De HERFST en van GOD

Guido Gezelle

foto ria - met dank

AAN DE OVERKANT

Het is niet alleen
het heengaan,
de lege plaats...,
maar het achterblijven
en niet weten

hoe daar, aan de overkant
de Liefde nu zal heten,
hoe ze wordt beleefd.

U liefste, die zo lang
verbonden
met mij hebt geleefd.
Ben ik nog aanwezig
in uw nieuwe hart?

Zie dan mijn leegte,
de grote eenzaamheid,
mijn diepe smart?

Laat me niet alleen,
al ben je reeds 
aan de overkant.
Liefde sterft immers nooit.

Voel je de kracht
van mijn gebed, om uwentwille,
mijn liefde voor u
die nooit verdwijnen zal.

O mijn liefste,
u die reeds 'thuisgekomen bent'
smeek bij God
om Zijn zegen.

Wie weet
hoelang mijn weg nog duren zal?
Mijn geliefde,
wanneer
kom ik U weer tegen?


uit: VERDRIET - 'over de grenzen van de dood'

Als duinzand glijden de dagen
door onze vingers.
Te slordig gaan we meestal om
met wat we meemaken, dag na dag.
We kijken maar zien niet,
horen maar luisteren niet.

Mochten we in alles aanwezig zijn,
dan wordt onze aandacht
verwondering over een glimlach,
ontroering voor een hartelijke attentie
en dankbaarheid
voor de kleine dingen
die ons leven verdiepen.

Valeer Deschacht

Deel 1:
Hebt U misschien ook naar Braambos gekeken, op
Canvas - vrt 2.
Braambos is de katholieke tv.uitzending die om de 4 weken
plaats vindt.
Er was een overzicht van gesprekken die langer geleden
gevoerd werden met Henri Nouwen, een geleerde,
een Nederlander, een professor aan de Harvard universiteit,
maar bovenal een Godzoeker. Hij heeft ook ontzettend
veel gepubliceerd en diverse talen.
Zijn verhaal heeft ons (mijn man en ikzelf) zo getroffen 
dat ik op zoek ga naar een korte inhoud van zijn verhaal.
Hij is inmiddels 10 jaar overleden.
En de essentie van zijn levensverhaal is dat hij, vooral de
laatste jaren, wanneer hij samenwerkte in de Ark gemeen-
schap - met zwaar mentaal gehandicapten, het dichtst
God ervaren heeft in zijn leven. Bijzonder ontroerend.

VERVOLG
Wat opmerkelijk is geweest in het leven van Henri Nouwen, was zijn zoektocht naar God.
Hij was katholiek priester, maar ook een geleerde, een professor, een groot schrijver.
In al die levensperioden, in al die verschillende domeinen
was hij steeds op zoek naar God, hielp hij mensen in hun zoektocht naar God.
Maar vooral in de laatste jaren van zijn leven, toen hij zich engageerde in de Ark, ontstaan in Frankrijk, maar reeds uitgebreid in vele landen, heeft hij zich het meest verbonden gevoeld met God.
Hij vond God in de lijdende mensen, in de kleinsten, die hij probeerde te helpen in hun dagelijkse noden, zoals wassen, aankleden, voeden, strelen, kortom nabij zijn en beminnen.
Ieder mens, heeft hij daar ontdekt, is een kind van God.
Ieder mens heeft dezelfde waardigheid en wordt door God bemind met een onnoemelijke liefde.
Henri Nouwen zegde van zichzelf dat hij een heel onhandige
persoon was. Het koste hem dan ook veel moeite om
die handelingen te stellen. Maar als je hem bezig zag,
bv.met een zwaar mentaal en lichamelijk gehandicapte
jonge man, zag je ook de vreugde en de liefde waarmee hij die dingen deed. Het geluk stond in zijn ogen te lezen en
heel zijn gelaat straalde, omdat hij God ervaarde in deze
jonge man.
Persoonlijk denk ik, dat dit de enige manier is, om er je
leven aan te wijden en toch gelukkig te zijn.

Ik zou willen eindigen met een lied dat door de mensen, gehandicapten en gezonde in de Ark gezongen werd.
Het werd uit het Engels vertaald.

Vader, we vragen U, zegen ons en blijf van ons houden.

Maak de Arkgemeenschap tot een thuis waar de armen van

Geest leven vinden.

Een huis van troost en vrede voor hen die lijden.

Heer geef ons een ontvankelijk hart, een nederig en vriendelijk

hart, zodat wij hen die Gij zendt kunnen ontvangen met

tederheid en medeleven.

Geef ons een mild hart om lief te hebben en te dienen.

Waar tweedracht is, laat ons verzoening en vrede brengen.

Toon uw levende Zoon in het gelaat van de lijdende mens.

Zegen ons door de handen van uw kleinen.

Lach ons toe door de ogen van de verstotenen.

Heer, breng vrijheid, vriendschap en eenheid in de wereld.

Verwelkom alle mensen in uw koninkrijk.

De kleinen der wereld zijn groot in de ogen van God.

Meer gegevens over de Ark - gesticht door Jean Vanier
vindt U bij onderstaande link:
http://www.katholieknederland.nl/lopend_vuur/deark.html

Jij kleine bruid van God

De klaproos en de korenbloem
de gouden aar en de lupine
de lelie en de leeuwenbek
de ridderspoor, de akelei
het kruidgewas, het halmgras

Een bloemenkrans gevlochten
rondomheen het mensenkind
dat dromend in Gods liefde
nog geloven mag

in hem en haar, in mensenras
met hart
met ziel
bij aardegrond
vanwaar de bloemen zijn geplukt
alwaar het leven is ontstaan
en waar haar voeten stappen gaan
over wegen en die weg
van hoop en grenzeloos verlangen

Zonder angst en onbevangen
zo droomt zij weg en wiegend
klemt zij zich in ene krans
en houden bloemen haar gevangen

 Theresia Van Lisieux vlak voor haar intrede


Droom, ja droom maar mensenkind
en laat je wiegen door jouw God
die jou omarmd heeft
met zijn krans; spring op en dans
en neem je krans en tooi je
hoofd voor hem; en maak je mooi
voor hem; jij kleine bruid van God

je zult je wegen gaan en eenmaal
zal een laatste krans van bloemen
met je gaan; voortgegaan je weg gegaan;
dan zal jij voor jouw Gode staan
slaapdromend opgetild uit dood
bevrijd naar hemellicht

Droom, ja droom maar mensenkind.

Ine Verhoeven

© Uit: Witte koekoek en roomse kamille,
Ine Verhoeven 1997.
 

http://www.ineverhoeven.tk/

STILTE

Het is een beetje stil geweest,
hier op mijn blog.
Er zijn verscheidene redenen voor,
maar vooral omdat ik, zoals velen onder U, genoten hebt
van de zomerse dagen,
al gingen die wel eens hun boekje te buiten.

Daar wou ik het nu juist over hebben.
De MENS, die zichzelf zou graag tot middelpunt maakt,
waant zich meester over het leven
en sinds kort ook over de dood.

De wetenschap heeft vele terreinen ontdekt en is,
dikwijls ten goede, maar vaak ook ten kwade,
meester geworden over ons leven.

Een echte wetenschapper is een bescheiden mens,
die weet, dat hij of zij maar heel weinig kennis bezit.
Dat er nog zoveel onbekend is, hier op aarde
en in dat uitgestrekte heelal.
Dat hij maar een radertje is in dat grote geheel.

Hij of zij gebruiken de talenten die hen gegeven zijn
en waarvan het evangelie zegt,
dat ze die niet mogen begraven,
maar dat ze hondervoud moeten opbrengen.

Voor iemand, die in dit perspectief zijn taak
als vorser, als wetenschapper vervult
heb ik groot respect.

Maar er zijn er ook anderen, die inderdaad
medisch en wetenschappelijk gezien
echt succes boeken,
maar die ronduit bekennen dat God met dit alles 
niets te maken heeft.
Zij geloven niet in God, zij loochenen zijn bestaan.

Wat een ijdelheid, wat een pretentie!
Hen komt alle eer toe!
Niet die grote God, Schepper van het heelal
die alles geschapen heeft en het ook in stand houdt.

De zoekende mens, de zoekende wetenschapper,
die het moeilijk heeft met het bestaan van God,
maar dit niet uitsluit,
laat een deur op een kier.

Ik bid God, dat Hij, op een dag, deze mensen
echt verlichting zou brengen.
Niet alleen kennis, maar de eenvoud en de bescheidenheid
om te ervaren dat NIETS zou kunnen bestaan,
zonder God's creatieve, scheppende Liefde.

Bij het begin van dit schrijven
sprak ik over de zomer,
die wel eens zijn boekje te buiten ging.

Niemand is in staat om daar iets aan te doen.
We moeten het weer nemen zoals het komt.
Zo ook met aardbevingen, tsunami's, overstromingen,
grote droogte, veranderingen van de seizoenen.
We kunnen preventief proberen
de schade zoveel mogelijk te beperken, maar
verder staat de wetenschap machteloos.

Daar waar de mens te kort schiet aan kennis,
aan middelen, daar is en blijft God.
Als de mensheid zich opnieuw tot God zou bekeren.
Als we opnieuw mensen werden die durven bidden,
die God een plaats geven in hun leven,
in hun gezin, in de maatschappij,
zou het aanschijn van de aarde vernieuwen.

Wij moeten maar één stap zetten in Zijn richting,
Hij zet alle andere stappen naar ons toe.

Probeer het eens,
samen met de apostelen - toen bij de storm op het meer -
die zeiden: " Heer, red ons, wij vergaan."

Louise



foto Jenn - met dank

 

omdat de wereld nog altijd brandt...







Gebed om vrede
(11 september 2001)



Wij hier, jullie ginds
slachtoffers en daders
daders en slachtoffers.
Waarin bestaat het onderscheid?

Wat heeft jullie daartoe bewogen?
Wij zijn hevig ontsteld,
wij zijn radeloos en
wij willen begrijpen.

Hij heeft ons gezegd:
heb je vijanden lief.
En wij geven toe
hoe moeilijk we het daarmee hebben
en daarom
richten wij ons tot onze God.

Gij, Heiland van de wereld,
sta ons bij en geef ons kracht
om onze woede
onze onmacht
onze angst toe te laten
het uit te houden
en ons door uw liefde
te laten veranderen.

Gij, Heiland van de wereld,
schenk ons en onze wereld
uw vrede
opdat uw Rijk kome.

uit Salvatoriaanse gebeden

http://www.salvatormundi.be/sds_gebeden.html

ZIEL

Heer,
U hebt van ons
het meest zinvolle wezen
op deze aarde gemaakt
omdat U ons een ziel hebt ingeschapen.
Wij kunnen haar niet aanwijzen
zoals we onze ledematen aanwijzen
en onze hersenen
waarmee we denken.
Maar door Uw genade voelen wij
dat wij vanuit de Ziel leven
en dat de kracht
van haar onstoffelijkheid
die van het stof
verre overtreft.

Toon Hermans

zullen we ruilen,

zullen we ruilen jouw onrust voor mijn vrede
zullen we ruilen mijn toekomst voor jouw verleden ,
zullen we ruilen mijn liefde voor jouw angst,
en weet je mijn liefde duurt het langst.

zullen we ruilen mijn troost voor jouw verdriet
zullen we ruilen dan geef ik je hart een lied ,
zullen we ruilen en wat vind jij daar van
zullen we ruilen zodat jij weer zingen kan

zullen we ruilen al zit je nog zo in de knoop
zullen we ruilen dan geef ik jou weer nieuwe hoop
zullen we ruilen dan maken wij een nieuwe start
zullen we ruilen geef me dan je hart

zullen we ruilen jouw mislukking voor nieuwe kansen
zullen we ruilen en zullen we samen dansen
samen dansen tot diep in de nacht
samen dansen net zo lang tot jij weer lacht


zullen we ruilen

 
Herman Boon  -  priester

( was luchthaven aalmoezenier
 overleed in 2005) 

Er is groen en er is gras,
er is rood en er zijn rozen,
geel schittert fel.
Het blauw is heel discreet,
en af en toe zie je mij blozen

Het is zo heerlijk
om te zien en aan te raken;
te vertroetelen
alsof men nog een baby was;
spelend in dat groene gras.

Vogels in concert, hoog en zuiver,
geen enkele valse noot;
het is alsof ik huiver!
En zie, gans onverwacht
een bloeiende roos, knalrood!
Geluk, dat doet mij blozen!

Ik zit op het puntje van mijn stoel,
geniet in alle talen,
" Mijn God, ik weet U ‘hier’,
al kom ik U ook tegen
in elk mensenhart.
Ik wil U danken,
en blijvend over U verhalen."

Met dank aan 'ria'

ZOLANG ER......

Zolang er nog ergens iemand bestaat
met wie ik als mens kan spreken,
vind ik ook wel de stilte midden op straat,
een stilte die niemand kan breken.

Een kostbare stilte van zuiver glas,
dat ik zelf met mijn stem heb geslepen.
Als ik er niet was,
had niemand die stilte begrepen.

Maar als Hij er niet was
en Zijn stem was er niet,
dan was er van stilte geen sprake.
Alleen maar zwijgen,
hard als graniet
die je doodeenzaam kan maken.

Maar de stilte
dat is een tweestemmig lied,
waarin God en mens elkaar raken.

Guilaume van der Graft.

Aanvaard elke nieuwe dag als een geschenk,
als een gave en zo mogelijk als een feest !
Sta 's morgens niet te laat op !
Kijk in de spiegel en lach tegen jezelf
en zeg 'goede morgen' tegen jezelf,
dan ben je een beetje geoefend
om het ook tegen anderen te zeggen !

Phil Bosmans

Het verhaal van Engelse soldaten,

Het gebeurde in een klein dorpje in Duitsland na de oorlog......
De bewoners kwamen terug en zagen dat de oorlog
alles verwoest had: huizen, school, kerk.
Geen enkele steen was op de andere blijven liggen.

Tussen al de brokstukken en puin lag ook een kapot kruisbeeld, dat vroeger midden op het marktplein
stond.
De bewoners van het dorp wilden het kruisbeeld herstellen en aan elkaar plakken; doch de handen
waren niet meer terug te vinden.

In het dorp was nog een groep Engelse soldaten
gekazerneerd.
Een van hen maakte een bordje en hing het onder
het kruisbeeld.
Op dat bordje schreef hij de volgende woorden:

                 " I have no hands but Yours " 

       'Ik heb geen handen tenzij de jouwe.'

Op onze wandelingen tijdens onze vakantie kwamen wij vele
van soortgelijke kapel-kruisen tegen.

In ieder dorp, aan ieder kruispunt van de landelijke wegen
stonden deze mooi bewaarde kruisen, goed onderhouden.
Bovendien waren ze allemaal verschillend.

Toen wij nog kinderen waren
leerden wij een schietgebedje zeggen:
bv. Weesgegroet Maria,
of
Geloofd zij Jezus Christus.

Ik vind dit een mooi gebruik,
en als ik het niet vergeet
doe ik dat nu opnieuw.

Nostalgie?
Neen,
gewoon, de waarde van het gebed erkennen
en waarderen.

Louise

De dag ging als een bloem verslensen
haar laatste blad verbrandt.
De vrede nevelt over 't land,
de rust dauwt op de mensen.

Uit stilte en uit sterrenlicht
wordt dan een altaar opgericht.
En luister nu, hoe alle dingen zingen
en alles zingend in elkaar vervliedt
de mensen en de dingen,
de vreugd', het kwaad en het verdriet,
lijk duizend schoon accoorden
van een en hetzelfde lied!

O zalig uur, waarop de ziel
gerijpt van zangen,
zonder beeld of woorden
Gods wil begrijpt!

Felix Timmermans