Archief

"T is me wat



Wat is dat?

Wat?

Nou dat!!

Oh dat..

Nou wat is dat?

Dat..
is een kat !

Wat?

Een kat!!

Ach wat....
Jij met je kat..
Jij kunt mij wat..

Wat?

Dat
is geen kat..
Dat ..
is een rat..

Wat?

Een rat?

Ja dat..
is een rat..

Ach Gad
Jij kunt me wat..

Jij bent zat..

Gaan we katten?

Wat?

Laat maar..

GTV gedichtje

een GTV gedichtje
is
een
gedichtje
van
Geen
Toegevoegde
Waarde

of het dus
wel
of
niet
geschreven
wordt
maakt
niks
uit

of het dus
wel
of
niet
gelezen
wordt
nog minder
dan niks

nou  dan?

Gedurende een winter had ik de eer kennis te maken met een deel van een  zwervende minderheid de zg dak-en thuislozen in een vrij grote stad als Utrecht.

Zoals elke kei een op zichzelf staand nog ongehouwen beeldwerk is is ook elke zwerver een eigen aardig wezen.

Zwervers  laten zich niet door deskundigen,ambtenaren en instanties indelen,al zoeken ze in koude dagen graag onderdak.

Het idee,om een groep zwervers gedurende een winter een warm onderkomen te geven kwam eigenlijk van de wethouder van de sociale dienst.
Er stond daar een periode een ruime pastorie leeg bij een kerk.
De kerk was al gerenoveerd en er waren nu daar vrij dure flats.
De pastorie had een tijd dienst gedaan als sociaal pension van het Leger des Heils,maar omdat die  bewoners waren verhuisd naar een ander gebouw,stond de pastorie nu leeg en het was de bedoeling,dat er na de winter woonruimte voor studenten zou komen.
Het leek de wethouder een goed idee om,die ruimte gedurende de koude maanden zinvol te gebruiken.
Door ze zo die tijd van straat te halen zorgden ze ook voor minder overlast en diefstal etc gedurende de gezellige winkelweken.
Het was natuurlijk ook wel en mooie gedachte zo tegen de kerst,de "hulpbehoevenden wat warmte en licht te geven".
De gemeente zorgde voor de woonruimte en financieerde het en het Leger des Heils leverde  personeel dat voor eten zorgde en begeleiding. 
Het beleid wilde de entree zo laagdrempelig mogelijk houden en daarom hoefden de bewoners niets te betalen voor inwoning en levensonderhoud.
Het gevolg was wel dat het een interesante groep werd van mensen,die in andere opvang geweigerd
waren of geen geld/zin hadden daar gebruik van te maken.

Laat ik eerst enkele gasten voorstellen.
Zij zullen ook hun eigen ontwikkeling door de tijd doormaken






Gerard,

Gerard was een stoere Fries met een grote wilde vrijgegroeide baard en zachte melancholieke ogen.
Hij was het kind van de rekening van een onduidelijke opvoeding geweest.
Na die moeilijk te begrijpen jeugd kwam hij bij de marine terecht,waar het wilde karakter wel deels getemd werd,maar nooit uitgeroeid.
Hij kwam bij de politie in Arnhem en trouwde toen ook maar met zijn tweede liefde.
Hij beweerde zelf later dat hij best even gelukkig was geweest.
Naast de orde  bewaken wilde hij vooral ook mensen met problemen  ter plekke helpen.
Hij ging bij ruzies altijd direkt op de herrieschoppers af,zowel in cafe's als bij mensen thuis en hij dwong hierdoor respekt af.
In zijn vrije tijd was Gerard ook niet vies van een borrel en was een graag geziene gast in de plaatselijke kroegen.
Misschien zocht hij daar wel de warmte en waardering die hij thuis niet vond?
Zijn echtgenote had ook duidelijk andere interesses,die zij zocht bij het Leger des Heils en dan vooral bij de majoor daar.
Zij groeiden steeds meer uit elkaar en na een scheiding van tafel en bed,verliet zij hem uiteindelijk om haar heil elders te zoeken.
Gerben zocht zijn heil steeds meer in de alcohol.Hij kreeg door dat drinken problemen met zijn werk en ging meer drinken en kreeg steeds meer problemen,werd vaker en langer ziek uiteindelijk overspannen en uiteindelijk afgekeurd,nadat hij vlgs eigen verhaal zichzelf na een drinkgelag had opgepakt en opgesloten in een politiecel.Hij was ook voor en deel schizofreen geworden en had naast alcohol ook dagelijks medicijnen nodig.























Henri ette      (Hetje)
Hij/zij was geboren als Henri maar noemde zich sinds enige tijd Henri ette en kleedde zich ook zo.
In het zwerverswereldje werd Hetje beter geaccepteerd dan in de normale wereld.
Hetje had toen hij volwassen dacht te zijn besloten dat hij eigenlijk vrouw was en alcoholiste.
Hetje vond dat ook dat de maatschappij dit maar moest accepteren.
Hetje had al gauw een vast plekje in de gang bij de deur gevonden.




Spruitje

Moet er nog wat wez'n buurvrouw?

Het was stil en heet in de goedgevulde oude dorpskerk.
De familie en kennissen keken wat twijfelend naar de kist voor in de kerk.
De organist speelde zachtjes "De Heer is mijn herder" en de ouderen neurieden oma's favoriete psalm instemmend mee.
Het wachten was op de kinderen,die in het zaaltje voor zaten om de condolences in ontvangst te nemen.
Toen trad Remmelt van Dijk,koster,begravenisbode en ouderling van dienst naar voren.
Hij keek nog even de kerk in,alsof hij het ook niet kon helpen,haalde wat hulpeloos de schouders op en draaide de schroeven in het deksel van de kist vast.
Het geluid van die vastdraaiende schroeven leek de stilte nog beklemmender te maken.
Het was alsof er ook een ongemakkelijk gevoel van leegte over de aanwezigen neerdaalde.
Iedereen wist,dat oma  92 jaar was geworden en een goed leven had gehad.
Het was,zoals de huisarts ook gezegd had,alsof haar Goede Herder vorige week nadat zij nog een boterham had gegeten,op de stoel bij de grote tafel,het knopje had omgedraaaid en haar had thuis gehaald.
Er was dus eigenlijk geen reden tot verdriet.
Tegelijk wist iedereen,dat dit niet een  moment en plaats was om vrolijk te zijn.
Dit maakte de stilte wat onduidelijk..
Toen klonk er het piepende geluid van een langzaam open en dicht gaande deur.
Na een kort moment van rust,hoorde iedereen het gekraak van  te goedkope schoenen over het tussenpad midden in de kerk.
Een paar kleinkinderen keken snel even achterom..
"Het is Koene" siste een van de kleinzonen..
"Koene!"
Er klonk wat onduidelijk gemompel uit de banken waar de kleinkinderen bij elkaar zaten.
Ach,iedereen kende Koene.Hij was de negenenvijftigjjarige zoon van de buurvrouw van oma en toen buurvrouw vorig jaar was overleden was Koene in haar huis blijven wonen.
Hij deed wekelijks wat boodschappen voor oma en alle kleinkinderen hadden wel eens meegemaakt dat Koene langs kwam met een groezelig notitieblokje.
"Moet er nog wa wez'n buurvrouw?"
Oma zei wat ze nodig had en Koene noteerde de bestellingen.
 Hierna las het lijstje nog eens voor.
 Op zich niets bijzonders,maar Koene had een hazenlip en de aanwezige kleinkinderen hadden dan altijd moeite niet in lachen uit te barsten.
Oma keek dan dreigend naar haar nageslacht en als Koene weg was mopperde ze nog wat na,maar haar ogen lachten dan altijd.,waardoor zij weer even jong leek.
Koene kwam langzaam krakend door het gangpad in het midden van de kerk naar voren.
Een van de kleinzonen siste zacht maar duidelijk hoorbaar : "Er hoeft voortaan niks meer te wez'n Koene"
Uit de banken klonk nu een onderdrukt gegiechel,geschuivel  en geproest...
Het leek of de gesloten kist voor in de kerk ook bewoog.................

                                          
















                                               
                                                   een 
                                                  blank vers
                                                    dus

Muizenissen

In een klein klein muizenland
langs de waterkant
staat een miezerig huisje
en in dat miezerige huisje
staat een miniem kluisje
en in dat minieme kluisje
in dat miezerige huisje
langs de waterkant
in dat kleine muizenland
daar wonen monimuis
en mamimuis
twee minimimi muizen
heel charmant

soms is er wat aan de hand
in dat minieme kluisje
in dat miezerige huisje
daar langs de waterkant
in minimuizenland
dan hoor je wat geruis
in dat minieme kluisje
in dat miezerige huisje
langs de waterkant
in dat kleine waterland
dan zijn monimuis
en mamimuis
in dat minieme kluisje
 in dat miezerige huisje
daar langs de waterkant
in dat kleine muizenland
aan het dansen
want de kat is van huis
en dan voelen zij zich thuis

het liefst zouden monimuis
en mamimuis
daar dan in dat miniemekluisje
in dat miezerige huisje
aan de waterkant
in dat minimuizenland
even lekker muizenissen..
maar dan moet mamimuis altijd piepen...

                                       Vers vers











  nog niet klaar ...sorry

Ik bied iedereen die ik beledigd heb en nog ga beledigen bij dezen mijn excuses aan.
Zij die zich niet beledigd voelen zijn dus eigenlijk niet noemenswaardig en dat is nog erger.
Zij kunnen alsnog bij de garderobe de klere krijge......

Zondag

Zo'n
zondag
is echt
zo'n dag
dat je morgen zegt:
"die zondag,
gisteren
was echt
zo'n
zondag'

 w
     a
        a
            u
                 w
                      !
                         !