AANWEZIGE

 

Als ik wil schrijven

is God dichtbij,

In al mijn denken

voel ik Hem aan mijn zij,

Hij is als een geliefde

die je nooit verlaat;

en bij je doen en laten

geduldig naast jou staat.

 

Hij is de stille  maar altijd

Aanwezige in mij

Hij kent mijn doen en laten,

mijn vreugde en mijn pijn.

Hoe langer ik leef,

hoe minder ik,

zonder Hem kan zijn.

 

Louise
29.07.07  

 

Bezinning over een uittreksel uit het tweede deel
v.d. Boodschap van GOD DE VADER

Ikzelf, Louise, las het in het Provinciaal Kontaktblad,
van het Legioen Kleine Zielen, Antwerpen.
Het heeft mij zo sterk aangegrepen, dat ik niet kan (mag) nalaten
om dit hier ook aan anderen mede te delen.
God heeft zich heel de geschiedenis door aan mensen
kenbaar gemaakt,
wij noemen die mensen "profeten".
Ook in onze tijd zijn er profeten, wordt er naar hen geluisterd?

In deze bezinning, die mij zo diep heeft ontroerd
treft mij heel bijzonder de laatste paragraaf.

Hierin zegt de Vader, "zelfs als je je koud en onverschillig voelt,
roep mij dan aan met de zoete naam van VADER
en ik zal tot jullie komen.
En ik zal jullie alles geven wat jullie nodig hebben om altijd door
jullie Vader en Schepper te worden bemind."

Ik versta daar ook uit -
om Hem alle wederliefde te kunnen geven die
Hem toekomt, want uit onszelf kunnen wij dat niet.

Na deze mooie en troostende gedachte
wens ik jullie evenveel vreugde
bij de ontdekking van deze Goddelijke belofte.

Nog een mooie zomerweek,
Louise

PS. Ik neem nu enkele vakantieweken
en wens U ook een deugdoend verlof.
16.07.07

Geloven is mooi

Geloven is mooi, zei hij,
hoe doe je dat?
Ook zonder
is de wereld mooi!
je wil als mens
toch altijd het beste,
ook voor anderen,
als je voor hen verantwoordelijk bent?

Wat voor mij betreft, klonk het antwoord,
beoordeel jij geloven
als schoonheid,
maar het is iets meer van zijn.
De mooie wereld is slechts startpunt
waarop God mij vraagt
het beste te willen
voor anderen
precies omdat
ik voor hen verantwoordelijk ben.

Ik kies niet
of ik geloof
ik doe wat ik doe
omdat ik geloof

Ik wordt mens
door mijn inzet
een inzet
uit geloof.

Ik kies niet
of ik verantwoordelijk ben of niet:
die ander is als God voor mij
omdat ik geloof.

Dat is mooi, zei hij.

(18.04.2000)  - met dank van het net geplukt

Zonnige groetjes,

Louise

http://users.telenet.be/pastonet/liturgia/bezinnen/

Camino

Leven is op weg zijn,
bergen beklimmen, waden door rivieren
bloemen plukken bij maanlicht.
dwalen door eenzaamheden en woestijnen,
een kaars branden tegen de storm,
op - lopen met anderen of hen dragen,
brood delen en vieren in de nacht. 

Leven is pelgrimeren,
een tijdlang werken aan de weg,
een brug bouwen over zwart water,
rovers verjagen en duivels,
waken en bidden met zieken,
doden begraven bij de kapel. 

Nooit raken pelgrims thuis:
‘vreemdelingen’ vestigen niet.
wanneer zij eindelijk aankomen,
weten ze wat ze vermoeden:
de weg is het doel.

auteur onbekend 

Vakantietijd is voor mij
ook een beetje bezinningstijd.

Men komt tot rust,
heeft tijd om te luieren, om te lezen,
kortom om in alle rust te genieten.

Dan bekruipt mij dikwijls het verlangen
eens wat dieper in te gaan
op levensvragen of op de verdieping van mijn geloof.

Wij kiezen altijd rustige plekjes om te logeren.
Meestal is dat in een Bed- and Breakfast
en niet alleen in Engeland.
In Frankrijk heet zo iets chambre d'hôtes
en zelfs hier in Vlaanderen en Wallonië
vindt men er met de vleet.

Rustig gelegen, niet te groot of te druk,
omringd door natuur.
Dat brengt een mens dichter bij zichzelf
en voor ons ook bij God

Er zijn dagen van kunst en cultuur,
van wandelen, fietsen, zwemmen,
maar ook dagen van rust,
naar lichaam en ziel.

Gewoonlijk hebben wij een aantal boeken bij,
ontspannend, maar ook leerrijk.

Dit jaar ga ik mij verdiepen in enkele geschriften
van Eric-Emmanuël Schmitt.
Een van de grootste  Franse schrijvers van deze tijd.

Ik heb een intervieuw met hem gezien,
reeds een tijdje geleden, in Braambos.
Een aantal van zijn boeken zijn in het Nederlands vertaald.

Dat gesprek was zo boeiend dat ik er direct voor gewonnen was.

Reeds als jong meisje was ik geboeid
door boeken met een spirutuele achtergrond.
Wat niet wil zeggen dat ik niet met mijn
beide benen op de grond blijf staan.

Wat wij ook altijd bezoeken tijdens onze vakanties
zijn kerken en kerkhoven.
Er is geschiedenis, cultuur maar ook
het gewone leven aan verbonden.

Op sommige, vooral Engelse kerkhoven,
vindt men zeer oude graven.
Op anderen, zoals in kleine dorpjes in Frankrijk,
waar de graven overzichtelijk zijn,
ziet men heel der families,
generatie na generatie.

En dan sta je ook wel een stil
bij het moment dat ook voor onszelf het afscheid nadert.
Zeker als je niet meer van de jongste bent.

Hierna zet ik een link over E.E.Schmitt

http://www.tertio.be/archief/2007/T368/T368-spi1.htm


volgende keer meer boekennieuws.

Lieve groeten van
Louise

Heer, moge de liefde van Uw hart vermengd worden met mijn liefde voor U,
zodat mijn hart in het Uwe en Uw hart in het mijne is.

Lutgart van Tongeren,
patrones van Vlaanderen,
op 16 juni.

 



 

Voetstappen in het zand

Eens had een man een droom,
Hij droomde dat hij langs het strand wandelde, samen met de Heer.
Tegen de blauwe hemel tekenden zich perioden van leven af.
Voor iedere periode zag hij twee paar voetstappen in het zand, het
ene paar van hemzelf en het andere paar van de Heer.

Toen de laatste periode afgebeeld was, keek hij terug naar de voet-
stappen in het zand.
Plotseling zag hij dat er op veel plaatsen van zijn levensweg slechts
één paar voetstappen was.
Hij merkte ook op, dat dit juist gebeurde tijdens de moeilijkste en droevigste tijden van zijn leven.

Het deed hem echt verdriet en daarom vroeg hij de Heer ernaar.
Hij zei: "Heer, U hebt gezegd dat - als ik eenmaal besloot U te volgen -
U dan de hele weg met mij zou gaan.
Maar nu zie ik dat er juist in de moeilijkste tijden van mijn leven
slechts één paar voetstappen is.
Ik snap niet dat U mij juist op die momenten hebt verlaten".

Toen antwoordde de Heer:"Mijn dierbaar kind, Ik houd van jou en
zou je nooit verlaten.
In jouw momenten van strijden en lijden, daar waar je maar één paar voetstappen ziet, daar was het dat Ik je droeg.

(Mary Stevenson)

foto met dank aan de "Dakloze Dichter"

Het Zonnelied 


Wees geloofd, mijn Heer
door al Uw schepselen
vooral door broeder zon,
die de dag brengt en ons beschijnt;
schoon is hij
en stralend in grote luister:
van U, Allerhoogste, ons een gelijkenis.

Wees geloofd, mijn Heer,
door zuster maan en de sterren,
aan de hemel heeft U ze gezet,
klaar, kostbaar en mooi.

Wees geloofd, mijn Heer,
door broeder wind en de luchten
en wolken en heldere hemel
en ook door weer,
dat gij Uw schepselen geeft.

Wees geloofd, mijn Heer
door zuster water,
zo nuttig en nederig
zo kostelijk en kuis.

Wees geloofd, mijn Heer,
door broeder vuur,
door wie U de nacht laat verlichten.
Schoon is hij en vrolijk
en krachtig en sterk.

Wees geloofd, mijn Heer,
door onze zuster, moeder aarde,
die ons draagt en voedt en ons

velerlei vruchten schenkt
en kleurige bloemen en gras.

Wees geloofd, mijn Heer, door hen die
om Uw liefdes wil vergeven,
die onzekerheid en verdriet verdragen.
Zalig zij die in vrede volharden.
Zij worden door U gekroond.

Wees geloofd, mijn Heer,
door onze zuster, de lijfelijke dood.
Zalig degenen die zij verzoend vindt
met Uw heiligste wil.
Hen kan de tweede dood niet deren.

Looft en prijst mijn Heer!


Fransiscus van Assisi
(1182-1228)




Ik wens U een zonnig zondag!
Louise

De devotie tot het Heilig Hart van Jezus


is een uitdrukking voor een specifieke spiritualiteit,
zoals deze in de Rooms-Katholieke Kerk vorm krijgt.
De verering van Jezus Christus krijgt vorm
vanuit de liefde en barmhartigheid,
die worden gesymboliseerd door Jezus' Hart.
Een passage uit het Evangelie naar Johannes, waar Jezus' zijde
door een lans doorboord werd, waaruit bloed en water stroomden,
speelt in deze mystieke vroomheid een grote rol.
Daarbij is het hart van de Gekruisigde doorboord
en bron van de sacramenten en van de Kerk.

°°°

Zoals de maand mei de maand van Maria is,
zo werd vanaf de 19de eeuw de maand juni wel ’
de maand van het Heilig Hart’ genoemd.
De keuze was op juni gevallen vanwege
het ’hoogfeest van het heilig Hart van Jezus’,
dat altijd in juni op de derde vrijdag na Pinksteren gevierd wordt.


Symbool van liefde
In de Bijbel wordt het hart vaak beschouwd als het symbool van moed,
vreugde en hartstocht. Sint Augustinus (354-430) beschreef het hart
als symbool van liefde.
Middeleeuwse mystici beschreven hun ervaringen
van de hartstochtelijke liefde van Jezus voor de mensheid.
Deze liefde uit zich in de wil om te lijden en te sterven
in het belang van de ander.

Feest
Het Heilig-Hartfeest ontstond in Frankrijk.
In 1672 gaf de bisschop van Rennes aan de religieuze congregaties van
de H. Johannes Eudes (1601-1680) voor het eerst verlof om een feest
ter ere van het Heilig Hart van Jezus te vieren.
In een visoen van de H. Margaretha Maria Alacoque (1646-1690)
toonde Jezus zijn bloedend hart.
Hij maakte haar deelgenoot van zijn verdriet
vanwege het grote aantal mensen die zijn liefde afwezen.
Daarom moest er een dag komen waarop zijn onmeetbare liefde
centraal zou komen te staan.
In het visioen wilde Jezus dat die feestdag werd ingesteld
op de vrijdag na de achtdaagse van Sacramentsdag.
In 1765 erkende paus Clemens XIII deze dag officieel
als een plaatselijk feest.
Paus Pius IX schreef het feest in 1856 voor heel de RK-Kerk voor.

Goede Vrijdag
De plaatsing van het feest op de vrijdag is een duidelijke verwijzing
naar Goede Vrijdag. Het geeft zo
de band aan met de herdenking van Jezus’ lijden en sterven.
Vanaf 1929 komt in de liturgische teksten van het Heilig-Hartfeest
als centrale gedachte naar voren de verzoening die Jezus
vanwege Gods oneindige barmhartigheid door zijn lijden en dood
tot stand gebracht heeft.
In een misgezang van het Heilig Hart wordt het zo verwoord:
"God heeft zijn Zoon gezonden om onze zonden uit te wissen
door het offer van zijn leven"

Doorboring
De evangelielezing tijdens de Heilig-Hartmis is genomen
uit het Evangelie van Johannes:
daarin wordt verteld dat een Romeinse soldaat
de zijde van Jezus dode lichaam doorstak.
"Meteen kwam er bloed en water uit", zo staat er geschreven.
Deze doorboring van Jezus’ hart wordt in de katholieke traditie
soms gezien als de oorsprong van de Kerk,
waarin de gelovigen met water zijn gedoopt en in  
de eucharistie eten en drinken van het Lichaam en Bloed des Heren.

Aanstaande vrijdag 15 juni 2007
is het de feestdag van het Heilig Hart

Ik wens U een zalige feestdag
Louise

De akker

Ik zal die zondagmiddag met mijn vader
op wandel door het land niet licht vergeten
al is het vijftig jaar en méér geleden,
zo dicht bij hem als bijna nooit meer later.

Wij kwamen bij een akkerstuk, door bossen
die aan vier kanten stonden, ingesloten, –
door varens een verwoestend spoor gestoten
dan verend verder over vedermossen.

Wij vonden er een hof. Het hoge koren
met ritselingen rijpgestookt van boven
stond in de palle juli onbewogen
tegen mijn open ogen en mijn oren.

Ik zág niets anders, hóórde niets dan droge
verdorde zoemgeluiden van insecten
onzichtbaar kevertjes en rode plekken
papavers door veel bijen aangevlogen.

Een wereld die bestond en aan den lijve
ervaarbaar vaderlijk, een nieuwe aarde
met ademing en aanvangen van klaarte
waarin ik wilde blijven en verblijven.

Anton van Wilderode


Uit: Daar is maar één land dat mijn land kan zijn