Naar de inhoud

abc_van_louise

Je kunt op twee manieren tegen het leven aankijken; ofwel geloof je niet in wonderen, ofwel geloof je dat alles een wonder is. Albert Einstein
seniorennet.beseniorennet.be
Mijn Heer en mijn God, mijn Jezus Barmhartigheid.



Gij badt op enen berg

Gij badt op enen berg alleen, en… Jesu ik vind er geen
waar 'k hoog genoeg kan klimmen om U alleen te vinden:
de wereld wil mij achterna, alwaar ik ga of sta,
of ooit mijn ogen sla;
en arm als ik en is er geen, geen een,
die nood hebbe en niet klagen kan;
die honger en niet vragen kan;
die pijne en niet gewagen kan hoe zeer het doet!
O leer mij, armen dwaas, hoe dat ik bidden moet!

(Guido Gezelle 1830-1899)


Geschreven door Louise om 00:00 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen




Reik mij uw handen, God.
Ik ben te klein
om met mijn hart alleen te zijn,
om met mijn vreugde en met mijn pijn alleen te zijn,
om met het harde leven
van strijden en streven alleen te zijn…

Ik ben te klein,
reik mij uw handen,
sterk en trouw in mannelijke kracht
en toch zo zacht en teder
als van een vrouw die moeder is
en van haar kindje niets verwacht dan dat het lacht.

Reik mij uw handen, God.
Dan zal ik immer, al ben ik klein, erin geborgen zijn.
Dan wordt mijn leven blij geluk.

gebed  -   gevonden
op het Net.

Geschreven door Louise om 00:00 Reageer op dit bericht

Met liefde arbeiden




Met liefde arbeiden

En wat is vol liefde arbeiden?
Het is het kleed weven
met draden gewikkeld van ons hart,
alsof de geliefde dat kleed zou dragen.
Het is vol aanhankelijkheid
een huis bouwen,
alsof je geliefde daarin wonen zou.
Het is met tederheid het zaad zaaien
en vol vreugde de oogst binnenhalen,
alsof je geliefde eten zou van de vrucht.
Het is alle dingen die je maakt
de adem inblazen van je eigen geest.
En weten dat alle geliefde doden
om je heen staan en toezien.

Kahlil Gibran

Geschreven door Louise om 00:00 Reageer op dit bericht

Dank...


Voor iedere dag, die mij geschonken wordt,
voor alle schoonheid die ik mag ervaren,
voor de liefde die ik zomaar belangloos ontvang,
voor de mensen die ik ontmoet op mijn weg
en voor de kansen die ik krijg, steeds opnieuw
Heer, zeg ik U dank,
Louise




Dank je Eveline, voor het uitlenen van deze mooie foto

http://huismusje.web-log.nl

Geschreven door Louise om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Als in de vroege voorjaarsnachten


ALS IN DE VROEGE VOORJAARSNACHTEN


Als in de vroege voorjaarsnachten
nog laat de dwaze merel fluit:
tot niets dan poëzie bij machte
stort hij zijn ziel in fuga's uit,
want aan de witte berkebomen
heeft zich het eerste groen gezet; -
dan gaan ook wij teloor in dromen
dan zoekt de ziel haar bruiloftsbed.

En toch, van alle gouden reizen
keert men terug, arm en ontdaan;
het nieuwste van de paradijzen
blijkt morgen weer de jongste waan;
geschud, bespeeld door alle winden,
een voorjaarsberk gelijkt ons lot,
en daar is nimmer rust te vinden
totdat gij rust, o hart, in God


Bertus Aafjes

Geschreven door Louise om 21:18 1 reactie Reageer op dit bericht

Gebed




\"\"


Gebed

God, Gij hebt Uw Zoon de wereld ingezonden
met geen andere zekerheid
dan dat Hij moest leven, lijden en sterven.

Hij heeft zijn zending volbracht ten einde toe.
Gij hebt Hem niet laten vallen in het niets.

Met deze lijdende mens voor ogen
en in verbondenheid met
zoveel lijdende mensen in de wereld, durven wij bidden:

\' Neem Uw Hand niet van ons weg,
geef ons moed en kracht
om in tijden van beproeving en dood
elkaar te dragen en lief te hebben.
Dat wij zo op het spoor komen van de liefde,
die sterker is dan alle dood.
Dat vragen wij U
omwille van Jezus Christus,
Uw Zoon en onze Broeder, Amen.

Vastenbrochure 1997


\"\"


Geschreven door Louise om 22:32 Reageer op dit bericht




Een diep-menselijk verhaal, een GOEDE VRIJDAG verhaal

 

Getuigenis over zijn gevangenschap in een Duits concentratiekamp.

door Bert Aerts

 

Ik vertel U het genademoment uit mijn leven.

Het is tevens het dieptepunt van tragiek en mijn Taborg - berg.

In de winter van 1944 op de weg tussen het station van Melk aan

de Donau en het concentratiekamp buiten dezelfde stad.

Bij het afstappen van het speciale verhoog – het beruchte embar-
cadère -
had ik een uitgemergeld en naar ontbinding en uitwerpselen stinkend  stuk mens ( was het een Joegoslaaf of een Roemeen?) opgeraapt en  op de rug geladen. Zwaar woog het niet. Maar zoveel verstand of kracht schoot er in dit stervend wrak niet over, dat hij
wat kon meehelpen om
zich behoorlijk vast te houden.

Hij had de armen om mijn nek geslagen, zakte telkens naar beneden

en snoerde me de strot toe. Als ik hem voor de zoveelste maal weer

wat hoger op mijn rug hielp heb ik zeker gevloekt tegen deze man.

De termen hebben geen belang. Ze hadden ook geen zin, ik was zelf

een wrak en fluimde bloed na iedere hoestbui.

We laveerden verder tegen de wind en de sneeuw.

De stank van verbrande mensenbeenderen, de rook van het crematorium sloegen om ons heen. Toen heb ik het meest tragische woord gehoord dat een mens op deze wereld kan vernemen.

Uit het bewusteloze stuk miserie op mijn rug kwam één woord:

“ crematorium – gut – warm “


En dan is het teken gekomen. Ik stond midden in de warme golf-
stroom
tussen de Vader en de Zoon. Ik dacht: “ Waarom doe je nu
wat je doet?”
Het is een mengeling van hondse Godsvrees en
egoïsme.
“ Waarom durf je dit stuk mens niet laten vallen, het weet
niet eens…
wat het betekent?

Maar je durft niet. Je weet heel goed dat je nooit meer tot God zal
durven
gaan als je Zijn Zoon in de sneeuw laat vallen, dat je nooit
meer om iets
moet aankomen bij Hem.” Ik sukkelde verder

  

Vlak voor mijn gezicht wuifde de paarse vuile hand van het wrak op
en 
neer op de cadans van elke stap, en
Plots trof mij het licht. Uw Zoon, 
ik draag Uw Zoon.


Het was geen identificatie. Ik voelde het aan als een transsub-
stantiatie. Ik heb die ijskoude, blauwe, vuile hand gekust.
Zeker, zeker, we waren meer dan half krankzinnig.
Maar dit is ergens de hoogste geloofsdaad en de Tabor van liefde
in mijn leven geweest. Ik heb tot de Vader gebeden in een verhouding die ik niemand ooit zal kunnen meedelen.

Mijn ontzag en eerbied zijn nooit verminderd, maar als ik ‘Onze Vader’ zeg, weet ik wat dit tussen God en mij betekent.
Ik maak het verhaal niet mooier dan het is. Op het laatste stuk weg
naar het kamp heb ik ook gebeden: ‘ Vader, nu ik hier ook zeul met
Uw Zoon op mijn schouder, vraag ik U: laat me als het U belieft mijn
land en vooral mijn moeder nog eens levend terugzien?’
Mijn land heb ik teruggezien. Op de ontmoeting met mijn moeder
zal ik nog moeten wachten. 
                  Toen ik zo bad stond ze reeds naast de Vader.

En als ik eens even nadenk, zit achter dit hele verhaal misschien
een beetje chantage van mijn moeder.
Want zoals ik haar ken, weet ik dat zij, denkend aan mij, in die laatste dagen van haar twintig jaar lange lijdensweg, gebeden heeft:
              ‘ Neem mij, Heer, maar laat mijn jongen thuiskomen.’
Zo zien we nooit klaar in het wondere spel van God.

We weten maar één ding met zekerheid: God is Liefde.
Deze liefde legt hij in een mensenhart en elke vorm van liefde, ook als
ze ligt in het hart van iemand die Hem niet kent of niet in Hem gelooft
is meegedeelde Godsliefde.

Haat komt nooit van Hem. De liefde kan vele vormen aannemen, ook
die van honger en dorst naar gerechtheid.
Maar harteloosheid, wrok, gebrek aan vergevingsgezindheid zijn
nooit tekens van grootmenselijkheid en wie deze tekens draagt, kan allerminst Zijn leerling zijn.

                               En daarmee is alles gezegd!’

Bert Aerts  is  reeds in het Vaderhuis opgenomen. Hij zal zijn moeder
teruggezien hebben, de Vader en de Zoon, die hij reeds ontmoette
tijdens zijn leven. Louise

Geschreven door Louise om 18:29 1 reactie Reageer op dit bericht



Christenen in het Heilig Land,


 

Wie zijn zij? Het zijn onze broeders en zusters die
leven waar Jezus geleefd heeft.
Zij wonen in en rond de heilige plaatsen en worden 
beschouwd als de opvolgers van de eerste christenen,
waaruit al de christelijke kerken gegroeid zijn.
Wij zijn hun daarom veel verschuldigd…

Het christelijk geloof vindt zijn oorsprong in historisch
Palestina. Sinds het ontstaan van het christendom, is er
een aanwezigheid geweest in Palestina van christenen.
Over de eeuwen is die aanwezigheid echter gedaald,
voornamelijk door politieke redenen die het Palestina
van Jezus’ tijd
meermaals verdeeld heeft.

Dit duidelijk stellen is moeilijk in korte bewoordingen.

Vóór de oprichting van de staat Israël in 1948 woonde

er nog een groot aantal christenen in  Palestina. 

Maar tijdens de oorlog van 1948 werden meer dan 750.000 Palestijnen verdreven en sinds de bezetting
van de Palestijnse
gebieden in 1967 vluchtten heel
wat Palestijnse christenen,
net als moslims.

Vanaf het begin tot op heden ijveren christenen mee
voor
de vrede en de rechten van het volk.

Toch emigreren nog steeds meer christenen dan
moslims,
daar zij meer mogelijkheden hebben voor
emigratie naar
christelijke gemeenschappen in het
Westen.
Het is vanuit de schrijnende situatie die
veroorzaakt wordt
door de bezetting en de bouw van
‘de Muur’ dat emigratie
in de hand gewerkt wordt.
 


Gevolg is: in wat nu Palestina heet zijn er nog 2% christenen; in wat nu Israël is leven er 20% Palestijnse burgers van Israël waaronder nog naar schatting
145.000 christenen.
De meerderheid behoort tot de Grieks-katholieke of Grieks-orthodoxe kerk.Er is nu volgens de christelijke burgemeester van Betlehem
een reële vrees dat de christelijke gemeenschap in het Heilig land zal uitsterven, daar mensen op zoek zijn naar een betere toekomst voor hun kinderen.

Zo is het niet verwonderlijk dat je in Betlehem een christelijk huwelijksfeest kan meemaken – waar bruid
en bruidegom
afwezig zijn omdat hun huwelijk die dag
wordt ingezegend in
het westen na emigratie – en de familie toch het gebeuren wil vieren.Toch hebben christenen altijd een belangrijke rol gespeeld in het economische, politieke en sociale leven. Zij zijn nog
steeds actief in de maatschappij, vooral in onderwijs
en gezondheidszorg. Op deze manier getuigen zij van
hun christen
zijn. Door hun noodzakelijke aanwezigheid blijven zij de levende stenen van het christendom in
het land van Jezus.
Priester Herman Boon zaliger, luchthaven-aalmoezenier, nodigde steeds mensen uit om die levende stenen van 
het
Heilig land te bezoeken en hen alzo te bemoedigen
en te
steunen. Hen aldus daadwerkelijk leren kennen
is een goede
manier om hen te tonen dat wij christen-
en hen niet in de
steek laten. Hierdoor ontstaan vriendschappen en contacten (o.a. geregelde correspondentie langs internet geeft hen ruimte)
Maar hen nabij zijn in hun voortdurende inspanningen
om te
overleven als christenen in een land dat hen
niet de nodige
ruimte en mogelijkheden biedt, door te
delen van onze overvloed
is een opdracht voor iedere christen.
Door onze solidariteit
kunnen wij de noden lenigen
van de christenen in het Heilig land,
zodat zij in hun ge-  
liefde steden en dorpen kunnen blijven waar
zij dag
na dag in Jezus voetstappen treden.

Het Latijns Patriarchaat in Jeruzalem dat verantwoorde-
lijk is voor
de christenen in het Heilig land zorgt voor de kerken en christelijke gemeenschappen en ondersteunt vele projecten.
Veelal is deze
steun gericht naar scholen, parochies, ziekenhuizen, tehuizen voor vondelingen, verlaten en gehandicapte kinderen, gezinnen
in grote nood en bejaarden.
De projecten zijn verspreid over heel het Heilig land,
want ook in
Galilea (Nazareth en de dorpen rond het
meer van Galilea) zijn
christenen tweederangsburgers
en is de kerk met de heilige
plaatsen in nood.
In Bethlehem en om-streken is er ook nood aan
geven
van onderdak en directe voedselhulp door de veel-
vuldige
vernielingen door de bezetting en de grote werkloosheid die het
bouwen van de muur veroorzaakt.
Heel veel olijfgaarden werden afgescheiden en bijna
elk Palestijnse stad of dorp is één grote
gevangenis.
Je kunt er slechts weg met de uitdrukkelijke toelating
van de Israëlische overheid. Deze geslotenheid dwarsboomt elke sociaal-economische ontwikkeling, waardoor de werkloosheid
alsmaar groter wordt.
Ook het wegblijven van pelgrims en
toeristen heeft de
hele sector zo goed als platgelegd. Heel veel
inkomst-
en zijn tot bijna nul herleid en werkt de armoede van
veel gezinnen in de hand, waardoor de meest primaire nood
zakelijke levensmiddelen ontbreken. Zelfs de
toevoer van water
wordt door de Israëlische regering
tot het minimum herleidt,
wat voor vele moeilijkheden
zorgt.

Enkele projecten die het Latijns patriarchaat financieel ondersteunt en controleert tonen ons dat ze wel degelijk een aanmoediging zijn voor de christenen om in het
Heilig land te blijven wonen.
‘Pontifical Mission’ zorgt voor werkgelegenheid door
o.a. het bouwen van appartementen op grond van het Latijns Patriarchaat, die nadien als sociale woning verhuurd worden die na enkele jaren kan aangekocht worden. De arbeiders en de bewoners zeggen nu dat
ze blij zijn om de rust en het vertrouwen dat zij hierdoor krijgen. Zij bemoedigen ook de kunstambachtelijke be-drijfjes (o.a. olijfhouten beeldjes – handwerk allerhande) door hen kansen te bieden tot goede verkoop doorheen verschillende projecten naar kerken, wereldwinkels, enz… Langs deze organisatie werden de sandalen geleverd
die
gedragen worden door de figuranten van de Hans-
wijk
processie, die elk jaar in mei (dit jaar 21 mei) het
leven
van Jezus uitbeeldt doorheen de straten van in Mechelen.Een gewaardeerd project voor en door de christenen van Betlehem.

St.Joseph ziekenhuis is het enige katholieke zieken-huisin Jeruzalem, gerund door de zusters van Sint Jozef. Christenen zijn heel blij hier terecht te kunnen op non-
profit
basis.
Bethlehem, kinderkribbe v.d Heilige Familie: opvang van vondelingen en baby’s van ongehuwde moeders en tevens van een honderdtal kleuters uit
sociaal zwakke
gezinnen. Ook hebben de zusters een sociaal centrum dat behoeftige families voorziet van
eten, medische hulp
en kleding.
De jongerenkerk van Scherpenheuvel heeft al meer-
maals
driekoningen gezongen ten voordele van deze kinderkribbe. Prachtig toch! Driekoningen zingen voor
de kribbe in
Bethlehem. De opbrengst zorgde al voor nieuwe bedjes en verzorgingsmaterialen.

Latin Seminary, school in Beit Jala waar de studenten ondergebracht zijn in kleine kamertjes, waar sanitaire
in
stallaties nog ontbreken en waar moet bijgedragen
om
dat de studenten niet zelf hun studies kunnen betalen.

Parochies, kerken, heilige plaatsen worden gesteund door het onderhouden van personeel (zoveel mogelijk mensen worden in dienst genomen zodat zij van armoede gevrijwaard blijven), restauratie en onderhoud van gebouwen. Maar ook directe hulp aan christenen die in acute nood verkeren door het verstrekken van financiële en medische hulp en zorg voor voedsel en onderdak.

Zo zijn er nog tientallen projecten die het Latijns Patriarchaat opricht en ondersteunt naargelang de
noden van de
christenen en hen zo de kans geeft op
een menswaardig
bestaan in het Heilig land. Het zijn de levende stenen die recht hebben op onze hulp?

Hier de nood: christenen helpen christenen!

Indien de christenen in het Heilig land zouden verdwijn-
en,
zullen de heilige plaatsen en de heiligdommen ziel-
loze monumenten worden bij gebrek aan christelijk getuigenis en inspiratie.
Michel Sabbah, de Latijnse patriarch (bisschop)
en voorzitter van Pax Christi Internationaal zegt hierover:
“Het is onze roeping om te getuigen, maar dat is heel
moei
lijk vanwege de politieke situatie, vanwege ‘de muur’ en vanwege de controleposten en gestelde eisen.
Daarom
durven wij hopen op hulp van christenen over de wereld; door ons te bezoeken en ons daadwerkelijk te steunen.

a12.jpg\" Heilig Grafkerk in Jerusalem



Schrijfster van dit artikel was eind december - begin

januari 2006 nog te gast in het Heilig Land en werd er
enorm gastvrij ontvangen. Het bezoek aan verschillende van deze projecten heeft heel wat vriendschappen gecreëerd.
Zowel baby’s en kinderen ( kinderkribbe) als jongeren (scholen en vredesgroepen) en volwassenen uit de parochies en de bewegingen zijn nu een blijvende kans
tot solidariteit en uitwisseling van christelijke spiritualiteit die tot grote dankbaarheid stemt.

Lieve Brouwers


Dank aan onze pastoor voor het ter beschikking stellen van deze waardevolle informatie. De tekst werd in onze parochie voorgelezen. Hij geeft informatie die we anders nergens
lezen of horen.                                                                   Louise

Geschreven door Louise om 12:01 Reageer op dit bericht

Onze dromen




We verzamelen
en brengen onze dromen mee.
Het land roffelt leven
zo luid als de tromroffel van ons hart
en roept onze dromen.

We verzamelen
en brengen onze dromen mee.
Uit onze dromen wordt de moed geboren
die de aarde beweegt in ons zelf
die ons uitdaagt.

We verzamelen
en brengen onze dromen mee.
En in onze dromen
zijn we verenigd
en sterk
zoals
nu.

We verzamelen
en brengen onze dromen mee.
Om hen te trotseren
die ons en onze kinderen
willen bedreigen.

We verzamelen
en brengen onze dromen mee.
Dromen die we weven
in de vezels van ons gebeente
wetend dat ze sterk genoeg zijn
om ze door te geven
aan onze kinderen
en de kinderen van onze kinderen.

We verzamelen
en brengen onze dromen mee.
De dromen die ons heilig zijn,
die we kerven in de tempel van onze ziel

( Uit het gedicht:
\" De Bijeenkomst van Farmcoop \", Filippijnen.
uit de vastenkalender van Broederlijk Delen 2006

Geschreven door Louise om 11:24 1 reactie Reageer op dit bericht

Onze ziekten


Hoe kunnen wij
bij de opbouw van de mensenfamilie
voorbijgaan aan het feit
dat zovele volkeren
de gestalte aannemen van
\' de lijdende Dienaar Jezus \':
veracht, verguisd,
volkeren, voor wie men de ogen sluit,
zij die eigenlijk onze ziekten dragen

Broeder Roger van Taizé

Uit de vastenkalender van Broederlijk Delen

Geschreven door Louise om 11:28 Reageer op dit bericht

Danken


Heer God, wij danken U voor de nieuwe dag
met de vele nieuwe kansen die Gij ons geeft:
het werk, dat het leven zinvol maakt,
de ontspanning die ons verkwikt.

Maak ons aandachtig, Heer,
voor de glimlach die vertrouwen geeft,
voor de attentie die blij maakt
en voor de ontmoeting die eenzaamheid breekt.
Laat ons vredig zijn vandaag,
bij zon en regen, bij succes en tegenspoed.

Laat niet toe, Heer, dat onze vreugde
vertroebeld wordt door angst,
voor alles wat gebeuren kan.
Wij weten ons veilig bij U, Heer
want vandaag zijt Gij \" de altijd Aanwezige \"
in het hart van ons bestaan.

Valeer Deschacht

Geschreven door Louise om 12:26 Reageer op dit bericht

Meer van abc_van_louise

↑ Terug naar de berichten