U zijt wellekome
                          geachte lezer
                          nog liever(e) lezeres
                          als gast
                          van overal
                          en ergens
                          dromen mag
                          hier
                          en
                          daar
                          een lach
                          durf 
                           te leven
                           of
                           bel even
                           geen zorgen
                           voor 
                           morgen
                           meer
                        
                         

De gek,die eigenlijk niet eens zo gek was,maar ooit,nog niet eens zo gek lang geleden door een of andere gekke psycholoog,die het met de waarheid niet zo nauw nam voor gek was verklaard,maar nu na een te gekke tijd door die andere nog gekkere psycholoog,die in zijn eerste leugen nog net niet gestikt was, verteld was dat het voor hem tijd was,om weer van het normale leven te genieten,mede omdat de zorgverzekering niet meer wilde betalen,stond voor de achter hem dichtgevallen poort van het gekkenhuis,nu niet meer zijn tehuis.
Hij zuchtte en mompelde : "De tijd van gaan is gekomen"en keek op zijn horloge,dat stilstond op vijf voor twaalf. 
Hij maakte voorzichtig zijn eerste stapjes in het volle echte leven en stond na korte tijd,die echter uren leek te duren, verbaasd te kijken, midden op het overbevolkte dorpsplein,naar de harde werkelijkheid waar niemand tijd scheen te willen hebben voor een ander,laat staan zichzelf,terwijl er gek genoeg wel allemaal klokken stonden te wijzen dat het hoogste tijd was!
Dus dit was het nou echte leven.waar hij zo naar verlangd had.?
Hij rook de vette geuren van de overvloed van dat wat men welvaartmaatschappij noemt. 
De stilte was ver te zoeken,en leek eigenlijk een onvindbaar verlangen geworden,alhoewel de meesten  meer zochten naar het eigen geluk,waar ze in hun haast over struikelden,
 Wat een gekke wereld zeg!
Hij werd ruw opzij geduwd,door een haastig mens, dat ergens op tijd scheen te moeten zijn.
"Schiet op ouwe ,wat sta je daar je tijd te verdoen..!"
"Ja maar ik heb alle tijd.dus wil ik die graag verdoen,samen met jullie!"
"Die is gek zeg, heb je niks beters te doen,weet je wel hoe laat het is?"
"Nee,want ik ben toch een beetje gek he!"
"Nou, doe dat dan niet hier,zulke gekken als jou  moesten ze opsluiten"
En weg was het mens,dat duidelijk bang  was ergens te laat te komen
Toen sloegen meerdere klokken en ergens kraaide een haan."Heb ik nou mezelf verraden?"vroeg de gek zichzelf,zonder een antwoord te verwachten,want gekken weten wel beter.
"Hier word ik echt gek van,laat ik maar teruggaan.naar mijn eigen gekke zijn,daar voel ik mij thuis,daar is het fijn en zelfs normaal  om gek te zijn,tussen al die gekken.
Hij liep met kwieke stappen,waarbij het leek alsof hij de tijd inhaalde, terug naar zijn tehuis
De deur opende zich vriendelijk krakend,heel gek eigenlijk.
Binnnen werd hem door zijn gekgenoten verteld dat de ene psycholoog weg was,op zoek naar zijn waarheid was hij gek geworden en de andere was in zijn allerlaatste leugen gestikt.
Verder leek het alsof de tijd had stilgestaan.
Hij wist,dat hij weer thuis was.
Te gek eigenlijk.

                               
                                Ode  van oude tijden

                                 O de
                                 strakke Friese
                                 streken 

                                 tekenen
                                 de vertrouwde 
                                 wouden

                                  soppen de
                                  klei
                                  nog altijd
                                  kneedbaar

                                  en
                                  ver
                                  kleuren
                                  't veen

                                  er hangen
                                  nog
                                  de oude geuren
                                  van armoede
                                  en honger
                                  uit vervlogen tijden
                                  van
                                  weleer

                                  nooit meer?

                                  vergeet
                                  het 

                                  maar ?
                                  
                                 
                                 

Een verhaal voor kinderen en allen die zich nog niet te groot voelen, om kinderachtig  te mogen zijn.

Heeel heeel lang geleden,nou ja niet zo heel lang hoor, leefde er ergens en overal, maar wel ver weg in het Land van de Onvolkomen Dromen een echte koning
Hoe hij heette ?
Geen idee!
Het was  ook al heel lang geleden en heel ver weg he.
Laten we hem voorlopig maar Jachie noemen,dat klink mooi..
Ik denk dat zijn vrouw Mina heette,want zo noemde hij haar en als ze weer eens gek deed "Dolle Mina".
Die twee waren rijk !
 Och,och,och,Poe poe poe,nou zeg.!
Alles wat er blonk was  goud.
De oprijlaan waar de gouden koetsen stonden had ipv een grinten- een diamantenpad.
De koning zei vaak : "Jeetje Mina,wat zijn rijk. zeg!"
Dan antwoorde zij : "Ach Malle Jachie toch",dat mocht zij zeggen, als er verder niemand bij was he.
En dachten jullie dat ze gelukkig waren ?
Nou reken maar,want geld maakt best gelukkig hoor..
En toch ..
Ze misten iets......
Ze wisten niet precies wat,maar ze misten iets.
Wij zouden  zeggen: "Dat wat je niet weet,kun je toch niet missen?"
Maar ja,.wij zijn gewone mensen he.
Als je koning bent.en alles al hebt van blinkend goud.tot diamanten op je pad  en .zelfs een dolle Mina,als koningin,kun je zelfs zonder te weten wat, plotseling voelen,dat er iets mist.

Als die dolle maar echt niet zo onnozele Mina er niet geweest was,had hij waarschijnlijk nog van niets geweten en was dit verhaal wel heel plots en traag geeindigd.
Het was op een vakantie in een warm en broeierig land dat Mina hem verleidde en in haar tent lokte en dat terwijl ze eigenlijk altijd wel samen in het paleis leefden,maar gescheiden  van tafel en vooral bed.
Laten we maar zeggen dat Jachie zich maar wat graag in die tent liet lokken,hetgeen maar weer eens bewees dat mannen eigenlijk het echte zwakke geslacht vertegenwoordigen.
De gevolgen bleven niet uit,sterker nog het geluk kwam later niet alleen.  
Op een mooie pinkstermorgen werd het koninkrijkje van de Onvolkomen Dromen verblijd met twee prinsjes.
Op dezelfde dag dus.
Inderdaad een tweeling !
Goed opgelet zeg.
In die tijd was het gewoonte kinderen de namen van kledingstukken te geven.
Ik heb geen idee waarom.
In de hogere kringen kregen de kinderen ook duurdere namen,vaak overgenomen uit het Frans en Engels.
Het blije  koninklijk echt paar noemde de prinsjes dan ook Pantalon en Shirt.
In de volksmond heetten ze al gauw Broekie en Hempie.
Dat waren toen hele gebruikelijke namen hoor.
Er waren er zelfs zoveel met die namen,dat de meesten bijnamen kregen om ze van anderen te onderscheiden.
Zo had je rooie broekies,witte hempies,ouwe broeken enz.en bij ruzies had men het over dat rottige hempie en dat smerige broekie.
De beide prinsjes waren natuurlijk in liefde ontvangen, ook verwekt trouwens.
Toch bleek al vrij snel dat Broekie eigenlijk niet zo lief was.
Je kon gerust zeggen,dat het een akelig,geniepig etterbakje was.
Ja sorry,ik had het ook graag anders gewild,maar helaas.
Daar kwam nog bij Hempie niet bepaald een van de slimsten was,om het maar heel voorzichtig uit te drukken,een goeie sufferd zou men zeggen als het een boer of burger geweest was.
Dat zou op zich niet zo erg zijn,want wat slimmigheid is bij koninklijke families niet echt nodig he.
Wat wel erg was,dat Broekie die goede onnozelaar Hempie vaak peste en dan zg. van de prins geen kwaad wist.
Het leek er ook op dat anderen de gienipheid van Broekie niet door hadden.
Hij leek zelfs voor iedereen die bij de wieg kwam kijken een  vriendelijk lachende  baby terwijl Hempie bijna altijd jankte.
Maar ja,dat kwam omdat Broekie de in de wieg kijkende visite dan toelachte,terwijl hij onder de dekentjes,de naast hem liggende Hempie in de billetjes kneep,waardoor die dan in janken uitbarstte.
Zo'n jochie was Broekie dus,eigenlijk vanaf het begin al en dat zou later alleen maar erger worden.
Een  voorbeeldje.
Ze fietsten op een dagje richting paleis op hun gouden fietsjes.
Plotseling een eindje voor de laatste bocht riep Broekie : "Wedstrijdje doen?" en begon te spurten.
Dat wilde Hempie wel en hij boog diep voorover en zette de achtervolging in.
Vlak voor de bocht voor het paleis remde Broekie.......
"Ik win!" riep Hempie en vloog triomfantelijk de hoek om.....en botste frontaal op de gouden koets,die voor de paleisingang stond.....
Hij maakte een zwieperd en landde op zijn knieen op de scherpe diamantjes op het pad voor het bordes.
"Hempie,Hempie toch"riep Broekie met een gemeen greinslachje naar zijn bloedende broer kijkend.
Zo'n jongen dus.
Nog een voorbeeldje ?
Nou vooruit,maar ik ben er eigenlijk helemaal niet blij mee,want zo krijgt dat ettertje veel te veel aandacht.
Maar ja de waarheid mag nooit verzwegen worden he,ook niet in een fantastisch verhaal.
Op een dag,zo'n typische dag,waarvan je later zegt:"Wat was dat een typische dag zeg!" zaten de beide koningskinderen aan een vorstelijke zeg maar prinsheerlijke maaltijd.
Pa en ma,zoals alleen de prinsen koning Mallejachie en koningin Mina,voor wie nog steeds niets te dol was mochten noemen,waren weer eens op staatsbezoek.
Deze keer naar het nog zo onbekende land dat ooit Niemandsland heette om kennis te maken met de ontdekker en nieuwe koning, die voor hen nog een Nobody was
Ze zaten aan de soep, die net heel heet was opgediend en dus hadden ze beiden hun vingers gebrand.
Op dat moment werd het hoofdmenu al opgediend.
Het keukenpersoneel had  haast omdat ze een avondje vrij wilden,nu Malle Jachie en Dolle Mina ook de hort op waren.
Op tafel verscheen een schaal met twee,prachtige parelhoenen !!
Mmmmmmmmmmmmm,wat zag dat er heerlijk uit zeg!!
De beide prinsjes kregen water tussen de gouden tandjes.
Maarrr (2x.).De  ene parelhoen was en stuk groter dan het andere.
Hempie staarde naar de parelhoenen en zag niet dat op Broekies gezicht een sluw lachje verscheen.
Dat betekende weer niet veel goeds,maar ja dat wist Hempie niet he,want die was niet een van de slimsten.
"Probleempje Hempie,er is een grote parelhoen en een kleinere he.Wie krijgt welke?"
"Nou ik ben de oudste toch,dus ik ga voor!"antwoorde Hempie
"Dat is waar,maar niet bepaald de slimste" dacht Broekie,maar hij zei het niet.
"Ja maar dat is toch niet eerlijk,ik weet wat beters"
"Nou wat  dan?"
" We laten degene,die de soep eerst op heeft ook eerst kiezen".
Hempie had al onraad moeten ruiken toen Broekie met een idee kwam,maar hij zag en rook alleen die heerlijke dikke parelhoen.en hij wist dat hij meestal sneller at.
"Okay" en hij begon al snel de  de soep te eten,die niet meer te heet was.
Broekie probeerde hem bij te houden,maar dat scheen niet echt te lukken.
"Ik ben bang dat jij wint broer"verzuchte hij.
"Ik dacht het ook wel" zei Hempie en hij keek al verlekkerd naar de dampende parelhoenen
Hij nam nog een grote hap en toen...........
"AAAAAAAAAAAAAAACH !!"
"OOOOOOOOOO"
Verbijsterd greep Hempie naar zijn mond.......
"Ik  PIJIJIJIJIN"
Uit zijn mond sijpelde wat bloed,twee gouden kiezen.........en een diamantje..
Dat had Broekie stiekum snel in zijn soep gegooid.
Verbaasd keek die naar zijn oudste tweelingbroer en belde snel een lakei.
Terwijl Hempie snel naar de tandarts/goudsmid werd gebracht veroberde Broekie met een sluwe grijns beide parelhoenders.
"Ben ik mijn broeders hoeder vroeg hij zichzelf rethorisch"
Hoe moet dit verder gaan ?

Toon

Toon is dood
net als zijn duif
Ach, een goede goochelaar was hij nooit
De mensen lachten door hun tranen heen
vergaten  hun verdriet.
Geloofden  weer even in wonderen
omdat ze er zelf bij waren.
Dat de hemel blauw was
zo blauw
zo blauw
als Toon het wou
Hij was maar een clown
maar....... ?

nu is hij dood
net als die duif
duiven moeten   vliegen
 niet dood zijn

Toon is dood
ook gevlogen
Hij zingt nu een toontje hoger
 lachen de engelen
door hun tranen heen
 vergeten ze hun verdriet
om ons
zo kunnen ze weer hun wonderen doen
 vliegen
voor ons
ook Toon's eigen engel
Gabriel

God ziet dat het goed is
en lacht
zich
de tranen
om Toon

Als
   de avond

     v
        a
            l 
               t 
 
       als
  een schot
 onverwacht
     door
    de nacht

        is
 het ongeboren
 ochtendgloren
  nog
  even
heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel 
  ver 
  weg

de jonge dag
weet nog van niets
 

Een keer per jaar
is het feest in het dorp
volks vermaak
goeie zaak
de bakker bakt al vroeg
de zoete broodjes bruin
en vult de koeken
voor het happen

de slager slaat zijn slag
en het mager krijsend feestvarken dood
open en bloot
klaar voor de verdere dag
alles om te grillen
van billen
tot poot

dan klinkt de muziek door de straat
de harmonie laat
zich horen
de blikken dominee
slaat
de maat
op de grote trom
en schele kromme  Tom
nooit vies
van een stevige neut
is
nu
nog net
niet teut
genoeg
en
bespeelt met plezier
de tierelier


de pastoorsmeid
denkt aan de lang vervlogen tijd
toen er nog stevig werd gevrijd
ze kijkt naar de hooimijt.
Twee geloven op prikkelend kussen
wie of wat kwam er toen tussen ?
de duivel
of mallemoer?
Ze slaat een kruis
en gaat nu maar naar huis
de  pastoor weet toch niet
van haar stille  verdriet.


de suiker spint
nu al overrondjes
om straks
de tong te strelen
van elk kind
de grote
en
kleine
mondjes
zijn gauw gevuld,
want
tevredenheid
kent tijd
noch spijt.

De kermisklanten hangen
vol met bier en verlangen
naar avontuur
bij het rad
van altijd prijs
zij willen meer
deze keer
bij zo'n feest
word je toch een beest

Dan de stoelendans
de laatste kans
voor nog wat sjans.
Rooie Dolle Dries
is niet vies
van een beetje pret
met Dikke Tet,
 twintig  jaar getrouwd,
met een boekhouder van der Goot
maar die lijkt al te oud
en bijna dood.
Zij is weer eens dronken
en mag dan graag wat lonken
Ach wat maakt dat vanavond uit
geen ene mallemoere boerefluit.

Dan gillen de keukenmeiden
en begeleiden
de sterren van de nacht
die opkomen en vallen
in kleurrijke pracht
vliegende toverballen
sluiten het feest
't is weer mooi geweest

Achter een zachtfluwelen gordijn 
zit de pastoormeid
met een fles wijn
en schreit 
omdat die Mooie Rooie Dries
 zeker al weer vrijt
in hun hooimijt
maar nu met die andere meid
niemand ziet
haar verborgen verdriet

ooit
werd nooit

Thuis heb ik nog een ansichtkaart
van de ouwe Drachtster vaart.
Daarlangs werden de gesloten noordse gronden
met het al verstedelijkte  westen verbonden.
Statige stoere schepen gleden langzaam maar zeker voorbij
elke dag in een oneindig lijkende lange  rij,
met plaggen turf vol geladen
De geuren kwamen tot de kaden
vermengd met bloed en zweet
achter heel veel gebroken leed
Wie kent nog het wenen
van de slaven van de venen.
Dat verdriet
zie je niet
op een ansichtkaart
van die ouwe Drachtster vaart.
De beste stuurlui zaten op het leugenbankje bij de Hoge Brug
hun woelig leven bijna achter de rug
wat rest zijn verhalen stoer en  stug.
verweerde gekromde trillende hande
en eeuwig pruimgebruinde tanden.
Thuis heb ik nog een ansichtkaart
van die ouwe Drachtster vaart
Ouwe Metsje deed daar de maandagse was
en Hanke Sipel zijn avondplas
stralend bier
gedronken bij dans en plezier
in het cafe van Leer
want Peye was er weer
de oude straatmuzikant
spelend voor koningin en vaderland
Pake Taeke en lytse Age dronken nog snel een neut
gewoon voor de leut
buiten wachten de honden voor de kar met vracht
die moesten nog naar de dorpen worden gebracht









 

o
do
do mi
do mi no
do mi nee
do mi ja
dol le mi na
si si 
ja  ja
no no
la
ti
ma
so