Zoals jullie kunnen zien heb ik nog wat foto's geplaatst van Bilbao, waar we nog enkele dagen verbleven alvorens naar huis te komen. Vooral het Guggenheim museum is een aanrader. Verder is Bilbao een gezellige, bruisende stad. Zeker een bezoekje waard.

Nog wat foto's 

Nog wat foto's 

Gisteren hebben we beslist om onze tocht stop te zetten. De knie van Monique liet het niet meer toe. Morgen komen we terug naar huis.

Ze ziet het ook niet zitten om opnieuw te beginnen, want de bergen in baskenland wat onderschat. Daarom heb ik nu al beslist om de Camino del Norte volgend voorjaar alleen aan te vatten. Er zijn nog staptochten genoeg die we samen kunnen doen en die wat minder lastig zijn. Ook dat zit in onze plannen voor volgend jaar.

Ik heb nog een aantal foto's die ik jullie niet wil onthouden,  en die zal ik één dezer dagen ook nog plaatsen.

Bedankt voor al jullie reacties. Altijd heel leuk.

Vandaag was de weg een stuk vlakker en dat liet zich voelen. We vorderden veel sneller dan vorige dagen. De laatste kilometers kreeg Monique wel meer last van haar knie. Eens in Bilbao hebben we wat spierzalf, ontstekingsremmers en een steunverband gekocht. 

Helemaal droog is het niet gebleven, maar we hebben ondertussen onze kleren gewassen in een lavanderia, en daarna bij droger weer wat rondgekuierd in het oude stadsdeel van Bilbao en lekker gegeten in een heel gezellig restaurantje.

Dit was een zeer zware dag wegens de vele hoogtemeters, de soms zeer lastige ondergrond en het feit dat het na de middag ook nog eens hard is beginnen regenen.  Monique had het zeer zwaar, maar ik eveneens.  Alsof het niet genoeg was liepen we ook nog wat kilometers verkeerd. En net toen we de albergue gevonden hadden klaarde het uit natuurlijk.  Toch moest er nog wat bijkomen: tijdens het douchen schoof ik uit en viel hard neer. Buiten een kras op het hoofd en een bult op mijn heup is er echter geen schade.

De uitbater zorgde voor een zeer lekker diner, en de volgende morgen voor een lekker ontbijt. Dat maakte al veel goed.

Toch een dag om snel te vergeten, en op naar de volgende. 

Foto's 

Vandaag was het een vrij zware etappe, met vooral veel klimwerk en enkele moeilijke afdalingen. We zijn rond half acht vertrokken en het was na vijven in de namiddag toen we aankwamen. Zware dag dus, vooral voor Monique die nu vooral last had van knieën en rug. Zonder de rugzak herstelt ze snel, en dat is belangrijk.

Onderweg zijn we enkele mensen tegengekomen die we reeds kennen van vorige dagen, heel plezant.

Na de middag werd het behoorlijk warm, iets waar ik het ook lastig mee kreeg.

Maar we zijn er geraakt en verblijven in een pracht van een albergue en hebben voor weinig geld heeeel lekker gegeten. Één probleempje: de wifi werkt niet, dus vandaag geen nieuwe foto's op de blog.

Morgen zou minder lastig moeten zijn qua stapwerk. Afwachten maar.

Vandaag weer zo'n 26km gestapt. Er waren weer behoorlijk pittige stijgers en dalers bij, maar Monique had toch al wat minder last. We hebben allebei vandaag ook wat meer gedronken als vorige dagen, water natuurlijk.

Dat de landschappen hier mooi zijn heb ik al een paar keer gezegd, maar het is nu eenmaal zo, en de zee is nooit ver weg.

Vanavond slapen we weer in een private albergue, en we hebben hier ook lekker avondeten gekregen, met wijn.

Ik lees dat sommigen nu graag eens wat foto's zouden zien. Zij worden op hun wenken bediend, want het is eindelijk gelukt om wat foto's op te laden.

Morgen komt er een iets kortere, 24km, etappe, maar een vrij zware laat het zich aanzien. Maar het vertrouwen groeit, en het gewicht daalt.

Zowel onderweg als in de albergue hebben we weer heel leuke mensen leren kennen: een fransman, een française, een deen, een ierse,... en ook de mensen onderweg zijn heel vriendelijk, net als de uitbaters van de albergues. Hopelijk zet dat zich zo door over de ganse tocht.

En nu slapen, met oordopjes, want er zitten snurkers tussen.

Enkele foto's