maken, zonder mijn mening te willen opdringen, alleen maar aanbieden en proberen voor te leven.

En als het echt niet lukt om van mens tot mens die waarden te beleven of over te brengen, dan is er voor mij nog altijd het gebed, waarin ik met al mijn tekorten, vragen en problemen bij Hem terecht kan. En geloof en gebed kunnen wonderen verrichten. Ook dat is mijn ervaring. Wat dikwijls uitzichtloos lijkt, wordt beter opgelost dan ik (wij) durfde verhopen en verwachten.

Het is GOEDE WEEK, terwijl ik dit schrijf. De Goede Week, met het lijden en de kruisdood van JEZUS en PASEN de dag van Zijn VERRIJZENIS. Voor mij en voor vele christenen is dit het ultieme moment uit Jezus leven. Hij geeft zijn leven voor de VERZOENING van de mensheid, van ieder mens met God, Zijn Schepper.

Waarom was dit lijden zo gruwelijk, zo onmenselijk. Omdat Hij door Zijn lijden de zonden van de mensen op zich nam. Kan ik dan onbewogen blijven ? Ook mijn zonden en mijn kwaad neemt Hij op Zijn gewonde schouders, en in Zijn gefolterd lichaam. Terwijl ik dit schrijf voel ik mij diep bewogen. Zo gaarne ziet Hij mij, zoveel houdt Hij van elke mens, of die Hem willen kennen en aanvaarden, of niet!

Ik kan alleen maar dankbaar en deemoedig knielen en met mijn beperkte mogelijkheden Zijn grootse Offer aanvaarden en vooral Hem toelaten in mijn leven. Met mijn leven, proberen een antwoord te zijn op de idealen die Hij ons heeft voorgeleefd. Vrede brengen, liefde brengen, maar zonder ZIJN HULP ben ik er niet toe in staat. Ik heb Hem nodig, Hij gaat ons ( mij ) voor. En als ik de weg verloren ben is Hij daar om ons ( om mij ) te helpen het pad van liefde en van vrede terug te vinden.

Ik wens U een Goede week - une semaine Sainte in het Frans

Louise

Heer, Gij zijt mij toevlucht
en mijn burcht,
Gij zijt mijn schild
en mijn vertrouwen,
Alleluia

Nederig stille timmerman
zo klein in 's werelds ogen
Jozef, wie mocht ooit als Gij
op heilige schatten bogen?
In uw kleine woning
bezat Gij 's Hemels Koning,
was uw gezellin, d' Engelenkoningin!

Wil o Jozef aan uw Bruid
en aan Haar Zone vragen
dat wij in ootmoedigheid
aan Hem en Haar behagen!

Hoor ons kinderbede,
bekom ons reinheid, vrede,
liefde, vrome deugd
...en des hemels vreugd'!

naar een oud kerklied

een fijne vaderdag
aan alle vaders

en een gelukkig naamdag
aan alle Jozef's, Jef-fen,
Jos-sen, Seppes enz.

van Louise

Lieve God,
Neem mijn gezin bij de hand
leid ons en vorm ons
geef ons uw licht
zodat wij morgen weer zien
hoe we verder kunnen

***

Sint Jozef wil ik vragen om voor ons te bidden
een heilige van heel praktische aard
dank u wel en blijf aan ons denken

geschreven door Josephine


Op 19 maart wordt het feest gevierd
van de Heilige Jozef 


Ik wens U nog een zinvolle vastentijd.
Louise

Veertigdagentijd of Vasten

Veertigdagentijd

De veertigdagentijd begint op Aswoensdag, dit jaar was dat woensdag 21 februari, en duurt tot de Paasnacht, de nacht van zaterdag 7 op zondag 8 april. Het is de liturgische tijd die voorbereidt op het hoogfeest van Pasen. Voor de christenen betekent het een tijd van inkeer en herbronning: een terugkeer naar de bron, naar het zuivere leven zoals het evangelie het de volgelingen van Jezus voorhoudt. De tijd bij uitstek ook om zich vrij te maken van onwaarden als hebzucht, eerzucht en heerszucht; om de ballast los te laten die zich in het dagelijkse leven opdringt; om, meer dan anders, tijd te maken voor gebed, bezinning en vasten.

Aswoensdag

De veertigdagentijd start op Aswoensdag. In de eucharistie- of boeteviering tekent de priester een ‘askruisje’ op het voorhoofd van de gelovigen. Daarmee worden ze herinnerd aan hun roeping te leven in navolging van Jezus Christus. In de veertig dagen voor Pasen betekent dat meegaan in de lijdensweg van Jezus, solidair zijn met de armen en verdrukten in deze wereld. Ook daarvan is de vasten een uitdrukking.
De as is gemaakt van de gezegende palmtakken van Palmzondag van het jaar daarvoor, die vóór de Aswoensdagviering verbrand worden. De takken van jubel en vreugde moeten eerst worden verbrand om zo tot teken te worden van het kruis, de dood en de verrijzenis.

Asse is een bijbels symbool van menselijke onvolmaaktheid en sterfelijkheid. Als de priester het askruisje oplegt, doet hij dat met de woorden: “Gedenk mens, dat gij stof zijt en tot stof zult wederkeren”. Dat stof verwijst naar het tweede scheppingsverhaal (Gen 2), dat de mens eraan herinnert dat het leven kostbaar is, want het komt uit Gods hand, maar tegelijk ook broos en vergankelijk als stof.
Diezelfde as is ook een teken van nieuw leven. Vroeger werd zelfs met as gewassen. As heeft dus ook een reinigende kracht. Het afbranden van de stoppels op de akkers maakte de grond opnieuw vruchtbaar. As die op het voorhoofd van de zondaar werd gestrooid, reinigt en geeft kracht tot nieuw leven.

Vastentijd’, onderdeel van de ‘Icoon van de Seizoenen’,
van William Schickel

Vasten

Oorspronkelijk werd in de voorbereidingstijd voor Pasen alleen op Goede Vrijdag gevast. Ter herinnering aan de sterfdag van Jezus werd dan geen vlees gegeten of een maaltijd overgeslagen. Later werd het vasten op Goede Vrijdag uitgebreid tot een periode van veertig dagen. De mate waarin dan werd gevast, kon sterk verschillen.
Het min of meer verplichte vasten in de veertigdagentijd werd in 1967 door de katholieke Kerk afgeschaft. Sindsdien gelden alleen Aswoensdag en Goede Vrijdag als officiële en verplichte vastendagen. Wie op de andere dagen wil vasten, mag dat uiteraard doen. Hoe hij of zij dat concreet invult, is een persoonlijke keuze, want er staat nergens voorgeschreven wat wel en niet mag. De gelovigen worden wel opgeroepen om tijdens de vasten meer dan anders de eucharistie bij te wonen en om rond Pasen het sacrament van de verzoening te ontvangen.
Vasten is niet typisch christelijk of katholiek. Het komt in een of
andere vorm in alle religies voor: de ramadan in de islam, Jom
Kippoer in het jodendom en ook het hindoeïsme kent vastendagen
in de aanloop naar belangrijke feesten of in tijden van rouw.
Voor christenen betekent vasten zowel zich iets ontzeggen als iets meer doen dan gewoonlijk. Het eerste, de ‘versterving’ zoals het vroeger werd genoemd, wil zeggen zich een tijdlang bewust voedsel (vlees bv. of vis), drank (alcohol bv.), een extraatje of luxe onthouden. En dat niet om af te vallen – ook al kan het een effect ervan zijn – maar als een manier om zich zo lijfelijk te confronteren met de ongelijke en onrechtmatige verdeling van rijdkom en armoede in de wereld.
Anderzijds biedt vasten ook de gelegenheid om daadwerkelijk iets extra te doen voor de mensen die het echt nodig hebben. Er is immers geen sprake van een authentieke bekering zonder een eerlijke bekommernis voor de medemens, zonder een verhoogd engagement en een sterkere solidariteit met de zwakste onder ons. Uitgerekend in de veertigdagentijd roept Broederlijk Delen ( voor meer info: zie www.broederlijkdelen.be ) alle mensen van goede wil dan ook op om zusterlijk te delen met iedereen zonder onderscheid.


Vasten en veertig in de Bijbel

In de Bijbel wordt wel vaker naar vasten verwezen. Een vasten-periode wordt in het Oude Testament afgekondigd in tijden van nood (1 S 7,6; Jl 1,14; Neh 1,4), als boetedoening (Jon 3,5) of als teken van rouw (2 S 1,12; Re 20,26, Zach 8,19.).  In het Matteüsevangelie staat te lezen dat Jezus veertig dagen en nachten lang vastte in de woestijn om zich voor te bereiden op zijn openbare leven (Mt 4,2).  Vasten in de Bijbelse betekenis heeft te maken met (zelf)discipline: vasten maakt een mens weerbaarder en helpt hem te weerstaan aan allerlei dingen die hij eigenlijk niet nodig heeft. Vasten helpt ook om de dingen helderder te denken en scherper te zien. Het is voor gelovigen een manier om dichter bij zichzelf en vooral bij God te komen. En wie vast, ondervindt aan den lijve wat het betekent om honger te hebben. Vasten nodigt daarom uit tot solidariteit en delen met de ander.
‘Veertig’ is een belangrijk symbolisch getal in de Bijbel. Het staat voor een leven of een generatie lang. Het is ook het getal van verwachting en voorbereiding, maar ook van boete en vasten.
De zondvloed duurde 40 dagen en nachten; veertig jaar trokken de Israëlieten door de woestijn voorleer ze het Beloofde Land bereikten; Jona preekte 40 dagen lang in Nineve om de inwoners aan te zetten tot bekering. Ook Jezus vastte na zijn doopsel 40 dagen en nachten in de woestijn. En veertig dagen lang verscheen Hij na zijn verrijzenis aan zijn leerlingen.

              Ik wens U een vreugdevolle en vernieuwende vastentijd
                                                 Louise

met dank aan kerknet Vlaanderen
http://www.kerknet.be/vasten07.html

zo maar...

Omdat de kleine dingen van het leven
mij gelukkig maken,
omdat ik in zovele omstandigheden
en in mensen rondom mij
God mag herkennen.

Omdat de wereld draait,
niet altijd even goed,
en niet voor iedereen even goed.
Maar hij draait
en met onze inspanningen
draait hij wellicht beter,
niet alleen voor onszelf,
maar voor velen rondom ons of ver weg.
Hier leven wij in welvaart,
met vele mogelijkheden allerhande.

Opdat de anderen in ons
liefde, vrede en vriendschap zouden ontdekken,
gaven van God, van de Geest,
nodig ik jullie uit
te leven in verbondenheid,
met elkaar en met God.

Zodat ooit,
een Paradijs van liefde en vrede ontstaat,
VOOR IEDEREEN.

Een utopie?
Ja, als we bij de pakken blijven zitten.

Neen, als wij er aan beginnen
en anderen oproepen om mee te doen.

De Lente komt, ongetwijfeld,
misschien warmer, misschien kouder
dan andere jaren,
maar ze komt!

Zo kan ook de lente in de mensheid aanbreken,
als we er maar hard genoeg voor werken,
SAMEN!

Louise

Van mijn vader

De zakken touwtjes
van mijn vader
dragen nu de uien
van mijn land.

Eens waren het de
zakkentouwtjes
van mijn vader ,
die hij met veel liefde
rond zijn uien bond.

Zorgvuldig door mij
weggelegd,
als een kostbaar relikwie.
Opnieuw gevonden
in de schuur,
als een tastbaar bewijs
van zijn aanwezigheid
hier op aarde.

Ze vertellen een verhaal
van Liefde voor de natuur,
puur mens als hij was.
Onlosmakelijk blijft het
verbonden met zijn wezen.
Het bezorgt me heimwee
naar het verleden .

Tineke Ebing

Het feesten is weer voobij
al trekken nog vandaag door regen en wind,
de Drie Koningen, op zoek
naar de grote Koning, het pasgeboren Kind.

Sinds jaren is het hier traditie, dat
kinderen in feestkledij - als koningen,
bruin, zwart en blank, met ster vooraan,
zingend over dit kleine Kind, op stap willen gaan;
en over de Drie Koningen, die volgden de ster,
zij kwamen uit het Oosten, zij kwamen van heel ver.

Uit het Oosten, waar nu zo fel de oorlog woedt,
waar sterren verduisteren, mensen lijden en
sterven, waar kinderen leven in angst en in pijn,
wanneer kan het ook daar opnieuw het feest
van Betlehem en van de Drie Koningen zijn?

Kindje in de Kribbe, Gij kent ons menselijk lot,
breng ons tot elkander, breng ons weer
tot Uw en onze Vader, tot ons aller God.
Kindje in de Kribbe, uit liefde onder ons gekomen,
een Paradijs op aarde, waar alleen liefde regeert,
help ons dit waarmaken; en niet alleen maar dromen.

Louise
6 januari 2007

Nieuwjaars-gebed

Leidt U ons op nieuwe paden

dat wij niet verdwalen Heer

ook al loopt de weg niet gladjes

en lijkt het leven snelverkeer

Loopt U met ons alle wegen

die we nog betreden gaan

want de toekomst lijkt onzeker

in dit, ja, ons aards bestaan

Houdt mijn hand in Uwe handen

dat het kwaad niet winnen zal

want bij U ben 'k altijd veilig

kom ik niet aan lager wal

'k Vraag U Heer, wees Gij mijn herder

'k vraag het voor zovelen Heer

Draag de pijn die ik moet lijden

als ik gaan moet door noodweer

Zegent U mijn lieve kind'ren

die nog zoekend zijn naast mij

wees hun gids op alle wegen

helpt U hen bij allerlei

Wees bij hen die honger lijden

en die ziek zijn en nu zwak

maak hen sterk in overtuiging

dat u kent hun ongemak

****

Amen

Jannie/ 1-1-2006


dank Jannie
Louise

Ik ben niet ik.

Ik ben hij,

die aan mijn zijde gaat, zonder dat ik hem zie,

die ik vaak bezoek,

en die ik vaak vergeet.

Hij, die rustig zwijgt, als ik spreek,

die zachtmoedig vergeeft, als ik haat,

die rondzwerft, waar ik niet ben,

die recht op zal blijven staan, als ik sterf.

Juan Ramón Jiménez

Christen-vervolging

'En, terwijl ik de slaap niet kon vatten, wist ik,
ineengedoken tegen een ijskoude muur:
iemand denkt op dit moment aan mij en pleit voor me bij de Heer.'

Irina Ratoesjinskaja
(zeven jaar in Russisch werkkamp)

De kring is rond,
vier weken van Advent,
die ons hebben voorbereid
op de komst
van de Heiland,
het kindje in de kribbe.

Als we nu, ruim 2000 jaar later
nog steeds dit feit gedenken
zal het toch wel van betekenis zijn
voor de mensheid.

Ook al hebben velen dit feest herleid
tot een louter profaan gebeuren.
Gezellig samenzijn, lekker eten,
elkaar verwennen met cadeautjes.

Ik vond op internet
een mooi gedichtje,
dat de geest van de tijd weergeeft.

Mag ik hopen en wensen dat voor U
KERSTMIS
iets meer mag zijn.
Dat de Heer Jezus, een plaats heeft
in uw leven en in uw hart.

ZALIG KERSTFEEST

Louise


   

De kribbe leeg

Als kind stopte zij Jezus in haar zak.
Ze hield hem daarin met haar handje warm.
Waar ze alleen was, praatte zij met hem
en vroeg: Wat ga jij als je groot bent doen?

Haar vader had hem liever vastgeplakt,
maar moeder vond dat niet zo'n goed idee.

Het meisje raakte hem lang geleden kwijt.
En sinds die tijd dus blijft het kribje leeg,
vertelt ze lachend, het kind is mij ontgroeid.
Het trok zijn plan en is zijn weg gegaan.

Maar stel dat ik hem ergens terugvond, zegt zij,
zou ik hem en hij mij dan nog herkennen?

Len Borgdorff