Wat... wat... wat?

Hey daar... koekoek... piekaboo... hier ben ik nog eens... Ik moet het jullie niet meer vertellen zeker... druk... druk... druk! Ons inloophuis/club krijgt vorm! De verhuis van onze zoon zit er op... de verhuis van onze dochter zit er op... de verkiezingen dus de campagne zit erop... en... onze nieuwe huisgenoot is onderweg! Toch de nodige ontspanning genomen ook... en geloof me campagne voeren is super leuk! Dus al bij al mogen we niet klagen! We stonden tot s'morgens op de dansvloer met de jeugd... (zal maar niet zeggen wat dat s'morgens betekende hihi) Vierden het einde van de verkiezingen, gingen naar de palingfeesten en ook het maatjesfestival kwam aan bod... Dit allemaal naast de vervelende dingen natuurlijk... hoge bomen vangen véél wind... maar meer dan eens vind ik het spijtig een hoge boom te zijn!!! Toch ook véél last van stres en gelukkig bestaat er voor alles een pilletjes... Blijf een echte vriend missen... maar vrienden heb ik genoeg... het zit het hem in ECHT natuurlijk! Enfin niet langer getreurd... gelukkig heb ik naast dat hoge boom gehalte ook nog een brede rug! Nog altijd laten de gedachten en Indië mij niet gerust en ik blijf blij dat ik via facebook nog zovéél contact heb met mijn andere leven! Ik blijf de warmte missen... de warmte van de indische zon... de warmte van de Indische mensen... misschien idialiseer ik natuurlijk alles te fel... dat zal de toekomst uitmaken! Een toekomst die ik gelukkig rooskleurig blijf in zien... want... binnen 2 jaar... haha... India here I am! Alison... you can start preparing a party in de beachhouse... drinks are on me! De taart sneed ik alvast hier aan tijdens onze geweldige eerste BBQ van het jaar! Bedankt Erika, Guy,Joke en Julien!

Het lijkt een beetje afgezaagd... maar... eigenlijk is facebook echt wel super! Je ontmoet er oude vrienden... je ontmoet er nieuwe vrienden... En het blijft een beetje bizar... maar de vrieden uit India blijven me nauw aan het hart liggen... De afgelopen week was vrij druk... weeral... ja weeral... ons clubhuis voor mensen na kanker neemt serieuse vormen aan... zodanig dat ik er wat bang van word... zeg nu eerlijk... 2 gratis locaties... 2 sponsors... in deze tijd... klinkt toch ongelooflijk hé... daarenboven ben ik zelf helemaal niet meer zeker van mijn stuk... Wil ik hier echt mee door gaan... Ik heb in mijn leven al zo dikwijls het mes in mijn rug gehad... en altijd... via mensen die ik om de één of andere reden diep in mijn hart droeg...  Soms ook nam ik zelf afstand... wetende dat... de afstand er toch zou komen... goh... wat is het leven toch ingewikkeld! Ondertussen vertrekt iedereen op vakantie... en wij... wij blijven thuis... in afwachting van ons windekindje "Pakera"... het wachten duurt lang... véél te lang... net zoals... mijn terug keer naar India... het duurt lang... véél te lang... en hopelijk mag ik het nog mee maken!!!... Twijfels... twijfels... twijfels...

Shame... shame... shame... shame on me... weeral ages sinds ik op mijn blogje schreef... Goh wat laat ik mijn trouwe blogvrienden in de steek! Maar.......... eerlijk gezegd denk ik wel een exuus of 2... 3 te hebben... hahaha... Mijn zoon is aan het scheiden, jazeker na een huwelijk van 1 jaar en 7 maanden, besloot mijn schoondochter dat dit huwelijk een vergissing was en dat ze liever nog wat op de dansvloer staat met jonge snaken... pfpf... ieder zijn ding natuurlijk! Gelukkig neemt mijn zoon alles goed op, en moet ik daar niet bang voor zijn. Weet de jeugd nog wel waar een huwelijk voor staat? Enfin jeugd... Caro is 30, dan zouden de jaren van verstand er toch al moeten zijn hé... In ieder geval dat betekende natuurlijk familie-crisis ten huize van Ael en een verhuis... Daarnaast verhuisde ook onze dochter Evi. Zij gaat in Grimbergen wonen! Prachtige gemeente trouwens, en voor hen absoluut een verbetering, maar... alweer een verhuis!! Wij zijn daar weken gaan inpakken... mannekes lief wat een hoop gerief! Dat hou je niet voor mogenlijk! Alsof deze minor (") werkjes niet genoeg waren, zijn wij volop bezig met het oprichten van een soort recreatie-huis hier in de rupelstreek voor mensen tijdens en na kanker. En daar komt héél wat bij kijken... Eerst was er het samenstellen van een bestuur... nu zijn we bezig met het opzetten van de statuten en het zoekn naar een naam voor onze VZW... We hebben wel al 2 locaties yeahhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh nooit verwacht! En verschillende sponsors yeahhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh nooit gedacht! Maar eerst moet onze VZW verschijnen in het staatsblad, dus een feit zijn... niet meer dan normaal dat sponsors daar op staan, maar dat maakt dat we aan 140 euro moeten geraken voor deze verschijning in het staatsblad... en daarvoor... zoeken we dus langs alle kanten spulletjes bij elkaar en gaan een rommelmarkt doen of garage -sale... wij zijn goe bezig... ook al zeggen ze van ni... Neen alle gekheid op een stokje het zal wel los lopen maar nu is het toch eventjes erg spannend! De bedoeling van ons recreatiehuis/club voor deze doelgroep is inderdaad de mensen in een gezellige sfeer ontvangen, soms voor een babbel met cake en en simpele handmassage... soms voor een worshop... soms voor een uitstapje... gewoonweg... er zijn voor elkaar! Want voor véél van deze mensen is het tijdens de behandelingen erg moeilijk... en de drempel om hun huis te verlaten en onder de mensen te komen nog moeilijker... vandaar... Hopelijk lukt het ons... DUIMEN MAAR en heu... ALLE HULP IS WELKOM Hé .....

Ik kreeg van mijn vriend "Sheldon" prachtige foto's toegestuurd... foto's die ik zeker met jullie wil delen, van zijn trip naar "Kerela"... op de bovenst foto "Sheldon" en zijn vrouwtje "Maria"... op de onderste foto de "Captainseat" van een cruiser in Kerela... That is indeed the way I remember India... That is the way I loved India!

Terwijl het zonnetje lievelijk op mijn (brede rug") schijnt... werd het voor mij hoog tijd om mijn toffe trouwe blogvrienden nog eens te briefen... de situatie is hier nog niks veranderd... druk... druk... en druk! Juist één week plat gelegen met rugklachten en blokkeringen... en 3 dagen zetelliggen met een visvergiftiging... zoon gaan helpen... dochter helpen met verhuis... daarnaast bezig met het opzetten van een eigen VZW... soort inloop huis voor kankerpatiënten in de rupelstreek... en proberen ook mijn eigen huiseke proper te houden,  was en strijk niet vergeten... tussendoor met een hahahaha... regelmaat van een klok mijn kleinkindjes verwennen... en toch... en toch... en toch... had ik nog tijd om de adoptiepapieren in te vullen ten voordele van de adoptie van onze nieuwe huisgenoot... yeahhhhhhhhhhhhhhhhhh! We waren onlangs onze vriend Ron Cornet tegen gekomen met zijn Wiske, een Spaanse galgo! Na deze ontmoeting met stevige babbel, gingen we afgelopen zaterdag naar Aalter waar een badge van 67 geadopteerde galgo's hun opwachting maakten.. en we waren helemaal verleid... ongelooflijk hoeveel liefde deze honden uitstralen! We hebben direct bij onze thuiskomst de adoptie papieren ingevuld, en een galgo gekozen op de site... Nu wachten we vol hoop op onze nieuwe huisgenoot die wij waarschijnlijk bij ons zullen hebben in Mei... yoepie... yoepie... na al de zogezegde (") vriendenleed die we meemaakten zal de warme oprechte vriendschap van onze nieuwe viervoeter deugd doen aan ons hartje... Want wat is er nu oprechter dan een hond... We gaan alvast zorgen voor een mooi plekje in huis... en weten nu al dat als het goed meevalt we zeker een tweede galgo gaan adopteren... Ik veronderstel dat jullie wel weten over wele honden het hier gaat... maar toch geef ik jullie ook een kleine beschrijving mee... Galgo's worden in Spanje nog altijd gekweekt om véél geld mee te verdienen op de renbaan... van de moment dat ze niet meer mee kunnen en géén geld meer opbrengen worden ze mishandeld of aan de haaien gevoerd... brbrbrbrbrbr... en zeggen dat wij in 2009 leven! In elk geval zijn er dan organisatie's zoals "Greyhounds in Nood" die een deel van deze dieren opvangen, helmaal opknappen en naar België brengen ter adoptie... Voor ze geadopteerd worden zitten ze in Spanje in de refuge... het is pas na adoptie dat ze naar België komen! Ik weet het wel... er zullen nu lezers zijn die denken... het asiel zit hier ook vol... wel... das waar! Wij hebben dan ook al héél ons leven hondjes uit het asiel gehaald en gelukkig gemaakt... Met momenten hadden wij 3 honden... en ons laatste hondje Tino... een jack russel stierf vorig jaar aan kanker... daar hebben wij nog verdriet van! Dus dit was een héle stap... op het moment dat ik dit schrijf zitten er in de Refuge in Spanje nog altijd 700 galgo's te wachten op adoptie... en ook deze dieren verdienen absoluut een nieuwe kans! Mi casa zal absoluut su casa zijn... Ik kijk er naar uit mijn nieuwe vriend zo vlug mogenlijk in de armen te sluiten, te verwennen en met véél liefde te omringen!

Ja... de Indische kranten... ik zou zeggen "pretty much the same"... hetzelfde als onze kranten misérie... en misérie... of toch niet? Er staan ook een aantal leuke dingetjes in Gelukkig maar! Delhi zal dit jaar de host zijn voor alle dichters van de wereld... Woh... allen daarheen zou ik zou denken! En dan was er ook "Life Style India - Fashion week"... meet héél véél moois! Het doet mij een beetje denken aan die keer... die keer in Chennai toen ik op een grote modeshow voor het goede doel een prachtige "Sudidhar" kocht... die eventjes daarvoor geshowd was op de catwalk door... Miss World... Waar is de tijd... waar is de tijd...

Op foto 1, ziet u "Nina Manuel" in een creatie van "Tarum Tahilian"... Foto 2, "Deepika Padukome"... en op Foto 3, "Mugdha Godse" één van de ontwerpers... Toch denk ik dan weer... Incredible India en begin te dromen!

Amar Kher één van de highschool kids studeerde later af in Canada als ingenieur... en begon te werken... Na een tweetal jaartjes werken hield hij het voor bekeken en is momenteel reizende... en waar??? Wel... de héle wereld rond... Waarbij hij na een bezoekje in Delhi bij zijn ouders... begon in India.. Hij ging al langs de meest mooie plekken... zoals "Mussoorie" waar hij het Tibetaanse klooster bezocht waar de "Dalai Lama" zich terug trok, nadat hij verbannen was... Het klooster ligt kompleet verborgen en gecamoufleerd in de "Himalayan foothills"... Prachtig gelegen... en verborgen... verborgen en prachtig gelegen... Mooi... mooi... mooi en uniek als je dat kan bezoeken niet waar? Bij deze een aantal van zijn foto's... waarmee ik misschien in herhaling val... maar ik vind ze zoooooo de moeite! 
Amar zijn reisblogje kan je trouwens vinden op http://therickshawdiaries.blogspot.com



Een winkeltje in het Hymalaya gebergte... waar het houtvuur gezellig brandende is... En deze Britse oudjes zijn ze onderweg tegen gekomen... ook zij waren met hun "baasjes"... de berg aan het beklimmen... ZALIG TOCH!!! Ongelooflijk toch! Wat een nostalgie...

Ik weet het wel... het is weeral schandalig lang geleden dat ik nog wat schreef op mijn blogje... maar... Het was hier zo ontzettend druk... Weet trouwens niet hoe ik de afgelopen weken door kwam!Pfpfpfpf... maar wel erg druk hoor... Deed mee aan verschillende acties... voornamelijk ten voordele van de kankerpatiënten, had lentebeurs van ziekenzorg en vergaderingen, de kinderen en kleinkinderen... en we engageerden ons om... t'ja een vriendin is voor de derde keer hervallen van kanker en moet terug bestralingen krijgen... en zolang nodig brengen wij haar naar het ziekenhuis voor haar dagelijkse bestralingen... achteraf moet ze dan wat bekomen en doen we met haar iets leuks... dit neemt dan natuurlijk wel wat tijd in beslag... dus vergeef me dat ik niet verder schreef en jullie eventjes niet bezocht! De speciale afdeling voor de bestralingen, pfpf... daar wil je niet echt komen hoor... dat is een echte fabriek... man... man... Ze houden het best gezellig... dat is het niet... op z'on moment vraag ik mij af ofdat het echt maar 1 op 8 personen is die kanker krijgt... Het zijn allemaal wachtkamertjes waar men samen komt naargelang waar je moet bestraald worden aan elk wachtkamertje zijn een aantal bestralingskamers verbonden... De bestralingen duren maar een kwartiertje maar de meeste mensen zijn toch op... en dat is zeer begrijpelijk...  als ze daar uit komen! Emotioneel is dit de hel... Het is ook in de wachtkamer dat wij kennis maakten met een erg symphatiek koppeltje... Deze kennismaking maakte dat we zelf een verschrikkelijke nacht hadden... Wat een miserie!!!! Bij een meisje of moet ik zeggen jonge dame, een prille dertiger, werd vlak na de geboorte van haar eerste kindje een agresieve hersentumor vastgesteld... een operatie, chemo en 60 bestralingen (dus 60 opeenvolgende dagen)... en nog... géén 15% overlevingskansen... mijn hart bloed echt bij dit verhaal... Ze heeft nog niks kunnen genieten van haar dochterje... haar dochtertje niet van haar! Haar lieve man beloofde haar, tijdens ons gesprek dat ze een reisje maken naar Italië na genezing!!! Ik duim... lieve mensen... ik duim dat dit in orde komt!!!!! Maar.... In elk geval werd mij bij het wachten in dit zaaltje nog maar eens duidelijk dat op zulke momenten familie en goede vrienden hééééééééééééééééél belangrijk zijn! Dit is zo een moment in je leven dat je niet in je ééntje doorkomt!!!

Bij dit toch wel erg trieste verhaal... een filmpje van youtube over de goedkoopste auto ter wereld... en waarom... Wel zoals jullie wel weten rijden er in India héél véél moto's en brommers rond... dus héél véél vuiligheid... als we de uitlaat gassen van miljoenen brommers al kunnen vervangen door vriendelijkere uitlaatgassen... zou al wat geven voor het milieu... denk ik dan maar.....

Inderdaad ...
zondag... en het ziet er buiten niet slecht uit dus een stevige wandeling is aan de orde! Een beetje gesurfd op facebook en het laatste wereldnieuws bekeken van mijn vrienden natuurlijk... Malaysia, India, Talahasse noem het op ze staan allemaal op mijn facebook... vind het geweldig!!! Daarnaast komt mijn reisje naar India dichterbij... pfpf... nog maar 2 jaartjes wachten... Hopelijk kan ik dan Malaysia mee pikken want één van mijn pupillen sharill gaat dan trouwen... een mens raakt van minder euforisch... Alhoewel... trouwen... er zijn nog weinig mensen die daar echt waarde aan hechten... mijn zoon was 1 jaar en 7 maanden en zette nu al zijn scheiding in... huisje terug verkocht... appartementje gezocht... Wat spijtig toch! Hoe kan je in hemelsnaam alles wat stilletjes opgebouwd werd zo vlug opgeven... Dan heb je het toch géén kans gegeven, of wel??Enfin... jong en wat willen... spijt zal te laat komen... en voor ouders brengt dat natuurlijk weeral de nodig pijn mee... gelukkig neemt hij het allemaal nogal goed op... en ik weet  nu voor 100% zeker dat mijn addertjes theorie wel degelijk de juiste is... Gelukkig zijn er géén kinderen... en Gelukkig hebben wij ons Marieke en Jelle, de kindjes van onze dochter Evi... die ons recht houden in moeilijk tijden!

 
Nu maken we terug tijd voor een paar mooie foto's... uit India. De foto's zijn genomen door mijn vriend Raymond Austin... En als er iemand een krak is in het foto's nemen is hij het wel! Mooie foto's uit Radjastan... Het Oberoi hotel, erg knap... maar weet dat een hot dog daar 500rupees kost... Allez 10 jaar geleden...hihihi... Hij is wel erg lekker! Daarnaast vind je op deze foto's ook de sfeerfoto's van de straten... beschilderde olifanten... en goed bemande brommers... of zijn het vespa's...

Mooi gedaan Raymond!

 
Op zaterdag 7 maart, was het dan eindelijk zo ver... We gingen Nieuwjaar vieren met onze Aartselaarse groep Rekanto deelnemers, waar wij eens coach van waren... voordat bulldog Cécile hier een stokje voor stak!
Maar zoals bleek niet meer getreurd hé... want ondanks al dat gekonkelefoes van een onverbeterelijke slechtheidsfreak is de vriendschap gebleven en bleek het een fantastische avond... Eerst gingen we lekker dineren (hm) in de Colmar Aartselaar en haalde leuke herinneringen op bij het lekkere overvloedige eten en... drinken... Daarna zakten we nog met een kleine groep af om een danske te plazeren in het Elzenhof... Verdere afspraken werden al gemaakt zé! We gaan zelfs een BBQ organiseren zo gauw het wat beter weer wordt... Dus met de hand op het hart kunnen we uit volle borst zingen... "Ze zullen ze niet temmen"... en "we zullen doorgaan"... Iedereen  was weeral zijn zorgen eventjes vergeten... "Wat een clubke, hé Cécile"... hahahahaha, inderdaad uit iets negatiefs komt altijd (") iets positief, tot spijt van wie het benijd!

Op de foto's: Chrisje en Lisette Schol - Jean en Ingrid LOL - Jean en Chrisje doe ze nog eens vol - Katrien, Fabienne,Lisette en Chrisje Dat was lekker... en laatste foto Philomeentje en Lisette "Bluesbrothers..... hm...... sisters op stap in het "Elzenhof" Aartselaar...
Dat kunnen ze weeral niet afpakken hé Philoméentje!

Inderdaad India en films dat is één geheel! Na een beetje rommelen op youtube... zelfs en aantal verrassende films gevonden... met nog meer verrassende songs... hihihihi... Ik voeg hierbij al vast wat... Een stukje uit Kal Ho Na Ho (Pretty women) met de eeuwige knapperd Shahrukh Khan... Ik vind het fantastisch!!! Weten jullie over welke song het gaat... dit up- tempo nummer??? Luisteren tot het einde dan weet je het wel! Geweldig toch hé...

Mijn blogje zou niet Indisch getint zijn... als ik nu niet moest schrijven over de Oscars gewonnen door de film en crew van "Slumdog millionaire"... woh... great!!! Das dus een film die ik moet gaan zien! De film gemaakt door "Danny Boyle"... en co director "Loveleen Tandan"... blijkt het van het te zijn. Dit verhaal over een jongen uit de sloppenwijken van Bombay is geschreven door "Vikas Swamp", en gaat zoals het zo mooi gesteld wordt over "Love and money"...
 .
Voor zover we gezien hebben, kan men hier wel spreken over een erg lieftallige crew... waar bij een gesprek voor de camera... natuurlijk hoe klein ze ook zijn de jongens het woord namen... "she does not speek English"... hmhm... wacht maar... want later als ik groot ben!!!!! Mooi, we kunnen er ook Anil Kapoor en Dev Patel in terug vinden in deze mooie makelij! Maar... waar succes heerst... jawel... en dan zeker in India is de controverse niet ver af! Honderden sloppenwijkbewoners zijn woedend... Ze hebben bergen eisen... zo moet het woord dog van slumdog uit de titel gehaald worden... en vinden ze dat de mensen rechten met de voeten getreden worden... de muziek ligt onder vuur, want dat zou de bewoners van de sloppenwijken in een slecht daglicht stellen... en de ouders van de lieftallige crew... de kleintjes beweren al dat hun kinderen niet genoeg betaald werden... hm... als dit maar goed afloopt voor Boyle... Want eerlijk is eerlijk... als er centjes mee gemoeid zijn in India... bewandel je een gevaarlijk pad! Hoe gaat dit aflopen...


Ik zou zeggen... Niet aan denken gewoon genieten van het moois!!

Ja... yes indeed... februarie en al weer slimmer... woh! Mijn eigen slogan "de dingen zijn niet altijd wat ze lijken"...blijkt inderdaad de waarheid en niets dan de waarheid... en momenteel een bittere pil! Schoon van buiten en van binnen... een rariteit... en er zit altijd een addertje onder het gras! Maar zover het mijmeren... want het andere spreekwoord "Ik heb het toch gezegd" vind ik niet zo leuk... Ik moet niet altijd gelijk krijgen. Hihihiii... Mijn trouwe lezers zullen wel weten over wat dit gaat... maar daar wilde ik het vandaag eigenlijk niet over hebben... dus STOP lisette! Toen gisterenavond mijn film de zoveelste keer onderbroken werd door reklame daagde het mij dat ik deze reklame al gezien had... maar dan live... waar... In Indië natuurlijk! Wonend in een ver en vreemd land met een dochter van 14 jaar, t'ja dan... moet je natuurlijk meegaan met je tijd, en af en toe kiezen voor "fast food". En geloof me ook dat is in talrijke getallen aanwezig in Chennai! Pizza en hamburgertenten rijzen ook daar de pan uit, ondanks het soms grote protest! En om eerlijk te zijn in Chennai had het pizza gaan eten soms een leuke toets! We hadden er "Domino Pizza" in Adyar, de mooie groene wijk van Chennai aan het poepchique, utra moderne IT park!!! 
 
Was je Pizza niet op het juiste adres op 40 minuten dan was het héle pakketje gratis... hahahahahaha... Maar de meest fun was wel "Pizza hut" in "Nungambakkam" want... en daar komen we op het reklame clipje... "waar heb je zin in vandaag, t'is jouw moment... lalaalalalala..." In de pizza hut werkte nogal wat jong en knap volk... en buiten de bediening kregen we daar altijd weer een showke... Als iedereen voorzien was van een pizza legde zij hun schorten onder de toog en... gaven een nummertje ten beste... een proper nummerke zéne, ge moet daar niks achter zoeken... soms zongen ze iets romantisch... soms was het een rapsong... dit gebeurde zowat om het uur! Ik denk dat vooral Michael Jackson de favoriet was... Ze pasten hun nummers aan, aan het publiek... En geloof me die vonden dat het einde! Het is natuurlijk niet makkelijk te verwoorden maar dat was echt pure fun... want binnen de kortste keren zong iedereen in de pizza hut uit volle borst mee!
Dat ze daar hier nog niet aan gedacht hebben!!!! Als ik het overschouw... een gat in de markt mannekes... een gat in de markt!!!!

T' ja... 2009... en de tweede maand is weeral bijna ten einde! Valentijn was een heus succes! Onze Valentijnscruise een echte aanrader! Aankomend met de bus en dus startend... in de Paris-Nord... brrbrbrbrbrbr.... k'moet toch eerlijk bekennnen dat ik mij in Chennai veiliger voelde... Maar ja... het onveilige gevoel wordt er dezer dagen wel erg in gepeperd... Zoals gezegd de cruise is een echte aanrader! Prijs kwaliteit... daar valt echt niets op aan te raden! Proficiat Lauwers!

 

Het eten subliem, maar dan weer... echte Franse cuisine dat spreekt mij wel aan! Het doet mij natuurlijk ook wel weer denken aan het Franse restaurant in Chennai!!!! Hoe kan het anders, "Le Patio"... het restaurant van de "Taj Coromandel"... hmhmhmhmhmh puur genieten. De avond voor onze cruise had ik op "facebook" nog een toffe babbel met onze Braziliaanse in Parijs wonende Sandra... compleet in het Frans... hm, qui, qui... Oui... Oui... maar een rendez-vous a Paris dat zat er spijtig genoeg niet in... c'est pour la prochain fois! Promis!



Ja... facebook is toch wel chique hé... três chique... ik vond er al véél mensen terug die eens mijn pad kruisten! Oei.. ai... eens... dat klinkt zo............................. In elk geval ga ik nog eens naar Parijs binnen de kortste keren maar dan met de Thalys... en Chennai, hopelijk gaat me dat lukken binnen 2 jaar... (bij leven en welzijn)...  ondertussen... blijf ik op facebook zoeken naar overlevenden van een héérlijke maar lang vervlogen tijd! t'Is niet zo lang geleden... het lijkt een ver verleden... ze heette... of ze noemde zich zo...


Foto 1: Onze multiculturele crew op de Seine - Foto 2: De zwemvesten op de kamer, oeps... in de kajuit - Foto3: Ons bootje - Foto 3 de bootbel... (Tingelingelingijzerendraadmaskeskussenkangéénkwaad)