Archief

Véél mensen die terug komen van Indië en er waren als toerist zijn eigenlijk niet zo tevreden over hun vakantie... Dit fenomeen kan ik absoluut begrijpen! In eerste instantie moet je naar India vertrekken héél "open-minded"... het is immers een kompleet andere wereld! Een land waar armoe troef is, overbevolking overduidelijk, en de meest essentiele zaken eigen aan onze westerse wereld ontbreken... ONDERSCHAT HET NIET!!! Zelfs onder de ex-pats heerste er een heleboel gemengde gevoelens... Je houd van India hééééééééééél véééééééééééééél... of helemaal niet! Je kan Indië niet inschatten op 3 weken tijd... tijdens een vakantie waarop de verwachtingen hoog gespannen zijn! Maar India en zijn bevolking zijn warm, de cultuur ongelooflijk mooi en rijk, het eten super lekker! Van bij mijn vertrek had ik goede voornemens... en zoals eerder beschreven ergens in mijn archiefje... kende ik elk dorpje... elk sloppenwijkje als mijn broekzak... en bij elke familie was ik kind aan huis... meestal zette ik mijn gsm gewoon af... mijn echgenoot was immers nogal vlug ongerust... maar eigenlijk heb ik mij nooit of nimmer bedreigd gevoeld! Of.... toch... één keertje... en dan had ik het nog niet eens door... Ramesh heeft me toen wel de les gespeld... één van de weinige keren dat ik hem kwaad zag...! Er was een nieuwe kerk in opbouw... en ik wilde een kijkje gaan nemen... enfin om weeral een lang verhaal kort te maken... in het kerkje zat wel iemand met snode plannen, grote honger... en... een mes in de hand! brbrbrbrbrbr... toen ik het door had ben ik héél kalm naar de auto gewandeld... héél kalm... tot de laatste meters... Ramesh was razend op zijn "madam"... en aan mijn echtgenoot heb ik het nooit verteld! Ondanks dit klein voorvalletje... hou ik hééééééééééééééééééééééél véééééééééééééééééééééél van India! Ik had immers het geluk en de wil om achter het vuil... het superschone... het warme... te zien!

Wat staat er op het programma nu vrijdag de 23e?... Awel... eerst en vooral een prachtige dia-reportage... door Lieve gemaakt over haar 1e wedervaren in Indië... het bouwen van de huisjes voor de melaatsen... en daarnaast een paar overheerlijke drankjes voor het goede doel... letterlijk en figuurlijk! (hahaha) Krieken-kir, porto, amarretto-koffie, rhum-thee, exotisch fruitsap... enz... Niet echt Indische drankjes want dat is gewoonlijk non-alcohol... Maar geloof me er zijn al plannen in die richtig... een echte Indische avond met zang... dans... en een typish Indisch Diner... natuurlijk ook voor het goede doel, dat zien wij ook wel zitten... maar... daar hebben we meer handen voor nodig! Momenteel hebben  we nu alleen nog 65 huisjes nodig... (heu... piece of cake...hé) maar er zijn zeker nog andere projecten de moeite waard! Momenteel gaan we echter eerst voor de huisjes... Dus kom eens kennis maken met ons... en het Prachtige Indië... In elk geval deze dia-voorstelling was wat te kort op de bal... en daarom houden we het nu soberder... Maar mensen die zich geroepen voelen om zich verder mee in te zetten voor Indische projecten mogen mij altijd mailen!!!! Ik heb er alvast zin in!
Ondertussen kom ik jullie misschien vrijdag tegen om 20.00 uur in het parochiaal centrum Aartselaar...

Soms... héél soms... verzink ik...
 Verdrink ik!

Dan doet mijn hart enorm pijn... 
en wil ik eigenlijk gewoon...
eventjes... héél eventjes... alleen zijn!

Plots bedenk ik mij... wat ben ik toch egoïst...
want zeg nu eerlijk... er zijn in de wereld grotere problemen...
inmens triest!

Aan Sinterklaas vraag ik steevast een echte vriend...
maar denk dat hij die zelf... ook niet vind!

Dan kijk ik in twee kinderogen...
en ben blij... zij zijn oprecht...
en hebben tenminste nog nooit gelogen!

.L.

Hoeveel pijn in het hart ik nu ook heb... hoeveel keer ik mezelf nu wijsmaak dat het beter is om alleen te functioneren... toch moet ik ook toegeven dat ik eigenlijk véél te sociaal ben om aan dit stille verdriet toe te geven! Bewijs is... er staat al vanalles klaar om van vrijdag een toffe avond te maken... een Indisch project kan ik absoluut niet opzij schuiven... ondanks mijn innnerlijk verdriet... ondanks de zoveelste "shot onder mijn gat" van het menselijk ras... van zogezegde vrienden... ondanks de zoveelste teleurstelling! Ik blijf er voor gaan... "That's me"!... Vandaag viel dus de beslissing welke drankjes bieden we vrijdag aan... geloof me... we hebben een mooi assortimentje klaar... voor het goede doel... gaan we immers 1000000000000000000000000000 %! Ik streek of is het strijkte(hm)????... vandaag een aantal saree's, waste mijn stoffige "Ganeshen", en blonk mijn theelichtjes op... spoelde de glaasjes voor porto, droogde de glaasjes voor krieken-kir... geloof me de lekkere fruit-thee met cake en amaretto-koffie met een reuze toef créme... zullen ook niet ontbreken... daar zorgt Marcella dan weer voor! Dus eventjes... héél eventjes... zullen we onze eigen kleine zorgskes vergeten... er zijn immers véééééééééééééééél grotere problemen in de wereld!!! En als je de foto bekijkt... zeg nu eerlijk... kan je dit weerstaan???

Op 3 weken waren er 3 van de 68 huisjes af! Goed gewerkt... moe... voldaan... en ja we komen terug! Er moeten immers 68 huisjes afgewerkt worden voordat de gemeenschap... volgens de wet... in aanmerking komt voor allerlei nutsvoorzieningen zoals electriciteit en water... Van mijn kant zeg ik alvast Chapeau Lieve en crew... PROFICIAT!

Ik kom graag nog eens terug op onze dia-avond waarop iedereen welkom is. Een vriendin van mijn echtgenoot ging met de damiaanbouwkampen 3 huisjes bouwen  voor melaatsen in "Devyakurichi", Zuid Indië! Ze maakte van het gebeuren een erg mooie dia-reportage. Deze zal te zien zijn op vrijdag 23 November om 20.00uur, in het parochiaal centrum - Baron van Ertbornstraat 7 - Aartselaar! De reportage is mooi gemaakt en een warme aanrader voor elkeen die Indië in zijn hart  draagt, of iets meer wil weten over dit kleurrijke land! Ik zou zeggen, kom maar af... en wees welgekome! Kunnen we er samen een toffe avond van maken!

Op maandag ga ik verder... waar ik gestopt ben... en dat is bij de prachtige... supermoderne electriciteitscentrales die je her en der in het straatbeeld tegen komt... Je vraagt je af hoe het mogenlijk is dat daar niet meer ongelukken mee gebeuren??!! Geloof me dit "ding" is nog steeds in werking!!! Het gaat hier niet om een stuk oud-ijzer op één of ander vuilbelt... maar we degelijk om een electriciteitscentrale in werking!!!!

Ik ben het absoluut niet altijd eens met de leer van het Hinduisme... maar meestal wel met de leer van hun wijsheden... en ik haal dan ook regelmatig in een downperiode mijn... wijsheid uit hun leer... Zo lees ik nu volgende spreuk uit een klein boekje genaamd: The essence of Hinduism.

Truth is a great virtue,
speak it on all occasions...
Let it be reflected in all your acts and let it decide your deeds...
all your thoughts and emotions.

In het kort samengevat gaat dit episteltje over de waarheid... en daar nemen véél mensen graag een loopje mee... ze geloven alleen hun waarheid en dragen die met plezier uit naar anderen... in het algemeen zijn deze mensen goed overtuigende-babbel-apostels... of moet ik ze om in Indische termen te blijven... uitgekookte Guru's met een ziekelijk crimineel brein noemen???!!! Feit, ze zoeken hun volgelingen zorgvuldig uit... Vraag, gaat deze levenshouding op lange termijn vruchten afwerpen??? Kijk maar naar het nieuws in Rusland... de volgelingen gooiden alles overboord en zitten in kokers onder de grond te bidden... de Guru... is ondergebracht in een psychiatrische kliniek en krijgt de nodige zorgen... nog altijd gelovend in zijn eigen waarheid! Een verhaal met... alleen verliezers!

Op de foto een doodgewone Indische straat met een typische Indisch electriciteitsnet... even dodelijk als een overtuigende-babbel-apostel! Wegknippen en vernieuwen die boel!

Na een zware week vol desolutie en pijn... hartepijn... en pijn pijn... zijn we er terug! Over de hartepijn schrijf ik niet... nog niet... want dat moet bezinken... omdat een zeker ongeloof zich van mij meester heeft gemaakt...! De week begon al met mijn gepikte paraplu... die ik in het Heilig huizeken tegen de muur zette... na ons koffietje wandelden we terug naar de auto... oeps... paraplu vergeten... dus terug wandelen... en raar maar waar... paraplu was al foetsie! Dan stel ik mij de vraag: wie doet zoiets??? Het gaat mij dan niet om de paraplu van 6 euro... maar wie neemt nu zo maar iets weg dat niet van hem is??? Dat is iets dat ik nooit zal begrijpen... in elk geval was dit een start van een bizarre superslechte week! Super slecht over de héle lijn... mijn geloof in de mensen en vooral in de vriendschap kreeg weeral eens een  serieuse deuk, een opdoffer van jewelste! En... dan... ergens anders in de voorbije week... kreeg ik daarenboven ineens helse pijn in mijn kaak en tanden! Vlug naar de apotheek om enige pijn stillers en eventjes afwachten... dat laatste was niet opertune... want de dag erna was de pijn niet te harden... tandartsen gebeld... klinieken gebeld... nergens kon ik terecht! Eindelijk vrijdag maakte mijn eigen tandarts een gaatje in haar agenda vrij! Bleek een komplete ontsteking van mijn kaaksbeen door... een abses... onder... mijn Indische tand! Ze kon niets anders dan antibiotica geven en de tand eruit halen!Oeioei... daarmee verlies ik ineens mijn laatste wezenlijke Indische souvenier! De pijn... wel... die is er nog en dat zal nog wel eventjes duren! Ik vind het toch ook wel ongelooflijk dat een mens zolang met pijn moet rond lopen zonder enige hulp omdat iedereen te druk bezet is!... Enfin hiermee kom ik toch eindelijk dan bij Indië terug! De eerste keer dat ik daar naar de tandarts moest... wel dat kon een verhaaltje zijn uit één of andere slapstick... Net als nu crepeerde ik zowat en we gingen naar een erg groot ziekenhuis waar Alcatel zich mee verbonden had voor de verzorging van zijn ex-pats... mijn God... toen ik daar binnenkwam na... bijna 3 uur rijden langs de meest kromme slechtinstaatzijnde wegen... wat was dat??? De tandarts bevond zich ergens op de derde verdieping van een vuil en vies inmens groot ziekenhuis... daar aangekomen was de verbazing groot... er stonden in een grote zaal zowat 100 ouwe versleten tandarts stoelen allemaal op een rijtje... met juist genoeg plaats tussen voor de tandarts... ook die waren aanwezig in grote getallen... en gingen van stoel naar stoel... in hun... vuiile vieze bebloede jassen... stoelen die allemaal bezet waren door patienten met pijn en zeer... het aaaaaaaa.... aaaaaaaaaa.... en geween ging door merg en been! Mijn echtgenoot nam mij bij mijn arm en we zijn vertrokken zonder verzorging! Gelukkig vonden we een tijdje daarna een supermoderne tandkliniek in Chennai stad, uitgerust met de nieuwste snufjes! Ik moet wel eerlijk bekennen dat de Belgische tandartsen daar nog wat kunnen van leren! De tand die gisteren getrokken is kwam van die kliniek en was een werk van lange adem... een poster van mijn mond met kapotte... en herstelde tand hangt nog altijd in die tandkliniek... maar mijn tandje ben ik nu wel kwijt!!! Dommage... dommage... dus in één week... parapluutje... memorie-tandje... en geloof in vriendschapje kwijt... allemaal door toedoen van... derden! Hoe wreed kunnen mensen zijn???

Op de foto, Jean (mijn echtgenoot), Sumi, Raj en ondergetekende