|
Ik beëindigde mijn vorige tekst van 16 maart met volgende woorden:
God is een realiteit in mijn leven van elke dag.
Maar dat dit niet altijd zo is of was vertel ik een volgende keer.
Deel 2.
Een aantal jaren geleden nam ik deel aan een reeks vormende gesprekken
in onze parochie. We waren ingedeeld in groepjes van 6 à 8 personen, die
twaalf keren samenkwamen. Op de duur leerden we elkaar beter kennen
en dat was echt wel verijkend. In onze groep zat ook een dame, die ik reeds oppervlakkig kende. Ik wist dat ze zeer sociaal was, gelovig en overal
waar ze kon dienstbaar was. Ze had echter geen sterke gezondheid.
Ze was niet bepaald het type dat altijd aan het woord was,
maar haar woorden waren beklijvend.
Op een dag ging het gesprek over GELOOF en over God ervaren in uw leven.
Plots nam deze dame het woord en zei:
\" God is de grote Afwezige in mijn leven.\" We werden er allemaal
stil van en beseften beter dat deze dame niet alleen
al die goede eigenschap had en beoefende, maar bovenop ook heel
trouw was in haar geloof. Zelfs al had ze het daar heel moeilijk mee.
Hoe kan je zoiets uitleggen? Wel je moet het eerst zelf meemaken
voor je eigenlijk begrijpt waar het om gaat.
Ik ben altijd geboeid geweest door spirituele lectuur,
Zo had ik in mijn jeugdjaren ook het leven gelezen van de
kleine heilige Teresia van Lisieux,
die ook zo\'n een periode van Afwezigheid van God
heeft moeten doormaken. Dat was de donkerste periode van haar leven.
Maar ook haar trouw en volharding brachten haar uiteindelijk
opnieuw tot het liefdevol Licht van God.
Het is een zware beproeving, die God toelaat, om de mensen te helpen
op hun weg naar heiligheid.
Ik kan heel goed begrijpen dat een ongelovige mens, dit als pure
nonsens ervaart en er het nut niet van inziet.
Terug naar deze dame. Ze bleef wie ze was, edelmoedig, dienstbaar,
en iedere week aanwezig in Gods huis. Ik weet niet hoe lang
die beproeving voor haar heeft geduurd. We hebben er nooit
meer over gesproken. Maar ik heb in die tijd wel bijzonder voor
haar gebeden. En ik ben zeker dat er nog mensen in onze gespreksgroep
hetzelfde hebben gedaan.
Wat heeft dat nu met mijn eigen geloof te maken?
Een aantal jaren na dat gesprek maakte ik een moeilijke periode
door. Ik ben niet iemand die heel de dag loop te bidden,
maar de gedachte aan God is heel regelmatig in mijn leven aanwezig.
Echter, in die moeilijke sociale en lichamelijke periode,
gebeurde het dat de \"zon\" in mijn leven plots uitdoofde.
U zult misschien denken \"een depressie\" neen, dat
was het niet, want voor de rest functioneerde ik normaal
en waren er geen symptonen die daar op wezen.
Vroeger had ik altijd een gevoel van vrede en vreugde gehad,
wat er ook gebeurde in mijn leven.
Nu was ik \"ijs\" van binnen. Het gebeurde van het ene moment
op het andere. De warmte, God, was uit mijn leven verdwenen.
EN IN EEN MOMENT BESEFTE IK:
als ik een ongelovige zou zijn dan zou ik zeggen: Er is geen God.
Maar ik was geen ongelovige. Meer nog dan anders was ik
een zoekende gelovige, die opnieuw de weg naar haar God moest vinden.
Ik heb gebeden, meer nog dan anders.
Ik heb gezegd \" God, help mij om trouw te zijn in mijn geloof aan U,\"
Ik weet dat Gij er zijt en mij niet alleen laat, ook al voel ik
Uw aanwezigheid niet meer. Geef mij de kracht en de trouw
om te volharden en mijn God, geef mij opnieuw die
vreugde U te mogen ervaren in mijn leven van elke dag.
Er was een mist over mijn leven getrokken, maar ik was
er zeker van dat op een dag de zon weer zou doorbreken.
EN ZO GEBEURDE.
Dit keer niet van het ene moment op het andere, maar langzaam.
God heeft mij niet lang in het ongewisse gelaten. Hij weet dat ik
maar een zwakke mens ben en niet tenvolle mens kan zijn
zonder zijn hulp en aanwezigheid.
Sindsdien mag ik elke dag aan zijn Hand door het leven gaan.
De dame waar ik over schreef,
heeft Hij reeds aan Zijn Hand zijn Koninkrijk binnengeleid.
Ik hoop en bid, dat dit mij ook zo zal vergaan
en de vele mensen die ik op mijn levensweg mocht ontmoeten.
Dat God hen allen zegene en U ook lieve lezer.
Dank je wel,
Louise
|
Danken
