GOD

 

Christenen geloven in God.
Samen met vele andere mensen

en godsdiensten

verheugen ze zich in God.

Maar ze hebben wel een originaliteit:
alles wat ze weten over God,
alles wat ze hopen en verwachten,
passeert door Christus.

 

Het lijkt voor de hand te liggen

dat de moderne mens werkt

in de hypothese dat God niet bestaat.

Hoe staat het met de mens

als God niet bestaat?

Maar misschien is het even juist

de andere hypothese te maken:

“wat is er met de mens als God wel bestaat?”

Leven in deze hypothese is vaak vreugdevol,

leven in die eerste maakt meestal

ernstig en bezorgd.

 

God is er en het heelal is geen koude streng

van sterren en planeten.

De natuur is niet zo maar een

reuzengrote machine, met raderwerken

en tandwielen, die netjes

geprogrammeerd draaien.

Als God er is, leeft het heelal:

het is als één groot menselijk organisme,

bezield van leven en energie

die opborrelen uit Gods scheppende schoot,

doordrongen van zijn Geest.

 

Geen bouwdoos,

wellicht nog niet helemaal uitgepakt,

maar een lego-spel met alle stukken erin.

Het heelal is een “lichaam”

bezenuwd met Goddelijke aanwezigheid.

De dingen trillen onder Gods adem:

Ze worden door God bewoond,

al vallen ze nooit samen met Hem.

Zonder God is het universum leeg en triest,

als een onbewoond huis.

 

Christenen geloven dat God overal is,

dat Hij een unieke Bewoner is,

veel meer dan een kundig architect.

Hij is een leven gevende bron

die nooit uitdroogt en waardoor alles leeft.

Hij houdt alles in stand maar  Hij kent ook alles.

Hij kent alle dingen, maar ook ons.

Wij zijn nooit alleen: er is Iemand die naar ons kijkt.

 

Als God er is, is het heelal vervuld van

verwondering en bewondering, ook de mens.

Hij leeft niet alleen van die koude blik

van de pure kennis of van

de loutere gedrevenheid tot ethisch handelen.

Alles wat hij denkt en doet, baadt in

een sfeer van niet-vanzelfsprekendheid,

van bewondering en verwondering voor het geheim.

Alles – de mens incluis – houdt de adem in:

“Waar is Hij aan wie wij altijd denken,

die wij zo diep in ons voelen

en die ons staande houdt?”

 

uit: “De vreugde van te geloven”

       Pasen 2007 – Kardinaal Godfried Danneels

 

Gisteren hoorde ik een mooie verhaal.

Tijdens overstromingen was er een dorp, waar iedereen moest geevacueerd worden.
In dit dorp woonde er een oude man helemaal alleen

Toen het water begon te stijgen kwam zijn buurman met kar en paard
en bood de oude man aan,  om hem mee te nemen naar veiliger oorden.
Maar de oude man weigerde en zei: "God zal mij wel redden".
De buurman vertrok zonder hem.

Niet lang daarna, het water stond reeds twee meter hoog, kwam er een sloep
voorbij gevaren en de schipper bood de man een plaats aan in zijn bootje.
Maar ook deze keer weigerde de oude man en herhaalde hij:
" God zal mij wel redden." En hij liet de sloep vertrekken zonder hem.

Het water begon nu snel te stijgen en stond reeds tot aan de dakgoot.
De oude man was inmiddels tot op zijn dak gekropen.
Nu kwam er een grote boot voorbij varen en werd de man dringend aangemaand
om toch in die boot te stappen, anders zou hij verdrinken.
Maar weer weigerde hij en zei: " God zal mij wel redden."
En hij bleef koppig alleen achter, boven op zijn dak.

Het huis, dat oud was en bouwvallig begon te kreunen onder het geweld
van al dat water, tot het tenslotte instortte en de oude man verdronk.

Toen hij bij God aangekomen was, maakte hij zijn beklag en zei:
"God, ik heb op Uw redding gewacht en Gij zijt niet gekomen."

Maar God antwoordde, " tot drie keer toe ben ik bij U geweest om U te redden,
maar telkens hebt ge mijn hulp afgewezen.
Ik kwam met paard en kar, daarna per sloep en zelfs toen ik per boot kwam
om U te redden
heb je mijn hulp geweigerd."

De oude man boog beschaamd het hoofd.


Inderdaad, hoe dikwijls gaan wij niet voorbij aan God's reddende hand,
die Hij ons aanreikt door medemensen..
En dan zeggen wij soms, God luistert niet naar mij.

Ik vond dit verhaal de moeite waard om hier te vertellen.


Louise

Een mooie week gewenst

Verwondering

Verwondering is een kostbare schat die zich pas opent
als vanzelfsprekendheden ophouden te bestaan.

Als je beseft dat de wereld weer opnieuw geboren wordt bij het aanbreken van een dag.

Als je beseft dat de eerste woordjes van een kind, net zo'n groot wonder is als ons spreken.

Als je beseft dat de aarde een onderdeel is van het heelal,
waar afstanden zijn als oneindige getallen.

Als je God terug ziet in het kleine en Hem herkent in het grote

Als je ziet hoe akkers vrucht kunnen dragen onder onze zorgen.

Als je beseft dat de weg naar het paradijs een route is.

Als je beseft dat verwondering begint, waar vanzelfsprekendheid ophoudt te bestaan. 

Rob van der Knaap

Vorige week keek ik op V-tv naar het pragramma van Ophra.
Als je er reeds naar gekeken hebt zal je wel herinneren dat er telkens
een aantal mensen hun verhaal mogen doen.

Het programma was al een tijdje bezig, maar ik was juist op tijd om het
verhaal te horen en te zien, van de zwarte Amerikaanse drieling, drie jongens,
die een succesvol, maar vooral een waardevol leven hadden. Dit dankzij hun
moeder, die, na het veel te vroege overlijden van haar man, haar vijf zonen
alleen moest opvoeden.

Zij was een lerares en met dat ene inkomen heeft zij er voor gezorgd dat
haar kinderen allemaal konden studeren. Wat ze dan ook succesvol deden.
Er waren drie plaatsen waar de kinderen mochten verblijven, thuis, de school
en de kerk, in die volgorde.

De moeder zelf zat in het publiek. Een knappe, verzorgde dame voor haar
leeftijd. Toen Oprah haar vroeg hoe zij dit had kunnen waar maken zei ze:
" Bidden, bidden, bidden" "Ik heb heel veel gebeden" zei ze "en dat doe ik nog."

Ik wou dit gewoon even vertellen, omdat wij, moderne westerlingen de waarde
van het gebed onderschatten of zelfs gewoon negeren.

Een vriendelijke groet,
Louise

Op het net vond ik dit mooie gedicht,
ik wil het graag met U delen.


Het stille huisje


Dwalend over heide
en door lage bosjes,
denkend aan geen enkel nuttig ding,
fluitend zacht en blijde,
blij en vrij en losjes,
kwam ik plotseling
bij een huisje, doodstil en verlaten,
dat in schaduw van wat dennenbossen sliep,
waar het lang geleden
scheen en heel tevreden,
want alleen een geitje blaatte
en een koekoek riep.
 

In die dagen zocht ik al maar naar een kamer, 'k had al veel gewogen en gewikt. Hier is stilte, docht ik, en niets is voornamer, niets is meer geschikt. En wijl zwijgend kijken toch niet baat en wijl ik graag in stille dingen mij verdiep tikte ik toen van buiten even op de ruiten; maar alleen het geitje blaatte en de koekoek riep. Ja, mijn ontevreden tikken mocht niet baten, 't maakte zelfs de stilte dubbel diep; 't scheen sinds lang geleden gans en al verlaten, 't was of alles sliep. 't Is maar beter stille dingen stil te laten dacht ik, wijl ik dwalende weer verder liep, en ik hoorde achter mij maar nu wat zachter hoe het geitje blaatte en de koekoek riep. A.R.H Ik wens U een mooie zondag en een goede start van een nieuw werkjaar! Louise

AANWEZIGE

 

Als ik wil schrijven

is God dichtbij,

In al mijn denken

voel ik Hem aan mijn zij,

Hij is als een geliefde

die je nooit verlaat;

en bij je doen en laten

geduldig naast jou staat.

 

Hij is de stille  maar altijd

Aanwezige in mij

Hij kent mijn doen en laten,

mijn vreugde en mijn pijn.

Hoe langer ik leef,

hoe minder ik,

zonder Hem kan zijn.

 

Louise
29.07.07  

 

Bezinning over een uittreksel uit het tweede deel
v.d. Boodschap van GOD DE VADER

Ikzelf, Louise, las het in het Provinciaal Kontaktblad,
van het Legioen Kleine Zielen, Antwerpen.
Het heeft mij zo sterk aangegrepen, dat ik niet kan (mag) nalaten
om dit hier ook aan anderen mede te delen.
God heeft zich heel de geschiedenis door aan mensen
kenbaar gemaakt,
wij noemen die mensen "profeten".
Ook in onze tijd zijn er profeten, wordt er naar hen geluisterd?

In deze bezinning, die mij zo diep heeft ontroerd
treft mij heel bijzonder de laatste paragraaf.

Hierin zegt de Vader, "zelfs als je je koud en onverschillig voelt,
roep mij dan aan met de zoete naam van VADER
en ik zal tot jullie komen.
En ik zal jullie alles geven wat jullie nodig hebben om altijd door
jullie Vader en Schepper te worden bemind."

Ik versta daar ook uit -
om Hem alle wederliefde te kunnen geven die
Hem toekomt, want uit onszelf kunnen wij dat niet.

Na deze mooie en troostende gedachte
wens ik jullie evenveel vreugde
bij de ontdekking van deze Goddelijke belofte.

Nog een mooie zomerweek,
Louise

PS. Ik neem nu enkele vakantieweken
en wens U ook een deugdoend verlof.
16.07.07

Geloven is mooi

Geloven is mooi, zei hij,
hoe doe je dat?
Ook zonder
is de wereld mooi!
je wil als mens
toch altijd het beste,
ook voor anderen,
als je voor hen verantwoordelijk bent?

Wat voor mij betreft, klonk het antwoord,
beoordeel jij geloven
als schoonheid,
maar het is iets meer van zijn.
De mooie wereld is slechts startpunt
waarop God mij vraagt
het beste te willen
voor anderen
precies omdat
ik voor hen verantwoordelijk ben.

Ik kies niet
of ik geloof
ik doe wat ik doe
omdat ik geloof

Ik wordt mens
door mijn inzet
een inzet
uit geloof.

Ik kies niet
of ik verantwoordelijk ben of niet:
die ander is als God voor mij
omdat ik geloof.

Dat is mooi, zei hij.

(18.04.2000)  - met dank van het net geplukt

Zonnige groetjes,

Louise

http://users.telenet.be/pastonet/liturgia/bezinnen/

Camino

Leven is op weg zijn,
bergen beklimmen, waden door rivieren
bloemen plukken bij maanlicht.
dwalen door eenzaamheden en woestijnen,
een kaars branden tegen de storm,
op - lopen met anderen of hen dragen,
brood delen en vieren in de nacht. 

Leven is pelgrimeren,
een tijdlang werken aan de weg,
een brug bouwen over zwart water,
rovers verjagen en duivels,
waken en bidden met zieken,
doden begraven bij de kapel. 

Nooit raken pelgrims thuis:
‘vreemdelingen’ vestigen niet.
wanneer zij eindelijk aankomen,
weten ze wat ze vermoeden:
de weg is het doel.

auteur onbekend 

Vakantietijd is voor mij
ook een beetje bezinningstijd.

Men komt tot rust,
heeft tijd om te luieren, om te lezen,
kortom om in alle rust te genieten.

Dan bekruipt mij dikwijls het verlangen
eens wat dieper in te gaan
op levensvragen of op de verdieping van mijn geloof.

Wij kiezen altijd rustige plekjes om te logeren.
Meestal is dat in een Bed- and Breakfast
en niet alleen in Engeland.
In Frankrijk heet zo iets chambre d'hôtes
en zelfs hier in Vlaanderen en Wallonië
vindt men er met de vleet.

Rustig gelegen, niet te groot of te druk,
omringd door natuur.
Dat brengt een mens dichter bij zichzelf
en voor ons ook bij God

Er zijn dagen van kunst en cultuur,
van wandelen, fietsen, zwemmen,
maar ook dagen van rust,
naar lichaam en ziel.

Gewoonlijk hebben wij een aantal boeken bij,
ontspannend, maar ook leerrijk.

Dit jaar ga ik mij verdiepen in enkele geschriften
van Eric-Emmanuël Schmitt.
Een van de grootste  Franse schrijvers van deze tijd.

Ik heb een intervieuw met hem gezien,
reeds een tijdje geleden, in Braambos.
Een aantal van zijn boeken zijn in het Nederlands vertaald.

Dat gesprek was zo boeiend dat ik er direct voor gewonnen was.

Reeds als jong meisje was ik geboeid
door boeken met een spirutuele achtergrond.
Wat niet wil zeggen dat ik niet met mijn
beide benen op de grond blijf staan.

Wat wij ook altijd bezoeken tijdens onze vakanties
zijn kerken en kerkhoven.
Er is geschiedenis, cultuur maar ook
het gewone leven aan verbonden.

Op sommige, vooral Engelse kerkhoven,
vindt men zeer oude graven.
Op anderen, zoals in kleine dorpjes in Frankrijk,
waar de graven overzichtelijk zijn,
ziet men heel der families,
generatie na generatie.

En dan sta je ook wel een stil
bij het moment dat ook voor onszelf het afscheid nadert.
Zeker als je niet meer van de jongste bent.

Hierna zet ik een link over E.E.Schmitt

http://www.tertio.be/archief/2007/T368/T368-spi1.htm


volgende keer meer boekennieuws.

Lieve groeten van
Louise

Heer, moge de liefde van Uw hart vermengd worden met mijn liefde voor U,
zodat mijn hart in het Uwe en Uw hart in het mijne is.

Lutgart van Tongeren,
patrones van Vlaanderen,
op 16 juni.

 



 

Voetstappen in het zand

Eens had een man een droom,
Hij droomde dat hij langs het strand wandelde, samen met de Heer.
Tegen de blauwe hemel tekenden zich perioden van leven af.
Voor iedere periode zag hij twee paar voetstappen in het zand, het
ene paar van hemzelf en het andere paar van de Heer.

Toen de laatste periode afgebeeld was, keek hij terug naar de voet-
stappen in het zand.
Plotseling zag hij dat er op veel plaatsen van zijn levensweg slechts
één paar voetstappen was.
Hij merkte ook op, dat dit juist gebeurde tijdens de moeilijkste en droevigste tijden van zijn leven.

Het deed hem echt verdriet en daarom vroeg hij de Heer ernaar.
Hij zei: "Heer, U hebt gezegd dat - als ik eenmaal besloot U te volgen -
U dan de hele weg met mij zou gaan.
Maar nu zie ik dat er juist in de moeilijkste tijden van mijn leven
slechts één paar voetstappen is.
Ik snap niet dat U mij juist op die momenten hebt verlaten".

Toen antwoordde de Heer:"Mijn dierbaar kind, Ik houd van jou en
zou je nooit verlaten.
In jouw momenten van strijden en lijden, daar waar je maar één paar voetstappen ziet, daar was het dat Ik je droeg.

(Mary Stevenson)

foto met dank aan de "Dakloze Dichter"

Het Zonnelied 


Wees geloofd, mijn Heer
door al Uw schepselen
vooral door broeder zon,
die de dag brengt en ons beschijnt;
schoon is hij
en stralend in grote luister:
van U, Allerhoogste, ons een gelijkenis.

Wees geloofd, mijn Heer,
door zuster maan en de sterren,
aan de hemel heeft U ze gezet,
klaar, kostbaar en mooi.

Wees geloofd, mijn Heer,
door broeder wind en de luchten
en wolken en heldere hemel
en ook door weer,
dat gij Uw schepselen geeft.

Wees geloofd, mijn Heer
door zuster water,
zo nuttig en nederig
zo kostelijk en kuis.

Wees geloofd, mijn Heer,
door broeder vuur,
door wie U de nacht laat verlichten.
Schoon is hij en vrolijk
en krachtig en sterk.

Wees geloofd, mijn Heer,
door onze zuster, moeder aarde,
die ons draagt en voedt en ons

velerlei vruchten schenkt
en kleurige bloemen en gras.

Wees geloofd, mijn Heer, door hen die
om Uw liefdes wil vergeven,
die onzekerheid en verdriet verdragen.
Zalig zij die in vrede volharden.
Zij worden door U gekroond.

Wees geloofd, mijn Heer,
door onze zuster, de lijfelijke dood.
Zalig degenen die zij verzoend vindt
met Uw heiligste wil.
Hen kan de tweede dood niet deren.

Looft en prijst mijn Heer!


Fransiscus van Assisi
(1182-1228)




Ik wens U een zonnig zondag!
Louise

De devotie tot het Heilig Hart van Jezus


is een uitdrukking voor een specifieke spiritualiteit,
zoals deze in de Rooms-Katholieke Kerk vorm krijgt.
De verering van Jezus Christus krijgt vorm
vanuit de liefde en barmhartigheid,
die worden gesymboliseerd door Jezus' Hart.
Een passage uit het Evangelie naar Johannes, waar Jezus' zijde
door een lans doorboord werd, waaruit bloed en water stroomden,
speelt in deze mystieke vroomheid een grote rol.
Daarbij is het hart van de Gekruisigde doorboord
en bron van de sacramenten en van de Kerk.

°°°

Zoals de maand mei de maand van Maria is,
zo werd vanaf de 19de eeuw de maand juni wel ’
de maand van het Heilig Hart’ genoemd.
De keuze was op juni gevallen vanwege
het ’hoogfeest van het heilig Hart van Jezus’,
dat altijd in juni op de derde vrijdag na Pinksteren gevierd wordt.


Symbool van liefde
In de Bijbel wordt het hart vaak beschouwd als het symbool van moed,
vreugde en hartstocht. Sint Augustinus (354-430) beschreef het hart
als symbool van liefde.
Middeleeuwse mystici beschreven hun ervaringen
van de hartstochtelijke liefde van Jezus voor de mensheid.
Deze liefde uit zich in de wil om te lijden en te sterven
in het belang van de ander.

Feest
Het Heilig-Hartfeest ontstond in Frankrijk.
In 1672 gaf de bisschop van Rennes aan de religieuze congregaties van
de H. Johannes Eudes (1601-1680) voor het eerst verlof om een feest
ter ere van het Heilig Hart van Jezus te vieren.
In een visoen van de H. Margaretha Maria Alacoque (1646-1690)
toonde Jezus zijn bloedend hart.
Hij maakte haar deelgenoot van zijn verdriet
vanwege het grote aantal mensen die zijn liefde afwezen.
Daarom moest er een dag komen waarop zijn onmeetbare liefde
centraal zou komen te staan.
In het visioen wilde Jezus dat die feestdag werd ingesteld
op de vrijdag na de achtdaagse van Sacramentsdag.
In 1765 erkende paus Clemens XIII deze dag officieel
als een plaatselijk feest.
Paus Pius IX schreef het feest in 1856 voor heel de RK-Kerk voor.

Goede Vrijdag
De plaatsing van het feest op de vrijdag is een duidelijke verwijzing
naar Goede Vrijdag. Het geeft zo
de band aan met de herdenking van Jezus’ lijden en sterven.
Vanaf 1929 komt in de liturgische teksten van het Heilig-Hartfeest
als centrale gedachte naar voren de verzoening die Jezus
vanwege Gods oneindige barmhartigheid door zijn lijden en dood
tot stand gebracht heeft.
In een misgezang van het Heilig Hart wordt het zo verwoord:
"God heeft zijn Zoon gezonden om onze zonden uit te wissen
door het offer van zijn leven"

Doorboring
De evangelielezing tijdens de Heilig-Hartmis is genomen
uit het Evangelie van Johannes:
daarin wordt verteld dat een Romeinse soldaat
de zijde van Jezus dode lichaam doorstak.
"Meteen kwam er bloed en water uit", zo staat er geschreven.
Deze doorboring van Jezus’ hart wordt in de katholieke traditie
soms gezien als de oorsprong van de Kerk,
waarin de gelovigen met water zijn gedoopt en in  
de eucharistie eten en drinken van het Lichaam en Bloed des Heren.

Aanstaande vrijdag 15 juni 2007
is het de feestdag van het Heilig Hart

Ik wens U een zalige feestdag
Louise

De akker

Ik zal die zondagmiddag met mijn vader
op wandel door het land niet licht vergeten
al is het vijftig jaar en méér geleden,
zo dicht bij hem als bijna nooit meer later.

Wij kwamen bij een akkerstuk, door bossen
die aan vier kanten stonden, ingesloten, –
door varens een verwoestend spoor gestoten
dan verend verder over vedermossen.

Wij vonden er een hof. Het hoge koren
met ritselingen rijpgestookt van boven
stond in de palle juli onbewogen
tegen mijn open ogen en mijn oren.

Ik zág niets anders, hóórde niets dan droge
verdorde zoemgeluiden van insecten
onzichtbaar kevertjes en rode plekken
papavers door veel bijen aangevlogen.

Een wereld die bestond en aan den lijve
ervaarbaar vaderlijk, een nieuwe aarde
met ademing en aanvangen van klaarte
waarin ik wilde blijven en verblijven.

Anton van Wilderode


Uit: Daar is maar één land dat mijn land kan zijn

Hoe ouder ik word
des te meer ik mijn leven ga toetsen
aan dat van mijn ouders.

Ik heb veel aan hen te danken,
heel veel.
Zij kregen het van hun ouders en
de generaties voor hen.
En wij hebben het proberen
door te geven
aan onze kinderen.

Is het dan opmerkelijk
dat we die waarden ook terugvinden
in de gezinnen
van neven en nichten.

Daaruit blijkt nog maar eens
hoe belangrijk een goede opvoeding wel is.

Wij hadden een warme thuis,
een warm gezin,
waarin ook de grootouders
een plaats hadden.

De kinderen en kleinkinderen
leerden rekening houden
met bejaard zijn
en minder goed te been, of ziek.

En de grootouders
deelden in de vreugde en de blijdschap
om het nieuwe leven.
Maar ook de zorgen
die het soms meebracht.
En ze verleenden hulp waar nodig was

Kort geleden waren we nog samen
met nichten en neven
langs moeders kant.
Allemaal zestigers en zeventigers,
maar verbonden
in die herinneringen
van een heerlijke jeugd.
Ook al maakten wij
in onze kinderjaren de oorlog mee.

Onze opvoeding inzake
moraal, geloof en menselijke waarden,
waren geen last,
in tegenstelling tot wat dikwijls 
wordt beweerd.

Integendeel, het was een soliede basis
om ook in deze verwarde
en verwarrende wereld,
keuzes te maken
en te leven
als kinderen van God.

Voor en met de medemensen,
dichtbij, maar ook veraf.


Voor dat alles,
maar vooral voor hun grote liefde
ben ik mijn ouders,
maar ook mijn grootouders
heel erg dankbaar.

Ik hoop dat onze kinderen later
op dezelfde wijze
aan ons mogen terugdenken.

Een mooi weekend gewenst,

Louise

 

 

‘s Avonds zie ‘k de sterren geren,


die daar zitten, hooge en fijn,
als ik, moe van ‘t lastig weren
onder ‘s arbeids leed en pijn,
eenen oogslag naar omhooge
buiten ‘s werelds enden sla,
en mij eens den hemel tooge
nog, aleer ik slapen ga.

Al de lieden rusten neerstig:
hier en daar nog een die tiert,
en de blijdschap van het geerstig
hommelzap te late viert.
Duister is ‘t alom en doovig,
niet en zegt mij de aarde meer:
nu is ‘t dat ik mij geloovig
opwaards naar den hemel keer.

Vaart mij wel dan, slaapt in vreden,
g' hebt mij lang genoeg geplaagd,
wereld, met uw' lastigheden:
neen, ge ‘n zult, eer ‘t morgen daagt,
mij geen banden meer doen dragen;
vrij eens wilt het herte mijn
rijdend op den hemelwagen,
rustend in de sterren zijn!

Guido Gezelle

Stilte

Altijd blijven er woorden over,

sluit ik mijn ogen, nog is

er licht, zwijgt de nacht, je

stem blijf ik horen.

 

Hoe dichtbij je bent, nooit reiken

mijn handen ver genoeg,

alles blijft altijd beginnen,

ik kom altijd achteraan.

 

Nee, niet altijd, soms houden

wij samen in, er valt zon

op onze handen en daarin

beloven wij elkaar.

 

Meer is nooit nodig, altijd

wordt dit vervuld, met alle

woorden die overblijven, spreken

wij samen de stilte. 

Gabriël Smit

 

Lieve vrienden


Pinksterdag is reeds voorbij,
maar de GEEST blijft onder ons werkzaam.
Een beetje laat,
maar toch een zalige feestdag gewenst.

Iedere dag in ons leven kan een feestdag zijn,
als wij in liefde en verbondenheid leven,
met God en onze medemensen.

Louise,


------------------------------------------------------------------

Pinksteren

De Heilige Geest daalt neer over de Apostelen,
het is de geboorte van de Kerk

Christus, de Zoon van God, die geleden heeft en aan het kruis is gestorven, is met Pasen verrezen uit de doden. Daarna verschijnt Hij nog aan de leerlingen en met Hemelvaart vieren we dat Hij definitief terug gaat naar God de Vader in de hemel. 

Voordat Jezus wegging heeft Hij beloofd de gelovigen niet alleen te laten. De Heilige Geest wordt ons gegeven om met God verbonden te blijven.  Maar ook om, geholpen door de ingevingen van die Heilige Geest, het Evangelie van Christus te kunnen verkondigen. Als mensen zijn we niet in staat op eigen kracht de volle leer van Jezus' Blijde Boodschap (= Evangelie) te verkondigen. De Heilige Geest helpt ons daarbij. 

We vieren het in 2006 op zondag 4 en maandag 5 juni, Eerste en Tweede Pinksterdag, nadat we in de negen dagen daarvoor (vanaf Hemelvaartsdag) hebben gebeden voor de komst van de Heilige Geest (de pinksternoveen), dat er een goede voedingsbodem mag zijn, dat de mensen Hem accepteren, naar Hem luisteren en door Hem naar de Vader worden gebracht voor het eeuwige geluk. Ook de Apostelen met Maria, de Moeder van Jezus, wachtten zo op de komst van de Heilige Geest.

De Heilige Geest is de Derde Persoon van de Ene God, naast de Vader en de Zoon, zo geloven christenen. Het is een mysterie, maar het is een werkelijkheid, het is reëel, wanneer je de Heilige Schrift leest. Bijvoorbeeld het moment waarop Jezus, de Zoon, gedoopt wordt met de Heilige Geest en waarbij de Vader de Zoon de zending geeft.

De Heilige Geest wordt vaak afgebeeld als Vurige tongen, omdat de leerlingen vol vuur waren van de Boodschap die ze gingen verkondigen en ze in alle talen de mensen konden toespreken.
Ook als duif wordt de Geest verzinnebeeld, omdat de duif voor reinheid en zachtmoedigheid staat, maar bovenal voor hemelse inspiratie, vrede en de ziel. De Heilige Geest is inderdaad de bezieling voor de Kerk om ook in onze tijden de boodschap van God onder de mensen te brengen. 

Het Heilig Vormsel is het Sacrament van de Heilige Geest, zoals het Heilig Doopsel die van de Vader is en de Heilige Eucharistie die van de Zoon. Deze drie sacramenten (van 7 Sacramenten,) die de Katholieke Kerk kent) zijn daarmee de zogenaamde "initiatie-sacramenten". 

Om het belang van dit Hoogfeest aan te geven kent dit feest ook een "Tweede Pinksterdag", zoals dat ook met Kerstmis en Pasen is. De Kerk kan er maar niet genoeg van krijgen om een dergelijk feest te blijven vieren.

 

Kom, Heilige Geest, vervul de harten van uw gelovigen en ontsteek in hen het vuur van uw liefde. Zend uw Geest uit en alles zal herschapen worden; en Gij zult het aanschijn van de aarde vernieuwen. Laat ons bidden: God, Gij hebt de harten van uw gelovigen door de verlichting van de Heilige Geest onderwezen; geef, dat wij door die Heilige Geest de ware wijsheid mogen bezitten en ons altijd over zijn vertroosting verblijden. Door Christus onze Heer. Amen.

 

Op de dag van Pinksteren (ook wel Pentecoste, dat is "de vijftigste dag" na Pasen gaan de Apostelen voor het eerst na Pasen verkondigend naar buiten en spreken in allerlei talen de mensen toe. Pas nu zijn zij in staat overtuigend en duidelijk te spreken van en over hun geloof. En met wat voor een overtuiging! Velen bekeren zich, laten zich dopen en worden zo ook getuigen van Christus. Men zegt wel dat met Pinksteren de Kerk, als gemeenschap van gelovigen, is geboren. 

 

God, Gij schenkt uw Kerk gaven uit de hemel; bewaar in haar de genade die Gij gegeven hebt. Geef dat deHeilige Geest die over ons is gekomen zich steeds sterker in ons doet gevoelen, en laat dit geestelijk voedsel ons ten goede komen bij onze voortgang op de weg der verlossing. Door onze Heer Jezus Christus, uw Zoon, die met U leeft en heerst in de eenheid van de Heilige Geest, God, door alle eeuwen der eeuwen. Amen

 

 

Deze tekst, die heel uitgebreid en duidelijk is, vond ik op het web,
waar U nog veel meer uitleg kunt vinden, daarom de link ernaar;

http://www.pinksterfeest.nl/