BHV virtueel gesplitst, dank u CD&V...


BHV virtueel gesplitst, dank u CD&V...

Letterlijk: Brief aan Myriam Rolin, burgemeester van Sint-Genesius-Rode
De open brief van Katty Mostaert (inwoner van Rode) aan burgemeester Myriam Rolin van Sint-Genesius-Rode.
(nvdr: Myriam Rolin is CDH-burgemeester, de partij van Joëlle Milquet )
Myriam Rolin,
Gedurende de hele duur van je burgemeesterschap ben je burgemeester geweest van een kleine minderheid burgers. Een kleine minderheid, want ook onder de Franstalige burgers is gemor te horen over je non-beleid en wat al beleid zou geweest zijn was wanbeleid. Ter inleiding wil ik je nog meegeven, Myriam, dat je tijdens je hele beleidsperiode al je fouten, leugens en halve waarheden hebt proberen te verdoezelen ("les excuses sont faites pour s’en servir et les cons pour les croire"), maar wij weten allemaal beter.
Je kreeg een bloeiende, levendige, sociale, groene en, laten we vooral niet vergeten, Vlaamse gemeente onder je hoede. Een gemeente waar de mensen elkaar kenden, waar altijd iets te beleven was, waar cultuur alle kansen kreeg, waar sportievelingen hun hartje konden ophalen. Rode was een bruisend dorp. Er waren winkels, er was een behoorlijke markt op woensdag, twee serieuze kermissen, een befaamde jaarmarkt, een gordel. De Vlaamse bevolking stond open voor andere culturen en andere talen en was zeker niet te beroerd om andere talen te spreken, om die mensen te verwelkomen en wegwijs te maken.
Zo was er in september de Vlaamse kermis die later drie dolle dagen werd, de DDD. Bijna alle verenigingen in Rode waren hierbij betrokken en er werd maanden enthousiast aan voorbereid. Omdat er in Rode vele nationaliteiten zijn, werd hier tijdens het weekend van de DDD op ludieke manier aandacht aan besteed. Rode was een gemoedelijke gemeente, populair omwille van de goede en groene ligging in de buurt van de Europese hoofdstad. Rode was geen communautair kruitvat. Rode had akkefietjes zoals elke gemeente dat heeft en Rode was rijk in alle mogelijke interpretaties van dat woord.
Een overzicht van wat je allemaal liet kapotgaan, wat je verboden hebt, wat je verloederd hebt, welke kansen je onbenut gelaten hebt om de gemeente die je moest besturen verder te laten bloeien en hoe je de verschillende taalgemeenschappen tegen elkaar opgezet hebt:
Het gemeentelijk Cultuur Centrum Wauterbos: Als het niet Franstalig i,s mag er haast niets meer plaatsvinden. Het gebouw waar wij ons hartje konden ophalen aan films en op zaterdagavond dicht bij huis konden fuiven staat er triest en vervallen bij. Dat is overigens ook omdat het Franstalige publiek geen interesse heeft om activiteiten te organiseren in dat cultureel centrum, tenzij het provocatieve “exploration du monde”.
Het gemeentelijk Zwembad Wauterbos: Verschillende noodzakelijke werken werden niet of niet voldoende uitgevoerd, waardoor het zwembad uiteindelijk haast niet meer te redden viel. Gedaan de zwemlessen voor de scholen van Rode (ook voor de Franstalige leerlingen overigens), gedaan waterpret in de vrije tijd. Gedaan sociale leven rond het zwembad.
De woensdagmarkt: Eerlijk gezegd is het niet duidelijk hoe je er in geslaagd bent, maar die markt is stilaan gewoon doodgebloed tot er alleen nog een kippenkraam stond. Je hebt geen enkele poging ondernomen om die markt terug te laten opleven, iets wat in andere steden en gemeenten als een must beschouwd wordt, de mensen uit hun cocon halen, het sociale leven bevorderen, maar niet voor jou want niet Franstalig genoeg. Weg sociale leven in Rode Centrum op woensdag.
Het verenigingsleven in Rode centrum: Je denkt nu wellicht, er zijn toch nog verenigingen? Klopt, maar ze moeten voor alles rekenen op hogere overheden, niet op de gemeente. Niet voor logistieke steun, niet op subsidies of hulp bij het bekomen ervan, kortom op niets waar het verenigingsleven in andere gemeenten in Vlaanderen wel kunnen op rekenen. Bijkomend laat je niet na om activiteiten, als je bevoegdheid het enigszins toelaat, te dwarsbomen of in ieder geval te bemoeilijken. Dat werkt niet motiverend, maar wij Vlamingen zijn standvastiger dan je denkt en wij blijven doorgaan omdat verenigingsleven nu eenmaal een typisch Vlaams sociaal gebeuren is en wij laten ons dat niet afpakken. Het gemeentelijk Cultureel Centrum is zo goed als “no-go zone” voor de Vlaamse verenigingen maar gelukkig heeft de Vlaamse overheid voor het gemeenschapscentrum “de Boesdaalhoeve” gezorgd waar de verenigingen wel terecht kunnen.
De handelaars in Rode Centrum, of beter, het stilaan ontbreken er aan: Door systematisch alles te verbieden en het centrum van Rode dood te maken, ben je er in geslaagd om de handelaars te verjagen. Denk vooral niet dat de handelaars van de Middenhut daar voordeel uit halen want de centrumbewoners doen hun boodschappen in Alsemberg, waar men de mensen wel in het Nederlands bedient.
De kleine en grote kermis en de jaarmarkt: Van gemiste kansen gesproken, Myriam! Je hebt systematisch geprobeerd om te verhinderen dat de kermissen en de jaarmarkt nog konden doorgaan. Je hebt het geprobeerd door het traject te verkorten, door de jaarmarkt in te perken, de traditionele jaarmarktdag te weigeren, enz enz. Ondertussen heb je het Franstalige "Rhode en Fête" vollenbak gestimuleerd, en waar de kermissen en de jaarmarkt een sociaal gebeuren zijn is "Rhode en Fête" een enigszins verdoken politiek evenement om het feest van de Franstalige gemeenschap te vieren. Oh ja, je hebt halfslachtige pogingen gedaan om het ook “Rode Feest” te noemen, maar waar je de activiteiten in het centrum afbrak, was het je verder alleen maar te doen om jouw feest "en Français" te vieren aan de bovenkant van Rode, elk jaar met een beetje meer "ampleur". Triestig, echt triestig, want je had tradities in stand kunnen houden en mensen dichter bij elkaar kunnen brengen. Je had die twee weekends in augustus en september kunnen aangrijpen om bruggenbouwer te worden. Je hebt er voor gekozen om de bestaande bruggen helpen op te blazen.
De gordel: Van alles wat Vlaams is, waarschijnlijk de grootste doorn in je oog, Myriam. Je hebt altijd je best gedaan om toelatingen zo lang mogelijk te rekken. Maar uiteindelijk was het gezichtsverlies waarschijnlijk iets te groot. Of was het de angst dat de negatieve reclame nog meer Vlamingen op de fiets naar Rode zou brengen? Maar nu, voor de laatste keer, ook jouw laatste keer, bundel je al je arrogante kleinzerigheid. Je gunt de Vlamingen niets meer, he, voor die laatste maand dat je "burgemeesterke" mag spelen. Echt waar Myriam, hoe denk je dat je in de geschiedenisboeken zal staan? Denk je echt dat hier enige eer mee te behalen valt? De leugens waarop je je beslissing baseert zijn er zo over. BHV is gesplitst dus het is niet meer nodig? Het kost de gemeente te veel. "Allez allez, rions peu mais rions bien", Myriam.
De gordel gaat niet over BHV en kost je gemeente niets, integendeel, het brengt op. De gordel is een positief evenement met een positieve boodschap: “Wij houden van alle mensen die het Vlaams Karakter van onze gemeente respecteren”. Je kunt je hoofd nog zo ver in de grond steken als je wil, je kan alle taalwetten naast je neerleggen, je kan de wetten naar eigen goeddunken interpreteren en niet uitvoeren zoals ze bedoeld zijn, je kan de Franstalige inwoners een rad voor de ogen draaien en ze leugens aanpraten alsof ze gedrukt staan, maar wat je niet kan is negeren dat Rode in Vlaanderen ligt, een Vlaamse gemeente is en het altijd zal blijven. De gordel wijst daar elk jaar op sportieve en positieve wijze op en dat Myriam, dat doet pijn, want de Franstalige burgers zijn ook niet dom. Die doorzien jouw discours en die van alle andere dwaze burgemeesters uiteindelijk ook. Is dat misschien jouw reden om de gordel te verbieden? Hebben ze je op ’t Central ook door?
De lijst is nog niet compleet en dat zal ze ook niet worden, maar toch nog een paar uitschieters:
De mammobiel (borstkankeronderzoek) die niet op een openbare gemeentelijke plaats mag staan omdat dit een Vlaams initiatief is, staat al jaren noodgedwongen in het gemeenschapscentrum “de Boesdaalhoeve”. Myriam, op kanker staat geen taal, tenzij die van pijn en verdriet en die is universeel.
Jeugdhuis: De jeugd van Rode wegpesten, dat is een van je ultieme doelen. Als je jong genoeg begint met het pesten, gaan ze misschien wel ergens anders wonen.
Kinderen leren fietsen: Het wegwijs maken van kinderen in het verkeer, het gebeurt in vele gemeenten, maar in Rode mag het niet meer. De reclame rond dit evenement was enkel in het Nederlands. Drama! Het heeft Franstalige ouders niet tegengehouden om wel naar het alternatief evenement, georganiseerd zonder het gemeentebestuur, te komen.
Filmclub Projecta: Niet Franstalig genoeg, dus niet meer in het Cultureel Centrum. Geen recente films meer in Rode, ga maar naar Brussel of naar Braine L’Alleud om daar de horeca ook nog laten bij te verdienen.
Rode Kruis is noodgedwongen verhuisd naar buurgemeente Alsemberg. Niet "Croix Rouge" genoeg, zeker? Hierover werd een Salomonsoordeel geveld: het Rode Kruis of het Gordelsecretariaat. Twee keer slag binnen, want nu verdwijnt de Gordel ook.
Jogging: Hiervoor zal je ook nog wel iets verzonnen hebben. Slijtage van de toch al slecht onderhouden wegen in Rode door het veelvuldig geloop?
Kerstmarkt: Ja, wat kan er nu mis zijn aan een kerstmarkt? Was de kerstversiering te Vlaamsgezind? Was de sfeer te Vlaams? Klink Gluhwein niet Frans genoeg? Joost mag weten welk excuus je hiervoor weer verzonnen hebt. Overlast voor de mussen in het dorp?
Bijna vergeten, naast het zwemmen wordt de populairste sport van het land ook niet gesteund. Wellicht niet elitair genoeg: het voetbal. Aan de naam zal het anders niet liggen “KFC Rhodienne”.
Tijdens de gemeenteraden, had/heeft elk onderwerp wel iets communautairs. Eentje springt er nog altijd uit: “Wel of niet politiebegeleiding bij het begin en einde van de schooldag aan de Vlaamse gemeenteschool”. Voor de Franstalige gemeenteschool is dit niet eens ter discussie gesteld. Dan zijn er de talrijke pogingen om Frans te praten tijdens de gemeenteraad die dan steevast op niets uitdraait wegens niet wettelijk, allemaal ten koste van het gemeentebeleid en op kosten van de belastingbetaler. De lijst van jouw miskleunen en diegene waar je eindverantwoordelijke voor bent, is echt eindeloos en tonen sprekend jouw minachting aan voor de Vlaamse inwoners van Rode en de Vlamingen in het algemeen.
Van alle wetten die je al niet hebt toegepast of verdraaid hebt, is er zeker nog één die hier ook moet vermeld worden: het versturen van de oproepingsbrieven voor de verkiezingen naar taalaanhorigheid. Dat mag niet omdat de faciliteiten zo niet bedoeld zijn, maar ook omdat het simpelweg verboden is om de taal van de inwoners bij te houden. Je weet dat, het geldt overigens niet enkel voor de oproepingsbrieven, je kunt zo de verkiezingen gewoonweg verbrodden, maar je doet het wel, je wordt er niet voor gestraft en jij en je Franstalige politieke vriendjes van het FDF lopen telkens te roepen dat het pesterijen zijn van de o zo stoute Vlamingen. Hoe pathetisch en leugenachting kunt ge eigenlijk zijn, Myriam? Dura Lex Sed Lex. Jij als verkozene des volks, die gezworen heeft om de “ouetten van et Belkische volk” te respecteren, jij zou je daar zeker moeten aan houden. Je bent echter zo arrogant en onbetrouwbaar dat je zelfs gezworen eden niet nakomt.
Myriam, je hebt onze mooie gemeente verpest. Sint-Genesius-Rode heeft een negatieve bijsmaak gekregen door jouw wanbeleid. Zowel de Vlamingen als de Franstaligen uit Rode worden door de rest van het land als extremisten gezien. De gemeente ziet er ook niet meer mooi uit. Op sommige plaatsen zijn de wegen in danig slechte staat. De Molenbeek overstroomt regelmatig met alle gevolgen van dien. Het dorp ziet er gewoonweg verloederd uit. Het is er ook doods, haast geen mens meer op straat. De Rodenaren weten amper zelf nog in welke richting ze nu nog wel of niet rond de kerk moeten rijden. Jouw prioriteiten gaan naar een taalstrijd die onrechtvaardig en discriminerend is. Een strijd die niet zou mogen moeten gevoerd worden. Er hebben altijd twee taalgemeenschappen in Rode geleefd, het is tijdens jouw beleid misgelopen. Je hebt je taalgenoten belogen en bedrogen en je hebt persoonlijke ambities laten voorgaan op het algemeen belang. Je discrimineert de Vlamingen in Rode en je gedraagt je als een regelrechte potentaat.
Het had anders gekund, maar je hebt elke kans tot toenadering met de Vlamingen naast je neergelegd. Jammer, je zult herinnerd worden als de burgemeester van de gemiste kansen.
Toch een vriendelijke groet, want zo zijn wij Vlamingen, beleefde jongens en meisjes maar wel standvastig.
Vrijlating Martin: steekvlampolitiek leidt tot steekvlamreacties
Bron: gva.be
Steekvlampolitiek in de Wetstraat leidt tot steekvlamreacties bij de burgers naar aanleiding van de vervroegde vrijlating van Michèle Martin. Zoveel is duidelijk. De emotionele reacties en het onbegrip bij de ouders van de slachtoffers zijn heel begrijpelijk en niets kan de gruweldaden goedpraten. Maar gelukkig horen lynchpartijen niet in een rechtstaat.
De verontwaardiging komt echter rijkelijk laat. De voorbije 16 jaar hadden er, door degenen die vandaag in de straten en op fora staan te roepen, geen noemenswaardige demonstraties plaats om de politici tot (wetgevende) actie aan te zetten op het vlak van vervroegde vrijlating. Bovendien worden vandaag de pijlen op de verkeerde personen gericht: de zusters clarissen in Namen.
Echter, de wetgever is de schuldige. En de wetgever, dat zijn de politici! Nu, de klassieke politieke partijen geven natuurlijk al jaren het goede voorbeeld: justitie met veel steekvlammen maar zonder visie, om maar één voorbeeld te geven. De politiek oogst wat hij zelf zaait.
Gans deze zaak vertoont ook een cynisch kantje: heel wat burgers die de voorbije weken hun stem in dit debat hebben verheven en fulmineren tegen de vrijlating, hebben ongetwijfeld in het verleden gestemd voor de traditionele politieke partijen… die vandaag deze vervroegde vrijlating mogelijk maken. En morgen zal een deel daarvan opnieuw voor “zijn/haar” partij stemmen, hoewel hij/zij diezelfde partij vandaag - onbewust - verwenst.
Rik Van Cauwelaert (Knack) is zowat de enige journalist in het ganse debat die enige kritische tonen laat horen. De rest van de persmeute huilt mee met de massa. Net zoals zij dat ook doet met de klassieke politieke partijen.
Het is dan ook best grappig maar tegelijk aanstootgevend om vandaag plots vast te stellen dat een aantal kranten kritisch uit de hoek komen voor de klassieke partijen en hen zelfs beschuldigen van populisme in deze zaak. De journalisten van diezelfde kranten hadden de voorbije zestien jaar hun beroep best iets ernstiger, objectiever en vooral kritischer uitgeoefend als ze het over de politiek hadden. Het is echter makkelijker, populairder (en ongetwijfeld commercieel interessanter) om mee te huilen met de massa.
En wij die dachten dat de N-VA het monopolie had op het populisme. Tenminste… volgens diezelfde persmeute.
Addertje.
Michèle Martin: Rik Van Cauwelaert (Knack) snoeihard voor Wetstraat
De superieure reactie van moeder Eefje Lambrecks
De pen van Van Cauwelaert zoals we ze kennen.
Naar aanleiding van de voorwaardelijke vrijlating van Michèle Martin laakt Rik Van Cauwelaert, strategisch directeur bij Knack, in een scherp opiniestuk vandaag terecht de lafheid en de hypocrisie van de politici.
Tegelijkertijd merkt hij - zowat als enige journalist – op dat de moeder van Eefje Lambrecks (Rachel Vanderhoven), blijk gaf van meer rechtszin dan de verzamelde Wetstraat, die niet durfde verdedigen wat het eerder (in 2006) goedkeurde.
Na de voorwaardelijke vrijlating van Martin liet Mevrouw Vanderhoven via haar raadsman weten:
“Er zijn regels opgesteld om de individuele rechten van burgers te beschermen tegen het optreden van de overheid. Helaas profiteren daar ook mensen van die daar strikt genomen geen recht op hebben, maar daarom moet het hele systeem niet worden afgeschoten. Als Martin aan de wettelijke voorwaarden voldoet, gelden die regels ook voor haar en moeten wij dat kunnen respecteren."
Volledig in tegenstelling met deze serene reactie van een slachtoffer, stelt Van Cauwelaert dat de politici die in mei 2006 nog, onder Paars, zelf de wet op de strafuitvoerinsrechtbanken hadden goedgekeurd, plots hun kritiek spuien op de aanpak van de strafuitvoeringsrechtbank in Mons.
Enkele uittreksels uit het opiniestuk van Van Cauwelaert:
Michèle Martin: merci Laurette !
Terwijl het Hof van Cassatie de voorwaardelijke invrijheidstelling van Michelle Martin behandelt, legt MR-voorzitter Charles Michel de politieke verantwoordelijkheid voor die vrijlating impliciet bij de PS.
Michel was vanochtend te gast op de Franstalige radio-omroep Bel-RTL. Hij legde er uit dat de Franstalige liberalen al jaren vragende partij zijn voor straffen die het onmogelijk maken dat veroordeelden vervroegd vrijkomen. Mocht dat op tijd in voege geweest zijn, "had dat kunnen vermijden dat Michelle Martin maar 16 jaar moet uitzitten van de 30 waartoe ze veroordeeld is". Dat zulke straffen nog niet uitgesproken worden, is te wijten aan de PS, zei Michel. "Al jarenlang is het de partij van mijnheer (Thierry) Giet, en dan vooral vicepremier Laurette Onkelinx, die zich verzet tegen niet-reduceerbare straffen", laakte Michel. Dat het principe van zulke straffen in december opgenomen werd in het regeerakkoord, voegde hij eraan toe, is te danken aan de MR, "die daarvoor gevochten heeft". Van de waarschijnlijke vrijlating van Martin wordt Michel "misselijk", zei hij nog. Het justitiële systeem stuurt volgens hem een "shockerende" boodschap naar de samenleving.
Belgische LogicaIn het kader van het pestgedrag van de Franstaligen door het verstoren van de Gordel is vandaag op de Standaard.be een lezersreactie te lezen van een zekere Johan V. in de vorm van een mooie quote. Een waarheid als een koe !
Om in te kaderen:
|
Waar de Franstaligen in de minderheid zijn daar moet er 'dialoog' zijn. Waar ze in de meerderheid zijn kan de minderheid de pot op. |
Beke, De Croo en C° zullen het echter nooit begrijpen, ondanks de verwoede pogingen om zichzelf te overtuigen dat het voor de Vlamingen een goed BHV-akkoord zou zijn. Intussen is het kalf verdronken… Vergrendeld en nooit meer te ontgrendelen zonder het akkoord van diezelfde Franstaligen.
BHV-akkoord: eindelijk communautaire vrede !!... ??
Vandaag in alle kranten: “De Gordel vertrekt niet in Sint-Genesius-Rode”.
Communautaire pacificatie ? Mijn oor! En daar hadden die (fiere) traditionele partijen al die Vlaamse toegevingen voor over. Vandaag reeds zien we het resultaat van het schandelijke BHV-akkoord.
De volgende “pacificatie”-test is heel binnenkort wanneer de inwoners van de faciliteitengemeenten hun oproepingsbrief voor 14 oktober in de bus zullen krijgen. Dit mag enkel in het Nederlands. We zijn héél benieuwd. De Bekes en Decroos en de Van Rompuys en Doomststen van deze wereld ongetwijfeld nog iets meer…
En kort daarna zal de nieuwe regeling voor de benoeming van de burgemeesters uit de Vlaamse Rand al getest kunnen worden.
De pers
Ondertussen is het de taak van de regimepers om het incident te minimaliseren en bijna te ridiculiseren:
Commentaar vandaag in De Morgen:
"Je kon er gif op innemen dat het nog een keer goed raak zou zijn bij de Gordel. Omdat het de laatste keer is dat het evenement wordt georganiseerd. Omdat Brussel eindelijk van Halle-Vilvoorde afgesplitst is geraakt. En vooral: omdat er gemeenteraadsverkiezingen op het programma staan.
En dus is het vanzelfsprekend dat er in de Rand een Franstalige burgemeester zou opstaan die zich als een overjaarse Don Quichot in het harnas zou laten hijsen om ten strijde te trekken - terwijl het natuurlijk gewoon een platte manier is om bij de eigen kiezers onder aandacht te komen."
Op de website van die andere Belgicistische krant Het Laatste Nieuws was het bericht van gisteravond op hun homepagina deze morgen al verschrompeld tot een klein kadertje…
Addertje
Hieronder een aantal quotes van enkele vurige pleitbezorgers van een BHV-splitsing. Ze stemmen tot nadenken. De CD&V en Open VLD –tenoren staan vandaag alvast met de broek op de enkels. Maar 14 oktober is nu echt niet meer veraf.
27 februari 2012 - Ben weyts (N-VA) op zijn blog:
"De voorliggende akkoorden zorgen niet voor minder communautaire heibel in onze Rand, maar wel voor meer."
"Met het huidige BHV-akkoord wordt die Nederlandstalige rechtbank opzijgeschoven. Ze velde immers arresten die de Franstaligen niet aanstaan. En dus wordt ze vervangen door een tweetalige rechtbank die volgens Milquet en co wél objectief recht kan spreken. Want er zijn Franstalige rechters bij. Eigen volk, weet je wel. Van die rechtbank verhopen de Franstaligen dat ze een ander oordeel velt over de omzendbrief Peeters."
De agenda van de rabiate Franstaligen wordt alsmaar duidelijker. Wanneer gaan ook de ogen van CD&V en Open VLD open?
17 juli 2012, Wouter Beke (CD&V), een van de vaders van het akkoord over de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, in de VRT-studio van Terzake:
"Ik kan niet ontkennen dat ik gelukkig ben"
"De keuze is aan de kiezer", aldus de CD&V-voorzitter. Hij is voorstander van pacificatie in de rand.
15 september 2011 op Brusselnieuws.be: reactie van Michel Doomst (CD&V):
De titel: "Doomst: "Een geweldig gevoel van verlossing" "
"Deze deblokkage zal de verhoudingen op het terrein zeker verbeteren." .
Ook voor de faciliteitengemeenten ziet Doomst verbetering. "Dit akkoord sluit aan bij de geest van de uitspraak van het Grondwettelijk Hof. Het blijft een moeilijke kwestie, maar dit akkoord zorgt toch voor een zekere pacificatie."
26 oktober 2011 - een twitter van CD&V:
"BHV: AUB! Akkoord BHV cruciaal vr pacificatie Rand, ook vr pacificatie hele land. Iedereen heeft er belang bij dit akkoord nu uit te voeren."
Juli 2010: Eric Van Rompuy (CD&V) op zijn blog:
Op 11 juli 2011 moeten de bouwstenen van een nieuw confederaal België klaarliggen en moet in de Vlaamse Rand door de splitsing van BHV de basis worden gelegd van een communautaire pacificatie: daar zullen de Vlaamse christendemocraten aan meewerken als volwaardige partners en in volle loyauteit (“geen politieke spelletjes”) maar wij zullen ook voor onszelf wel bepalen hoe hoog de lat moet liggen. (…)
Ik heb mij jaren ingezet voor de Vlaamse strijd. Soms is het frustrerend omdat het al te vaak blijft bij woorden en beloftes zoals “BIG BANG, SPLITSEN NU!” Gaan we nu eindelijk kunnen zeggen dat al die inspanningen tot iets hebben gediend?
Paul Magnette (PS) : alles kaat koet !

Deze morgen op Radio1 in “De Ochtend”: Paul Magnette (PS), Minister van Overheidsbedrijven, Wetenschapsbeleid en Ontwikkelingssamenwerking, belast met Grote Steden (die mogelijks uit de regering stapt indien hij na de gemeenteraadsverkiezingen burgemeester wordt van Charleroi):
Magnette over de schuld van de NMBS (die afstevent tot het gigantische bedrag van 4 miljard, vorige jaar 3 miljard):
“De financiële geloofwaardigheid blijft stabiel en dus is er nog geen groot probleem.”
(nvdr.: De totale schuldenlast van de NMBS-holding bedroeg eind 2009 2,73 miljard euro, in 2010 was dit al opgelopen tot 3,08 miljard euro, in 2011 bedroeg ze 3,29 miljard euro. Nochtans hadden de drie spoorentiteiten - NNMS, NMBS Holding en Infrabel - zich in 2010 geëngageerd om hun schulden tegen 2012 te stabiliseren. Ter herinnering: Magnette is minister van Overheidsbedrijven, waaronder de NMBS)
Magnette over deze (federale) regering:
“Ik ben trots lid van deze regering te zijn. Ik vind dat het een heel goeie regering is, op het gebied van hervormingen: we hebben een staatshervorming, we hebben een sanering zonder te strenge maatregelen voor de mensen te moeten nemen, we zijn nu met een relanceplan begonnen. En een jaar geleden dacht iedereen overal in Europa: “Dat is het einde van België. België zal het slachtoffer van internationale speculatie zijn, enz.” Vandaag is België een gestabiliseerd land. Een gezond land op socio-economisch vlak , op internationaal vlak.” En nog: “80% van mijn job is al gedaan.”
Besluit: alles kaat koet !
Addertje
Turtelboom (Open VLD) is een straffe madam...
De Minister van Justitie in deze federale regering, Annemie Turtelboom (Open VLD), is een straffe madam. Tenminste, daarvoor geeft ze zich uit. Maar het valt te vrezen dat het bij perceptie zal blijven. Als justitieminister heeft ze al een fraai palmares op haar actief... wat haar aankondigingspolitiek betreft (of is het “steekvlampolitiek” ?). In die zin is de “paarse” periode weer helemaal terug.
Turtelboom wil van alles en nog wat. Onderstaande bloemlezing is hiervan het ontegensprekelijke bewijs. Ondertussen tikt de klok, ze heeft nog een kleine 2 jaar de tijd… Het is dus hoog tijd voor ernstiger zaken. De tijd dat de burger kon worden gesust met dit soort spelletjes (met de medeplichtigheid van de kritiekloze (Vlaamse) pers) is voorbij. Dezelfde burger verwacht al jàààren dat er eindelijk in dit onland een heus justitiebeleid met enige visie wordt opgestart. Maar driewerf helaas. Eerst zijn er daar natuurlijk nog de gemeenteraadsverkiezingen! En Turtelboom is lijsttrekker voor Open VLD in Antwerpen. Dus… nu even geen tijd voor bijkomstigheden.
Besluit: deze Minister van Justitie vervalt tot nader order in dezelfde schandelijke fouten (of zijn het "oude gewoontes”) als haar voorgangers: PAROLE, PAROLE, PAROLE…
Addertje
Een kleine bloemlezing van de titels in de media sedert de start van deze regering (6/12/2011) en dus het aantreden van Annemie Turtelboom als Minister van Justitie:
“Laurent, de pestlijder van Laeken”
Mario Danneels, Vlaanderens meest bekende auteur van boeken over het koningshuis, presenteert op 12 september een biografie van 520 pagina’s over prins Laurent. Mario Danneels (31) maakte naam toen hij in 1999 uitpakte met een biografie over Paola en daarin onthulde dat koning Albert een onechte dochter, Delphine Boël, heeft.
Hieronder een interview (vrije vertaling) met Danneels, dat vandaag in Le Soir verscheen, over zijn nieuw te verschijnen boek.
“Ik hield niet van Laurent”
Mario Danneels maakt zich al op voor een nieuwe golf van kritiek. Zijn boek dat in september verschijnt is gewijd aan de meest mediatieke persoon van de koninklijk familie: prins Laurent.”Het is een vraag van mijn uitgevers in de periode van zijn niet-toegelaten reis naar Congo die voor heel wat polemiek zorgde. Eerst heb ik geweigerd. Vooral omdat prins Laurent mij als persoon niet interesseert. Ik hield helemaal niet van hem! En ik schrijf niet graag over mensen die ik niet waardeer, want dat lijkt me niet eerlijk. Toen ik het boek over Paola schreef had ik een zekere liefde voor haar. Ik vond haar fascinerend, interessant. Ik was geboeid. Dat ben ik niet voor Laurent. Maar de uitgevers zijn er toch in geslaagd mij te overtuigen.
En ik moet bekennen dat ik, hoewel het moeilijker was om dit boek te schrijven, hem geleidelijk beter ben gaan begrijpen. Ik heb naasten van hem geïnterviewd, intimi van Laurent en Claire, die nochtans ook kritisch zijn. En nu ik hem beter ken in al zijn facetten, zowel zijn goede als minder goede kanten, heb ik een zekere sympathie voor hem. Laurent heeft geen gemakkelijke kindertijd gehad. Hij werd zeer jong geconfronteerd met de afwezigheid van een echt familieleven. Vooral Laurent voelde zich weinig geliefd. Hij is een gekwetst wezen dat, voor hij Claire kende, nooit liefde heeft gekend. Al zijn blunders, zijn uithuizigheid zijn een roep gericht aan zijn vader. Hij wil zich laten opmerken. Zoals een klein jongetje dat aan het zwembad op de springplank staat en aan zijn vader wil tonen dat hij in het water kan springen. Maar de vader kijkt de andere kant op… Wat niet wil zeggen dat Laurent voor gans zijn leven een rebel moet blijven en de fratsen moet opstapelen. Hij is nu bijna 50 jaar. Hij moet dat alles overstijgen, niet ? Ook voor Philippe en Astrid was het niet gemakkelijk. Maar zij zijn daar makkelijker overheen geraakt. Enfin, tenminste Astrid!”
Claire, de kostbare schat !
Mario Danneels ziet echter vooruitgang: ”Laurent heeft eindelijk stabiliteit gevonden binnen zijn eigen kleine familie. Hij heeft, zoals zijn vriend père Gilbert het zegt, een “echte kostbare schat” gevonden in de persoon van Claire. Het respect dat ik voor de echtgenote van de Prins heb sedert ik dit boek schreef, is ontzettend groot. Eerlijk, men zou haar een standbeeld voor het koninklijk paleis moeten geven. Laurent is een goede vader, maar geen gemakkelijke echtgenoot. Dat zal de lezer merken in mijn boek. En Claire heeft niet de gemakkelijkste weg gekozen door met hem te huwen. Zij had een veel minder ingewikkeld leven kunnen hebben ! Bovendien, het is niet voor de titel van prinses dat zij dit gedaan heeft – hij is twaalfde in de orde van opvolging voor de troon ! Neen, Claire is verliefd. Hij ook en hij houdt van zijn vrouw. Hij ziet in haar een steun en de laatste muur tegen externe aanvallen. Maar de dingen zijn niet zo eenvoudig…”
Religie aan het Hof
In zijn boek komt Mario Danneels terug op de recente polemieken omtrent de jongste zoon van de koning, zoals zijn reizen naar Congo of in Libië - “Ik heb de getuigenissen van de mensen die daar met hem waren”. De terugkerende geldproblemen van Laurent – “Het is veel voorkomend in de familie. Ik geef details over het voorgeslacht. En zelfs tot en met zijn ouders toen die nog prinsen van Luik waren. Albert zei dan dat hij niet wist van welk geld hij een nieuw dak op zijn huis in Châteuneuf moest betalen!”. De zaak van de meubelen van de zeemacht. Danneels heeft begrip: Laurent zegt dat men voor hem nooit iets gedaan heeft. Hij heeft gelijk ! Hij kreeg nauwelijks 75.000 BEF (1.860 euro) per maand. Dat is peanuts om een prinselijke vertegenwoordiging te verzorgen. En men heeft hem gehuisvest in een villa zonder meubelen in Tervuren, terwijl voor zijn zuster een prachtig kasteel werd gebouwd met zwembad, meubelen, die werden betaald door de koninklijke schenking.
Maar Danneels zal vooral de wortel van het probleem aantonen. De moeilijke kindertijd van de prins. Zijn familie, hij had er genoeg van. Vooral van koning Boudewijn, die hem uit het Hof verbande en hem in ballingschap naar de Verenigde Staten stuurde. “Ik heb de gaten in het curriculum vitae van prins Laurent, zijn eerder vage door het Paleis opgestelde biografie, opgevuld.” Wat dat betreft kan, in primeur, een tip van de sluier worden gelicht: de grote verzoening van de Koninklijke familie door… koningin Fabiola !
Bron: lesoir.be