De zee

Ik beëindigde mijn vorige tekst van 16 maart met volgende woorden:

God is een realiteit in mijn leven van elke dag.
Maar dat dit niet altijd zo is of was vertel ik een volgende keer.

Deel 2.

Een aantal jaren geleden nam ik deel aan een reeks vormende gesprekken
in onze parochie. We waren ingedeeld in groepjes van 6 à 8 personen, die
twaalf keren samenkwamen. Op de duur leerden we elkaar beter kennen
en dat was echt wel verijkend. In onze groep zat ook een dame, die ik reeds oppervlakkig kende. Ik wist dat ze zeer sociaal was, gelovig en overal
waar ze kon dienstbaar was. Ze had echter geen sterke gezondheid.

Ze was niet bepaald het type dat altijd aan het woord was,
maar haar woorden waren beklijvend.
Op een dag ging het gesprek over GELOOF en over God ervaren in uw leven.

Plots nam deze dame het woord en zei:
\" God is de grote Afwezige in mijn leven.\" We werden er allemaal
stil van en beseften beter dat deze dame niet alleen
al die goede eigenschap had en beoefende, maar bovenop ook heel
trouw was in haar geloof. Zelfs al had ze het daar heel moeilijk mee.

Hoe kan je zoiets uitleggen? Wel je moet het eerst zelf meemaken
voor je eigenlijk begrijpt waar het om gaat.

Ik ben altijd geboeid geweest door spirituele lectuur,
Zo had ik in mijn jeugdjaren ook het leven gelezen van de
kleine heilige Teresia van Lisieux,
die ook zo\'n een periode van Afwezigheid van God
heeft moeten doormaken. Dat was de donkerste periode van haar leven.
Maar ook haar trouw en volharding brachten haar uiteindelijk
opnieuw tot het liefdevol Licht van God.
Het is een zware beproeving, die God toelaat, om de mensen te helpen
op hun weg naar heiligheid.
Ik kan heel goed begrijpen dat een ongelovige mens, dit als pure
nonsens ervaart en er het nut niet van inziet.

Terug naar deze dame. Ze bleef wie ze was, edelmoedig, dienstbaar,
en iedere week aanwezig in Gods huis. Ik weet niet hoe lang
die beproeving voor haar heeft geduurd. We hebben er nooit
meer over gesproken. Maar ik heb in die tijd wel bijzonder voor
haar gebeden. En ik ben zeker dat er nog mensen in onze gespreksgroep
hetzelfde hebben gedaan.

Wat heeft dat nu met mijn eigen geloof te maken?
Een aantal jaren na dat gesprek maakte ik een moeilijke periode
door. Ik ben niet iemand die heel de dag loop te bidden,
maar de gedachte aan God is heel regelmatig in mijn leven aanwezig.

Echter, in die moeilijke sociale en lichamelijke periode,
gebeurde het dat de \"zon\" in mijn leven plots uitdoofde.
U zult misschien denken \"een depressie\" neen, dat
was het niet, want voor de rest functioneerde ik normaal
en waren er geen symptonen die daar op wezen.

Vroeger had ik altijd een gevoel van vrede en vreugde gehad,
wat er ook gebeurde in mijn leven.
Nu was ik \"ijs\" van binnen. Het gebeurde van het ene moment
op het andere. De warmte, God, was uit mijn leven verdwenen.

EN IN EEN MOMENT BESEFTE IK:
als ik een ongelovige zou zijn dan zou ik zeggen: Er is geen God.

Maar ik was geen ongelovige. Meer nog dan anders was ik
een zoekende gelovige, die opnieuw de weg naar haar God moest vinden.

Ik heb gebeden, meer nog dan anders.
Ik heb gezegd \" God, help mij om trouw te zijn in mijn geloof aan U,\"
Ik weet dat Gij er zijt en mij niet alleen laat, ook al voel ik
Uw aanwezigheid niet meer. Geef mij de kracht en de trouw
om te volharden en mijn God, geef mij opnieuw die
vreugde U te mogen ervaren in mijn leven van elke dag.

Er was een mist over mijn leven getrokken, maar ik was
er zeker van dat op een dag de zon weer zou doorbreken.

EN ZO GEBEURDE.
Dit keer niet van het ene moment op het andere, maar langzaam.
God heeft mij niet lang in het ongewisse gelaten. Hij weet dat ik
maar een zwakke mens ben en niet tenvolle mens kan zijn
zonder zijn hulp en aanwezigheid.

Sindsdien mag ik elke dag aan zijn Hand door het leven gaan.

De dame waar ik over schreef,
heeft Hij reeds aan Zijn Hand zijn Koninkrijk binnengeleid.

Ik hoop en bid, dat dit mij ook zo zal vergaan
en de vele mensen die ik op mijn levensweg mocht ontmoeten.

Dat God hen allen zegene en U ook lieve lezer.

Dank je wel,
Louise

19 maart is in de katholieke kerk het feest van de Heilige Jozef, bruidegom van Maria en voedstervader van Jezus.

Vroeger werd dit feest ook in de gezinnen gevierd, als Vaderdag.
In sommige streken van ons land gebeurt dit nog sporadisch.
In ons gezin krijgt het beeldje van Sint Jozef op 19 maart een ereplaats.
Ook vader wordt die dag niet vergeten door onze kinderen.

In Kapellen bij Antwerpen is er een kapel, waar de Heilige Jozef
wordt vereerd. Het is een bedevaartsplaats, temidden van een kleine woonwijk.
Er komen bedevaarten naartoe van uit heel het land, maar ook
individueel gaan mensen er bidden en de hulp van Sint Jozef vragen.

Is Sint Jozef van het toneel verdwenen? Zeker niet, maar wij, de
moderne mens vergeet wel eens aan hem te denken of zijn voorspraak te vragen.

Hierna citeer ik enkele gedachten van Teresa van Avila en het belang
dat zij hechtte aan Sint Jozef:

'In die tijd nam ik de heilige Jozef als bemiddelaar en meester.
Tot op de dag van vandaag herinner ik mij niet hem wat dan ook, zonder resultaat gevraagd te hebben.
Bij ondervinding weet ik dat God aan deze glorievolle heilige verleent
in alles te voorzien. Heel wat anderen aan wie ik de raad gaf tot hem te
gaan, ondervonden hetzelfde.' Leven 6, 6.

Ook ik mag getuigen dat ons gebed tot Sint Jozef om hulp en
bijstand, nooit zonder gevolg is gebleven.

                              Heilige Jozef, bidt voor ons?

Sommigen onder U zullen misschien denken dat gelovig zijn
synoniem is van veel bidden en naar de kerk gaan. OK, dat komt
er ook bij. Maar dat is niet het doel op zichzelf, dat zijn
middelen die ter beschikking staan.

Geloven is op de eerste plaats:
             leven in God\'s Aanwezigheid.
Weten en aanvaarden dat ik niets ben, dat ik uit mezelf niets kan zonder Zijn genaden.
Natuurlijk heb ik mijn mogelijkheden en mijn talenten, maar ik
\" geloof \" dat ik die aan Hem te danken heb, vermits Hij mij
geschapen heeft. Mijn opvoeding, mijn studies, de vele kontakten
uit mijn jeugd en ook nu nog hebben mij verder gevormd.
Dikwijls waren daar echte genade-momenten bij. En die waren dan
nog niet persé vanuit het geloof geinspireerd.
Als ik iets zie of meemaak, waarin de liefde de hoofdrol speelt
vraag ik mij niet af, is die persoon wel gelovig. Neen, dan zie ik
in die persoon God aan het werk, ook al weet hij of zij dat zelf
niet. Dat is nu juist het wonderbare in het leven:
Alle LIEFDE komt uit GOD, of men dat nu wil of niet.
Zonder God\'s Liefde zouden wij niet in staat zijn om oprecht
te beminnen, zonder zelfzucht of egoisme.

Helaas, velen geloven dit niet en wijzen Hem ook af. Maar God
is trouw en Hij heeft geduld. En iedere daad van edelmoedige
liefde brengt ons dichter bij Hem.

Maar hoeveel (h)eerlijker is het om met Hem om te gaan, als men
beseft waar het eigenlijk om gaat. Als ik bemind word, bv. door
mijn ouders en ik wijs die liefde af, zal ik er zelf door gekwetst
geraken, maar erger nog ik zal mijn ouders heel erg pijn doen.

Het Geloof is een gave, zegt men. En ik denk dat dit waar is.
Waarom heeft de ene mens het zoveel moeilijker om te geloven
dan een andere? Maar men kan God vragen om het Geloof te
mogen ontvangen, de enige voorwaarde is dat men er zich wil voor opemenstellen. En, op een dag zal die grote stralende zon door-breken in het leven van die mens.
            Maar voor dit alles is ook eenvoud nodig.

Het geloof geeft niet op alles een antwoord en God leren kennen,
daar komt men in een heel leven niet mee rond. Daarom ook
heeft Hij ons zijn Zoon gezonden, mens zoals wij. Ik kan mijn
hart openstellen voor Jezus en met mijn moeilijkheden naar
Hem toegaan. Ik mag Hem oprecht beminnen. Voor mij is dit
evident, omdat Hij ook voor de vergeving van mijn zonden geleden heeft en gestorven is
Zei Jezus niet: \" Niemand kent de Vader tenzij de Zoon en
niemand komt tot de Vader, tenzij door de Zoon.\"
Jezus is dus de Weg naar de Vader en naar de Geest.

Moeilijk? Niet moeilijker dan we zelf willen. De liefde is de
sleutel en als we proberen te groeien naar een oprechte liefde,
groeit die genade van ontdekking van God in ons mee.

God is een realiteit in mijn leven van elke dag. Maar dat dit
niet altijd zo is of was vertel ik een volgende keer.

U mag mij emailen als U vragen hebt. Wees gerust, ook ik
ben maar een heel gewone vrouw, echtgenote, moeder en oma.
Louise

Laat ze maar komen, Heer.
Ze halen het huis overhoop
en plunderen de koekjestrommel.

Laat ze maar komen,
zo sprak ook Jezus, uw Zoon.

\" Hou ze niet tegen,\" zei Hij,
want aan hen behoort de Hemel.

        

               Met toestemming van en met dank
                   aan Eveline  \" Huismusje \"
            neen, niet dit vogeltje, is een koolmeesje
               
           
               

                   naar de het mooie weblog van
                               Huismusje:
                    http://huismusje.web-log.nl


      
   

U HEBT MIJ BEDACHT, GOD

Ik dank U
dat ik ben geboren,
dat ik ogen heb gekregen
om het mooie
op aarde te zien.

Dat ik oren 
    heb gekregen
om de wind te horen ruisen
door de bomen .

En een mond
om te kunnen zeggen
wat ik denk, wat ik voel.

Ik kan lopen
en mijn handen
kunnen iets maken.

Ik mag
van de mensen houden
met mijn hart.

U hebt mij bedacht, God
en U weet, wie ik ben.

HELP MIJ OM TE LEVEN?

Johanna Klink

In het dialect van een mus hoor ik
mijn moeder roepen: verdwaald tussen
de bloemen moet ik haar zoeken. Purper
valt haar mantel op het koningskruid.

Zij is mijn moeder: hoe bedrijvig
waren de mieren in het handwerk
van haar vreugde.

Ik heb mij vaak in haar huis betrapt.

In niets werd zij misleid: aan de wijnkleur
van de daken was de liefde te herkennen.

Nog wiedt zij een hemel van kers
en radijs, op zachte knieën maakt zij
onderscheid tussen waarheid en leugen.
En waar zij van loutere goedheid spreekt,
wordt haar tong met laurier belegd.

Een zachtere regel heeft de liefde niet.

Gwij Mandelinck

Zwerversliefde

Laten wij zacht zijn voor elkander, kind-
want, o de mateloze verlatenheden,
die over onze moegezworven leden
onder de sterren waaie' in de oude wind.

O, laten wij maar zacht zijn,
en maar niet het trotse hoge woord
van liefde spreken,
want hoeveel harten moesten daarom breken
onder de wind in hulpeloos verdriet.

Wij zijn maar als de blaren in de wind
ritselend langs de zoom van oude wonden,
en alles is onzeker en hoe zouden
wij weten wat alleen de wind weet, kind.

En laten wij omdat wij eenzaam zijn
nu onze hoofden bij elkander neigen,
en wijl wij same'in 't oude waaien zwijgen
binnen een laatste droom gemeenzaam zijn.

Veel liefde ging verloren in de wind,
en wat de wind wil zullen wij nooit vergeten;
en daarom - voor we elkaar vergeten -
laten wij zacht zijn voor elkander, kind.

Adriaan Roland Holst
uit " Alle dagen van ons leven " - Averbode