Ik ben Nicole, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Akira.
Ik ben een vrouw en woon in ovl (Belgie ) en mijn beroep is genieten van het leven.
Ik ben geboren op 11/04/1954 en ben nu dus 70 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: te veel om op te noemen maar vooral genieten van het leven .
mijn oogappels zijn mijn zoons
Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
We zijn de 33de week van 2024
Een interessant adres?
Akira
Van harte welkom op mijn blog geniet er van lieve groetjes
31-12-2011
Wat is vol liefde arbeiden? Het is een kleed weven met draden gewikkeld van ons hart, alsof je geliefde dat kleed zou dragen. Het is vol aanhankelijkheid een huis bouwen, alsof je geliefde daarin zou wonen. Het is met tederheid het zaad zaaien en vol vreugde de oost binnenhalen, alsof je geliefde zou eten van deze vrucht. Het is alle dingen die je maakt de adem inblazen van je eigen geest en weten dat alle geliefde dierbaren om je heen staan en toekijken vanuit de hemel
"Geef dat ik niet zozeer zoek getroost te worden als te troosten, begrepen te worden als te begrijpen, liefgehad te worden als lief te hebben, want het is in het geven dat wij ontvangen."
KERSTMIS Een lichtstraal midden de kerstnacht doet ons hart heimelijk verlangen dit stille uur brengt ons weer dichter bij de vrede Merry Christmas iedereen
Elkaar begrijpen zonder woorden alsof je voor elkaar bent geboren Geen spel meer hoeven spelen ... alles met elkaar kunnen delen
Dat je van elkaar kunt leren gelukkiger bent dan al die keren Dat je elkaar aan kunt vullen je diepste geheimen kunt onthullen
Het beste in elkaar boven haalt onbewust elkaars dromen vertaalt Voelt wat de ander nodig heeft Een blik, gebaar, een arm om je heen van elkaar weet je het meteen
Elkaar steunen als het even niet gaat iets dat als vanzelf ontstaat Dat als je dreigt te verdwalen de ander je komt halen Je de les leest maar daarbij nooit respect vergeet
Een verrijking van je leven een diepe band door liefde geweven Zonder elkaar niet compleet dat is wat zielsverwant heet
Ik kniel aan je graf en schik de bloemen, maak er wat schoon, nog steeds bijzonder maar bijna heel gewoon. ... Ik kijk om me heen en groet wat mensen, hier en daar een nieuw graf. Met de serene rust om me heen denk ik "gelukkig", ik ben niet alleen.
Meer mensen schikken hier wat bloemen, en steken hier een kaarsje aan, knielen even bij een graf, voor ze weer naar huis toe gaan.
Er zijn er meer die treuren, zoveel mensen met verdriet, tranen en herinneringen, iets dat je aan de buitenkant niet ziet.