De lichtzinnigheid waarmee politici bepaalde problemen wegwuiven, daar word ik niet goed

Ivan Van de Cloot

Vandaag is hij 36. Tien jaar geleden, toen hij nog een twintiger was, werkte hij voor ING-bank. En had hij – als hofnar in wording – veel kritiek op de paarse begrotingen van Guy Verhofstadt (Open VLD) en Johan Vande Lanotte (SP.A). ‘Wie in de goede jaren geen reserves opzij zet, is een slechte bestuurder’, zegt Van de Cloot. ‘De paarse regeringen hebben toen zelfs pensioenfondsen opgegeten. Dat kun je doen als je wanhopig bent, maar niet als het goed gaat.’

De kritiek werd hem niet in dank afgenomen. ‘Ik heb toen dingen meegemaakt die ik als een doodsbedreiging ervoer’, zegt hij. ‘Ik heb in een interview met uw krant eens gezegd dat er een totale normvervaging was in de politiek. Toen kreeg ik te horen dat er weleens iets met mij had kunnen gebeuren, als ik zo doorging. Dat heeft mij getekend, maar het hield mij niet tegen.’

Vorige week trok Van de Cloot, samen met Geert Noels van Econopolis, fel van leer tegen de betrokkenheid van Dexia bij Detroit. Het faillissement van die Amerikaanse stad kan Dexia een slordige honderd miljoen euro kosten. Donderdag vroeg Noels zich op Twitter af of Dexia spontaan zijn betrokkenheid bij het Detroit-faillissement zou hebben gemeld, als Van de Cloot en hij het niet wereldkundig hadden gemaakt.

• "Dit is een perfect voorbeeld om te illustreren wat degelijk bestuur vooral niet moet zijn. Men heeft in 2006 een onverantwoorde investering gedaan. Vandaag hangt Belgisch spaargeld vast aan de kredietwaardigheid van een stad die al decennia in verval is."

• "Honderd miljoen is veel geld. Waar de belastingbetaler voor opdraait. Ik vraag mij soms af wie het nog voor die belastingbetaler opneemt."

DS: Doet het parlement dat dan niet?

"Er zijn niet veel politici met voldoende technische kennis om dit soort dossiers te doorgronden. Ik kom regelmatig in het parlement en ik vraag mij af of dat vandaag wel goed functioneert. Het is toch soms een kleutertuin, hoor. De lichtzinnigheid waarmee men bepaalde problemen wegwuift, daar word ik niet goed van. Er heerst onder politici een paternalistisch sfeertje, soms. Zij nemen per definitie wijze besluiten. En wie aan de zijkant staat te roepen, wordt geminacht."

• "Ik heb het meegemaakt dat ik zat te getuigen in een parlementaire commissie, en dat veel aanwezige parlementariërs niet wisten waar het over ging en ook niet toonden dat ze het belang ervan inzagen. De bankiers mogen blij zijn dat weinig mensen precies weten wat er allemaal gebeurd is. En dat we zo’n sterke sociale zekerheid hebben. Zonder die sociale zekerheid zouden de mensen op straat gekomen zijn, daar ben ik zeker van."

• "Met te veel optimisme en voluntarisme knallen we tegen de muur."

DS: Daarom bent u ook niet voor de Europese obligaties van Guy Verhofstadt.

"Daar is geen draagvlak voor, maar het is ook geen goed idee. Het is leuk om een Europeaan te zijn in Brussel, het is leuk om na te denken over de Verenigde Staten van Europa. Er zijn mensen die van de hele wereld één muntunie zouden willen maken. En met Mars er nog bij ook. (lacht) Sommigen vinden dat visionair, ik vind dat roekeloos."

• DS: Wat is de inzet van de verkiezingen?

"Voor mij zijn onze pensioenen de eerste prioriteit. Als we die al kunnen redden, zonder de belastingen te moeten verhogen tot onrealistisch hoge niveaus, zal dat al een titanenwerk zijn. Het probleem is dat politici volgend jaar weer valse beloftes dreigen te doen, om sympathiek over te komen. Zoals deze regering een klein stapje vooruit probeert te verkopen als een grote sprong vooruit. Ik wil geen pessimist zijn, maar we hebben veel meer bijdragen nodig om de pensioenen betaalbaar te houden."

• DS: Ligt u niet te hard wakker van uw critici? Tegenwind wijst erop dat u ertoe doet.

"Ik weet het. Ik heb een slecht karakter, maar ik geniet er nog niet genoeg van."

Uittreksels uit een interview in De Standaard met Ivan Van de Cloot, hoofdeconoom bij de denktank Itinera

Chaotische werkgelegenheidspolitiek en buitensporige loonkosten

Er moet dringend werk worden gemaakt van het concurrentiepact dat Vlaams minister-president Kris Peeters wil afdwingen.

Vorig jaar nog stelde Peeters dat Vlaanderen het Belgische wonder financiert, maar dat die gulheid op haar grenzen stoot.

Premier Di Rupo tracht het concurrentiepact af te houden. Hij gebruikt daartoe het door hem bestelde verslag over de arbeidskosten, loonsubsidies, arbeidsproductiviteit en opleidingsinspanningen van ondernemingen.

Verbijsterende pagina

De auteurs van dat verslag werden weggeplukt bij de Nationale Bank, het Planbureau, de Hoge Raad voor de Werkgelegenheid. Hoewel een consensus bestaat over een loonhandicap van ruim 5 procent, hoeden die instellingen er zich voor dat rapport te onderschrijven. Terecht, want het gaat om een rommelbak waarin de meningen van de experts naast elkaar werden getast en waar elk wat wils uit haalt.

De PS gebruikt het rapport om aan te tonen dat het met die concurrentiehandicap wel meevalt. Bedrijven lezen in het rapport dan weer heel andere cijfers. Maar de enig bruikbare, eigenlijk verbijsterende, pagina in het rapport is die met het totaal van de loonsubsidies, jaarlijks geschonken door de belastingbetaler: 11,2 miljard euro. Dat bedrag, een vervijfvoudiging sinds 1999, komt neer op een feitelijke verlaging van de huidige loonkosten met 7 procent. Een sterkere illustratie van de chaotische werkgelegenheidspolitiek van de voorbije jaren en een duidelijker erkenning van de buitensporige loonkosten zijn niet denkbaar.

Om de resterende loonhandicap van 5 procent weg te werken is nog eens 8 miljard euro nodig. Daarom wacht de regeringen die na mei 2014 aantreden, een kolossale opdracht. Zij moeten niet alleen een concurrentiepact op de rails zetten, maar tegelijk een doortastende fiscale hervorming doorvoeren. Zonder die hervormingen komt het voortbestaan van het sociale systeem in het gedrang.

Rik Van Cauwelaert in De Tijd

"Soms denk ik dat links de mensen liever dom houdt"

Schuldig verzuim

HISTORISCH !

Beste lezer, weet dat u op dit eigenste ogenblik historische tijden beleeft !

Dat probeert men u tenminste wijs te maken. In een poging u hiervan te overtuigen, hieronder een niet-limitatieve lijst:

Di Rupo en zijn Vlaamse knechten

• Alleen al de vorming van deze regering duurde “historisch” lang

• “Kamer keurt "historische" justitiehervorming goed”

• Eenheidsstatuut: historisch

• “Historisch: BHV is gesplitst”; BHV-akkoord: 'historisch, een mijlpaal, een mirakel'

• “Premier Di Rupo noemt de zesde staatshervorming historisch. Hij spreekt zelfs van de grootste staatshervorming ooit.”

• "Historisch akkoord over de financieringswet"

• VBO: 'Historische loonhandicap van 16 procent'

• Hendrik Bogaert (CD&V): “’Revolutionair’ akkoord modernisering ambtenarenbeleid” (nvdr. hij had ook van "historisch" kunnen spreken)

Het Belgische koninkrijkshuis

• Het wordt “een historische 21 juli”

• “Historisch volgens Di Rupo: ‘Eerste keer dat globale kost van monarchie daalt’ “

• Alexander De Croo (Open VLD): “Zowel koning Albert als zijn opvolger Philippe lunchten met de voltallige federale regering. 'Een historisch moment' “

• Noem dit ook maar historisch: “Centjes met koning Albert zijn al 50 euro waard”

• Ook historisch: Philippe wordt eindelijk koning !

• En dit is écht wel historisch: vanaf zondag telt België 2 koningen en 3 koninginnen. Kostprijs (incl. taksen): Koningin Fabiola zal vanaf 2014 een dotatie krijgen van slechts 461.500 euro per jaar - Koning Albert krijgt vanaf zijn pensioen een dotatie van slechts 923.000 euro per jaar - Koning Philippe zal een jaarlijks een dotatie ontvangen van slechts 11,55 miljoen euro.

Wie na het lezen van deze feiten toch beweert dat dit land, Di Rupo en zijn vazallen niet goed bezig zijn, heeft begrepen dat het regime met de volle steun van een aanhorige en kritiekloze pers dezer dagen een "historische" goednieuwsshow brengt. Maar ook dat waait wel weer over...

Addertje

Nuttige Tips voor Philippe

Welke rol voor koning Philippe ?

Welke rol voor Philippe in dit door vergrijzing getroffen België ? Welke rol in de huidige institutionele en politieke mist ? Men zegt dat hij een facilitator kan zijn, iemand die dingen mogelijk maakt. Welke dingen ? Om te redden wat kan, de politiek beïnvloeden, het noorden en het zuiden verzoenen, de stijgende repulikeinse dreiging van de N-VA afwentelen ? Een nobele ambitie, maar een gans leven zou hiervoor niet volstaan. Zelfs voor iemand die zich gedurende dertig jaar heeft voorbereid.

Neen, het meest dringende voor Philippe is te overtuigen dat hij wel degelijk de "right man at the right place" is. Dat is al even gevaarlijk. Het volk erkent geen autoriteit meer die boven iedere verdenking staat, zelfs geen koninklijke. Vroeger was het bekritiseren van de koning heiligschennis, godslastering. Het betekende verbanning uit het Paleis of ontslag wanneer een journalist nog maar in die buurt kwam. Maar dat is allemaal overboord gegooid. Als bewijs, de hilariteit en het gebrek aan eerbied in de twitter-ruimte na de toespraak van Albert II van 3 juli ll. Een voorbeeld: "de koning zou vaker moeten abdiceren, wat leuk.", "Albert for President, Philippe for First Lady"…  Een twijfelachtige publieke opinie, altijd op de uitkijk naar de minste foutieve stap.

Philippe en communicatie

De communicatie is de archillespees van de nieuwe vorst. Schrik om te struikelen, om geen wederwoord te kunnen geven, angst om kwaad te worden, de zelfcontrole te verliezen. Die verlammende angst die op momenten van grote druk veel onhandigheid en risico op uitglijden kan veroorzaken. Tot zelfs het in vuur en vlam zetten van het land.

Om de gunst van het volk te bekomen zal Philippe de juiste toon moeten aanslaan. De juiste woorden vinden, het juiste verhaal vertellen, met een subtiele mengeling van inhoud en emotie, reageren op een pertinente manier, met een vleugje humor. Een serieuze uitdaging voor een contemplatief introvert persoon die een grote bewonderaar is van Rilke (een duitse dichter, nvdr.) en die een hekel heeft aan improvisatie. Nog afschrikwekkender dan de escadrons en de torpedo's van de N-VA.

Maak moeilijke onderwerpen bespreekbaar

“Het werd tot vervelens toe herhaald: de koning heeft geen macht. Maar, oh wee wanneer iemand hem zijn rol als politieke schoonvader wil afnemen. Dan opeens blijkt hij onmisbaar om België te behoeden voor veranderingen die de traditionele partijen niet willen. Overigens kán een koning in dergelijke situatie niet onpartijdig zijn en daarom verspeelde het “instituut” een deel van zijn geloofwaardigheid tijdens de lange regeringsonderhandelingen in 2010/2011.

“Jan Callebaut heeft zo zijn eigen advies [voor de toekomstige koning Philippe] (in DM): “Respect zult u moeten verdienen. Men zag tot vandaag weinig EQ bij u. Als u de indruk wilt corrigeren voort te komen uit een disfunctionele familie Backeljau, dan zult u een heel helder beeld moeten neerzetten van welke koning u echt wilt zijn. (…) Wees geen parasiet, maar een koning met vertrouwen in de democratie. Betoon respect voor de politiek, zelfs als die dikwijls met zichzelf worstelt. Sta tussen de Belgen met hun inclusieve sociale model. Verbind talen, religies en generaties. Wees fier op de Belgische cultuur in al haar diversiteit. Maak moeilijke onderwerpen bespreekbaar. Kom op voor de zwakkeren. Ga op zoek naar consensus, sta er in tijden van nood, want we misten u in Wetteren. Verstop u niet, maar zie de werkelijkheid onder ogen. Koning worden is straf noch verplichting: u mag weigeren.”

Anders gelezen: Het wordt moeilijk voor Philippe om tussen de Belgen te staan, zolang hij niet via inkomstenbelastingen solidair hoeft te zijn en bij te dragen tot het inclusieve sociaal model waarnaar Callebaut verwijst. Het volstaat niet dat hij als consument (die voortaan accijnzen en BTW betaalt) een beetje gelijker geworden is. Dat de machtsgetrouwe media (VRT op kop) het steeds hebben over “de koning die nu ook belasting moet betalen” illustreert hun oppervlakkigheid. Of is het bewuste misleiding? Ik vermoed dat de koning deze ingreep nauwelijks zal voelen, maar wel de dienaren die zich aan de pomp en aan andere privileges mochten laven.

Ik betwijfel of het de bedoeling was van Jan Callebaut, maar er zijn voldoende moeilijke onderwerpen die de koning inderdaad bespreekbaar zou kunnen maken: de afschaffing van de politieke blokkering door een politieke minderheid; een hoofdstad waar de taalwetten worden verkracht; de verlamming van het parlement door de particratie; het gebrek aan transparantie en verantwoordingsplicht van de instellingen die enkel een corporatistisch belang dienen; het respect van politici voor de grondwet en de scheiding der Machten; een samenwerking tussen deelstaten die bij (grond)wet wordt opgelegd in plaats van uit vrije wil georganiseerd en die desgevallend ook geweigerd kan worden; de verdeling van de staatsschuld en de lasten onder de schuldenaren, en ten slotte, de afschaffing van alle middeleeuwse rituelen waaronder het verlenen van adellijke titels. Wanneer in een traditierijk land als Oostenrijk het gebruik van adellijke titels verboden is (hoewel ‘ons kent ons’ ook daar zeer vruchtbaar blijft), kan dat toch geen probleem zijn voor een progressief land als België? Laat het volk zelf zijn helden kiezen. Dan zal de moeder van en dochter Delphine von Saksen Coburg ook niet meer gediscrimineerd worden door het adellijke volkje.

Dat de koning fier mag zijn op de culturele diversiteit spreekt voor zich. Maar om dit de “Belgische diversiteit” te noemen is wel kort door de bocht. Behoudens enkele volkse gebruiken en gadgets bestaat er niet eens een Belgische taal en cultuur. Erger: in België wordt de cultuur van de ene gemeenschap permanent onder druk gezet door een andere gemeenschap die zich daarvoor beroept op de taal van hun “moederland” Frankrijk, bij gebrek aan een eigen taal. Komaan zeg, de culturele diversiteit gaat zienderogen achteruit, dat is de waarheid! Ze kan enkel nog onder dwang en met veel geld overeind gehouden worden. Steeds minder mensen verstaan mekaar omdat ze de taal van de andere niet (willen) kennen, steeds minder mensen aanvaarden dezelfde (rechts)regels, steeds minder mensen dragen bij tot het “inclusief” sociaal systeem. Een sociaal systeem dat omwille van kortzichtige electorale redenen overvraagd is en onvoldoende middelen krijgt omdat het belastinggeld werd opgesoupeerd door lichtzinnige regeringen die het nooit nodig vonden om de tering naar de nering te zetten. Leven als God in Frankrijk, zo toepasselijk op sommige vooraanstaande Belgische families, draagt ongetwijfeld eveneens bij tot die “rijke Belgische cultuur”.”

(Pjotr op anders nieuws extra)

'Door PS gedomineerde belastingregering is niet ons lot'

"Politiek draait om goedkope marketing"

• Politiek is voorspelbaar geworden. Het gaat nog nauwelijks over beleid of ideologie. Het gaat over communicatie. Meer nog, het draait om goedkope marketing. Zoals gebruikelijk heeft Servais Verherstraeten (CD&V) het over ‘de grootste hervorming ooit’. Zoals steeds herhaalt Gwendolyn Rutten (Open VLD) dat er partijen zijn die praten en partijen die doen. Zoals steeds heeft Wouter Beke (CD&V) woord gehouden. Er was wel die mooie lapsus van Elio Di Rupo die het ‘zwarte punt’ naar de deelstaten heeft verlegd. Wat de ouderenzorg betreft, klopt dit alvast. Op termijn zal dat voor Vlaanderen zelfs geen ‘zwart punt’, maar een ‘zwart gat’ zijn. En dan was er dat ene moment van welhaast ontroerende eerlijkheid van Gwendolyn Rutten: er zijn nog wat ‘losse eindjes’ aan het akkoord, maar we zien wel.

• ‘Van de wieg tot het rusthuis, worden de deelstaten bevoegd’, orakelt staatssecretaris Servais Verherstraeten, bevoegd voor de marketing van de staatshervorming. Het klinkt alvast indrukwekkend. Alleen, het klopt niet.

• Als je bedrijf herstructureert, begin je toch niet zelf over nieuwe herstructurering te praten’, zei Verherstraeten gisteren. Nog een mooie oneliner. Alleen, zal er één ondernemer zijn bedrijf herstructureren naar het voorbeeld van de 6de staatshervorming? Bedrijven kunnen zich geen ‘losse eindjes’ veroorloven.

Hendrik Vuye, professor staatsrecht op tijd.be

Niets is nog onmogelijk in België !

Véronique Lamquin, redactrice bij Le Soir