Archief

Het strand en de wiegende palmbomen...
zette me dikwijls aan het dromen.

En de lieve lachende gezichten...
die... deden me zwichten.

Zwichten voor een land dat het mijne niet was...
een land ver... ver... weg over de grote plas 

lisette

7 december 2006, vandaag jarig geweest...Weeral! Zoals gewoonlijk lig ik te woelen en te draaien in mijn bed... dat... is alvast iets dat niet veranderd!
De rolluiken kletteren en knarsen door de hevige wind en regen. Dit keer dus géén "alai Osai"... géén rustgevend geluid van de golven, maar het indringende geluid van een storm die maar niet wil luwen...

Ik heb juist een cursus champagne maken gevolgd en leerde dat er in goede champagne... miljoenen bubbels per glas zitten... ik bedenk mij... misschien kan ik mijn hoofd momenteel vergelijken met... een glas champagne... vol bubbels... een fles vol herinneringen...

4 jaar herinneringen, 4 jaar Indië... Herinneringen zoals die franke buffel die er na een ongeluk met onze autospiegel van door ging... de olifant die niet meer weg wou uit onze tuin... de arend die elke dag van twee tot zes uur trouw op het kotje kwam zitten van onze twee parkieten tot... de dag dat we s' morgens het kotje met open deur aantroffen zonder parkieten... bevrijd... of opgesmuld wie zal het zeggen???? Feit is dat sinds die dag de arend niet meer terug kwam... De eerste pudja, ter ere van ons nieuwe huis, waarbij twee koeien ons héle huis moesten doorlopen, en een maaltijd moesten nuttigen in de living tussen onze nieuwe zorgvuldig uitgekozen meubeltjes... opdat ons huis zou gezegend zijn. De daaropvolgende pudja waarbij Ramesh o/a over vier citroenen moest rijden, en de hopen pudja's ter ere van Ganesh, één van de véle maar wel belangrijkste God van de Hindus. Het Ganesh festival, waarbij felgekleurde plaasteren Ganeshen dagenlang bewierrookt en getooid worden met bloemen, om na een tiental dagen de zee in gegooid te worden... komen ze niet terug met de golven aan land... goed zo want ze hebben al je zonden mee. We speelden mee in een Indische film, een ganse dag alle eerbetoon en gezellig samen zijn met de grote van Bollywood om... jawel vijf minuten (") te acteren. De shooting voor een reclame film van het beste Franse restaurant in Indië  "The Patio"... Een shooting in een erg romantisch kader met knappe uitgezochte mensen en valse soep in het bord. Maar toch een erg geslaagde spot en een verschrikkelijk leuke ervaring... 

't Ja... voorbij... maar niet voor mij! Ik blijf dit koesteren!

n.b Op de foto "Radja", één mijner vriendjes van het kinder-kanker-ziekenhuis, en ondergetekende... Hij is één van de gelukkigen en overleefde de vreselijke ziekte...genaamd kanker...Toen ik terug vertrok naar België reisde hij met zijn zieke lijfje, van Tangore naar Chennai in een overvolle trein om afscheid te nemen. De Schat! Wat er dan door je heen gaat...

Die bewuste dag na het ontslagen van Viju...Terug naar de Taj Coromandel via film-city, en het grote rode kruis op één van de krotten... Plots, klats-boem-krak! Ik weet niet wat er gebeurde, maar Ramesh ziet lijkbleek. Parels op zijn lippen, leunend tegen onze zwaar gehavende groene auto... een rikja, jammerende vrouw, 2 kinderen op de grond... De zetelovertrekken van de auto normaal netjes wit nu vol lippen omtrekken van mijn goedkope Indische lippenstift... Wat is er gebeurt? Eerst bel ik naar Jean-Pierre, kom aub, had een ongeluk aan filmcity... Ik stap uit, everything ok Ramsh? yes... yes... madam, can I ring my boss? Natuurlijk Ramesh! Mijn schouder, rug en knie doen vreselijk pijn, maar wie vraagt mij wat?

Ik naar de kleintjes, om te vragen hoe het gaat, rond mij miljoenen(") zwarte gezichten... Reed gij zelf madam? Van waar zijt gij madam? Eigelijk vroegen ze: hoeveel geld heb jij madam? Hoe zoek je dit te betalen madam?...

Eindelijk de verlossing, een auto stopt, Christiane  de vrouw van de grote baas stapt uit en gilt "Lisette, wat doet ge tussen die menigte????" Stap in de auto, ze rieken geld! Maar ik... ik kan het nog steeds niet geloven...  niet dat ik een ongeluk had... niet dat deze oh zo vriendelijk mensen op mijn geld uit zijn! Waar is Ramesh?? Weg met de politie, weggevoerd voor zijn eigen veiligheid, hij rijd immers voor ne witte. Voor sommigen een eer, voor sommige een misdaad! Ramesh zit 5 dagen op het politiebureel... maar in de Taj... gaan de feestjes verder! Een receptie hier, een diner daar?!

Kregen een andere chauffeur met een andere auto... een chauffeur met lange fel roze nagels. Bah VIES! Ik wil Ramesh terug!!!... Ramesh moet bij de beschadigde auto blijven... dus terug een andere chauffeur...Sardy, een echte macho, kapotte jeans en sportsloefen. Regelmatig te laat...of een boete... of hij rijd gewoon een agent van de baan...(hetgeen wel amusant is...) Maar... ik... ik wil Ramesh terug! Die is nooit te laat en weet overal de weg!

n.b... Op de foto ziet u Ramesh met zijn lief vrouwtje Amul en zijn zoontje (ons petekindje) Bharath...

Gelukkig bouwde ik ondertussen wel een goed band op met onze "Ramesh". De eerste dagen was het een beetje aftasten aan beide kanten. Ik voelde regelmatig dat Ramesh mijn doen en laten volgde in zijn auto-spiegel. Het was echt wel een héél wantrouwige Hindu.(Gelukkig kon ik hem tijdig bekeren...) Ik had mij al wat aangepast... platte sandalen, weinig of géén make-up, versleten jeans, lange sweater. Ik liep overal héél stoer binnen,... en buiten. Mijn huis moest immers af geraken, en Evi had van alles nodig voor school. Ik begon mezelf ook Indische kledij te kopen, kwestie van respect te tonen voor de bevolking van het land waar ik te gast was. Een saree was erg elegant, maar een "kalwaar kameez" (héél grote brede broek met kleed erover) was het gemakkelijkste en zeker het koelst!

Mijn tweede housekeeper was begonnen, "Viju" knap, charmant en rad van tong... Ik had moeten luisteren naar mijn inner-stem! Met mijn levenservaring wist ik immers wel al: "hoed u voor knap en charmant ". Maar ja nooit te oud om bij... wat was het weer?! Te leren!
Na dag 2 vroeg Viju de housekeeper waar zijn... housekeeper bleef... mijnheer wilde vrouwelijk personeel, want kuizen is toch niks voor hem!

Dus ja... denk dat het record gebroken werd toen ik hem vriendelijk de deur wees... 3e housekeeper gezocht...na amper 2 weken en 2 dagen.....

In wat onze thuis moest worden "het huis" veranderde niet véél, om niet te zeggen niks! Ik reed regelmatig over en weer, alsof ik dacht dat mijn aanwezigheid zou kunnen helpen...tevergeefs! Het gebeurde dat ik bij de bouwwerf aankwam, en 10 slapende mannen op een rijtje op de grond aantrof... loodgieters, schilders en electriekers...uitrustend van ongeveer 5 minuten intens werken. In elk geval 10 op een rij... is anders dan 4 op een rij... pfpfp... Het eerste Tamil-zinnetje dat ik kende was dan ook héél toepasselijk: "nanatungelingela?"... heb je goed geslapen?

Er gebeurde die dagen ongelooflijk véle domme, zotte dingetjes... waar we nu kunnen mee lachen... maar toen?!

Op een gegeven moment was ons huis binnen eindelijk geschilderd maar... omdat er hier en daar verkeerd geschilderd was, dachten ze dat eens vlug op te lossen door goed te kuizen... en hoe kan je dat beter dan?? Jawel... de tuinslang in de "luster-ventilator" te hangen... water open te zetten... en ventilator laten draaien...
Man...man...man wat een ravage!

Echt waar soms weet je niet wat je meemaakt in Indië.
In elk geval terug schilderen was toen de boodschap... en een hardere aanpak absolute noodzaak!

(n.b hun eigen huisjes schilderen ze blauw-groen, om te vermijden dat de mieren de muur zouden op kruipen)

Na 3 weken moest ik Radja onze eerste houskeeper al ontslaan... Het bleek een ruziemaker, een dief... op naar de 2e housekeeping. Ondertussen begreep ik nog maar eens: dit is een land van contrasten... Tijdens de dag zware realiteit, 's avonds  inderdaad "la grande luxe".

In het hotel logeerden vaak heuse beroemdheden... Zo stond ik op een gegeven moment in de lift naast Boris Becker, zonder dat ik het wist. 's Morgens in de hal wilde ik een foto nemen en handtekening vragen... mijn dochter zei: gij gaat den toerist toch niet uithangen zeker?! Had ik toen maar geweten dat 's anderdaags op een dure coctailparty voor het goede doel en ter ere van de tennisspelers in aanwezigheid van alle notabelen van Chennai 55.000 rupees voor hetzelfde zou geboden worden....
Mijn echtgenoot deed die avond ook een bod, op mijn aanvraag... Hij deed een bod op de balletjes(tennisballetjes) en de zweetband van Agassi! Natuurlijk had ik graag die hebbedingetjes gehad... en het was voor het goede doel... Maar na 30.000 rupees, vroeg ik mijn echtgenoot die al de nodige whisky's op had niet verder te bieden! Dit was er over! Dat konden deze gewoon menskes niet betalen!

De avond daarvoor waren we naar een tuinfeest geweest met alle tennisspelers en ik had Evi's en mijn toekomst laten voorspellen door... een parkiet! Hoe ver kan een mens gaan hé! Enfin voor mij zag het er allemaal goed uit, "No more problems" hmhmhmhmh... en ons Evi...die gaat trouwen voor het jaar om is madam. 'k Heb haar vader nog nooit zo bleek gezien! (Evi was pas 14)... maar we hadden wel lol.

Weken en maanden gingen voorbij maar uiteindelijk bleek mijn liefde voor dit land te blijven groeien. Mijn Indië verblijf was vééééééééééééééééééél te kort! O.k de mensen hebben niet alle facaliteiten ... dus voor een leek of doorsnee toerist die niet openstaat voor het andere... is Indië een mysterieus plaatje met eigenaardige trekjes. Het gaat er vooral om, om achter het vuil het mooie te zien en geloof me het is MOOI! De palmbomen, de stranden waar de bijna naakte vissers met erg antieke netten en smalle wankele bootjes hun vis binnen halen... Raar is het als 's morgens vroeg de kinderen op straat met 1 vinger (ze hebben immers géén rupees voor een tandenborstel...) hun tanden staan te poetsen, of wanneer ze allemaal op een rijtje op de één of andere brug hun behoefte zitten te doen... In de schooltjes die meestal buiten zijn, zitten dezelfde kindjes een uurtje later aandachtig de les te volgen in hun kraaknette schooluniform, de meisjes met dikke bebloemde welriekende vlechten. Terwijl de kinderen op school zitten gaat de dag ook voor man en vrouw zijn gewone gangetje.

De tekening aan elk deurtje, aangebracht na de ochtend-pudja, is het bewijs van de Indische gastvrijheid. De bloem betekend voor de gasten immers "Welkom in dit huis", en is aangebracht in eatable materie, bloem en gekleurd krijt, kwestie van vogels, muizen, mieren en ratten mee te laten genieten van het beetje eten dat ze hebben. De mannen schrobben hun kudde buffels met zeep in één van de karige plassen water. Dezelfde plas die de vrouwen gebruiken om de huishoudelijke was te doen, met luid geklop van het wasgoed op de rotsen... waarna de propere was(") op straat gehangen of zelfs gelegd word om te drogen.

De advertenties en Bollywood affichen worden nog steeds, hangend aan een stelling, met de hand geschilderd. Prachtige kunstwerken die in België onbetaalbaar zouden zijn, worden met véél gemak en vlotte hand verwezelijkt.

De filmsterren zijn de ware helden van Indië, de films bestaan uit dansen, zijn erg muzikaal en hebben daarenboven een leuk verhaal dat voor iedereen goed te volgen is. Zelfs als je géén Tamil of Hindu spreekt. De allernieuwste cinemazalen, hebben grote kristallen lusters en de bovenste etage is voorzien van duo lederen zetels voorbehouden voor de vips die zich z'on zitje kunnen permiteren. Beneden zitten de lungi's, maar... iedereen geniet even luidruchtig van de films. Boehs en bahs, wisselen af met zang en dans, niemand zit stil! De Amerikaanse cola vloeit rijkelijk en de pop corn ruikt geweldig. Moet je naar het toilet, géén probleem maar kijk vooral uit dat je niet struikelt over de véle moslims die tussen de film door tijd maken voor hun gebeden, op het gespreide matje in de gang. In de cinema laat iedereen ondertussen zijn emoties de vrije gang. Kadalar Dhinam, Mohabbatein, en Lagaan, ... huilen, lachen en véél verboden liefde met een portie geweld. De choreografie van de films is fantastisch. Amitabh Bachan, Aamir Kan, Shah rukhan, Hritrik Roshan, de ware helden op het doek, maar uiteindelijk zijn de toeschouwers in de zaal de echte sterren. Wat een belevenis!!

Ook de televisie deed zijn intrede, en in de dorpjes zit 's avonds iedereen verenigd voor de enige T.V kast die het dorp rijk is. Gewoonlijk met eigen brouwsel in de hand, tot laat in de nacht... te kijken en te gapen naar eigen cultuur(") en............Britney Spears.

Het toverachtige Indië heeft mij in zijn macht.