Ondanks een leuk jaar was op 28 mei 1965 ons meetlint op. Met een grote mond, de poort definitief dicht getrokken, een laatste keer met de DVT richting "Thuis".
Hoe meer we Belgie naderden, hoe luider klonk het gezang;" en we zijn van de klas en we drinken 14 dagen, terwijl die arme schachtjes aan t patattenjassen zijn, vergeten wij den troep en zijn droeve dagen, en roepen allemaal..."
Ik dronk geen 14 dagen, want 2 dagen later stond ik terug op de werkvloer en dacht met weemoed terug aan onze achtergebleven "bleukes" met hun nylonkousen.

Nylon kousen in het leger ... een goeie uitvinding.
Iedere soldaat droeg ze wel eens (in zijn bagage)  Meegekregen van ons lief, om steeds aan hen te denken (dachten zij). Al goed en wel, maar we vonden ze vooral uitstekend geschikt om geweerlopen te kuisen, beter dan die wollen sokken. (poetslapjes van het leger)

Bij de kazernepoort stond ik op wacht en dacht aan jou mijn Marjolein.

In ons  (lees mijn) kastje ging deze foto naast deze van ons (lees mijn )lief. Wie kende toen Brigitje niet.

Een leuke anekdote.

Naast ons blok van de 1ste cie atk was er een parkje waar de mascotte van het 2de artillerie was ondergebracht, de witte geitenbok Modest. Door een of  andere reden was modest gaan lopen en kwam bij ons het paradeplein opgestapt, juist toen we met een paar mannen naar de kantine trokken.
Juist! Tijd voor een stunt. Modest, die ons waarschijnlijk wel kende, (kreeg elke dag lekkers toegestopt in zijn domein)  die vond dat hij ons moest volgen, dus ging hij mee de trappen op naar de kantine tot  groot jolijt van iedereen. Wij allemaal een pintje, ook modest, die vond dat hoogst lekker want dronk alles op. Hilariteit alom. En die bleef maar drinken. Voor 't eerst een zatte geit gezien
 Al bij al, toen we 's morgens om 6 uur appél aan bed hadden liep de Modest al mekkeren door de gang van het 4de verdiep.
Ja, en een beetje sergant kan dat zeker zo niet laten. Kon er zeker niet mee lachen. Daar kwam een onderzoek bij te pas alsof de bende van Nijvel al was uitgevonden. Natuurlijk waren wij allemaal onschuldig. Wij zouden zoiets nooit doen.: Wel had de kuisploeg die morgen wel wat extras op te rapen in de gangen.
Uren en dagen later zagen we Modest weemoedig naar ons kijken in zijn vernieuwd domein.
Je zag zo dat hij ons miste.  (klik geit)