FOTOS REEKS 3

Goeden dag allemaal,

Zoals beloofd hierna nog een verslagje van die dagen dat we van de bewoonde wereld werden afgesloten. De rustdag in La Paz heeft ieder op zijn eigen manier doorgebracht. Sommigen zijn gaan shoppen, anderen het hogere gedeelte van deze merkwaardige stad bezocht en van nog anderen weten we het niet.

In elk geval hebben wij op 6/10 onze muilezels ingeruild voor 2 jeeps 4 x 4 en zijn we naar het zuiden vertrokken. W hebben steeds geflirt met de Chileense grens en de 5000 meter hoogte. We gaan niet in detail treden maar we hebben geslapen aan: de voet van de hoogste Boliviaanse berg Sajama, aan de voet van de Thunupa vulkaan, in San Juan in een pension gemaakt van zoutblokken, aan de oevers van de bloedrode Laguna Colorades met de honderden flamimgos en uiteindelijk in Quetana, aan de voet van de Uturunca vulkaan die we des anderdaags moesten aanvallen.

De rit gaat inderdaad langs de Joyas de los Andes, de juwelen van de Andes. De ene vulkaan na de andere en langs vele gekleurde meren, het ene groen, het andere blauw of rood. En op de meeste meren de sierlijke roze flamimgos.

Slapen deden we in Refugios, niet direct met een aantal sterren te omschrijven. Wel met: basic, very basic of very, very basic. En zo begonnen wij er zelf ook uit te zien na een aantal dagen zonder douche of degelijk sanitair.

De dorpjes kunnen we op dezelfde manier catalogeren. Grauw, stofferig, verlaten, desolaat. Moeilijk te vatten hoe mensen hier kunnen functioneren. Veel contact met Bolivianen hebben we niet gehad want tegen de tijd dat we in een dorpje kwartier hadden gezocht was er geen kat meer op straat te zien.

Laten we het even over heet weer hebben: sinds we La Paz hebben verlaten is de zon wel redelijk actief geweest. Maar oh wee als je het aandurfde om na zonsondergang nog buiten te komen in je T -shirt. Bitsig koud, stevige wind en stof, heel veel stof.

Maar van het ene dorpje naar het ander werden we ontzettend verwend. De zoutvlakten van Coipasa en van Uyuni, honderden km. verblindende witte vlaktes. Een eiland vol cactussen tot 7 meter hoog en  indrukwekkende geiserpartijen. We hebben twee maal in warmwaterbronnen kunnen baden. Een keer zelfs op 5 000 meter hoogte. Niet te bevatten. En niet te vergeten: overal wind, wind en nog eens wind.

We hadden onze eigen kok mee die voor de lunches en het avondeten zorgde. Maar daarmee is ook weer alles gezegd. Basic is te zacht uitgedrukt, very basic komt in de buurt maar omdat het een ontzettend fijne en sympathieke kerel was zullen we het hierbij laten. Af en toe vonden we wel een reisgenoot kronkelend achteraan in de jeep of spurtend naar een grote rots of struik om: je weet wel wat te doen. Maar iedereen is nu weer in volle vorm.

Ik kan me ook niet laten om iets te vertellen over de wegen in Bolivia. Als we morgenavond in La Paz toekomen zullen we ongeveer 2000 km in de jeep doorgebracht hebben. Het grootste gedeelte hiervan ging over niet bewerkte wegen. Kris kras door de natuur over rotsen, stenen en stof. Heel veel stof. Ik kan niet voor de andere spreken maar ik heb het gevoel dat mijn ingewanden van plaats zijn verwisseld. Schokken en nog een schokken. Van even in te dommelen was geen sprake. En maar goed ook, want de natuur is hier verbluffend afwisselend en bloedstollend mooi.

Momenteel zitten we in Potosi. Een stadje waar de Spanjaarden letterlijk en figuurlijk hun stempel op gedrukt hebben. We bezochten vanmorgen een mijn waar ertsen op een voorhistorische methode nog ontgonnen worden. Indrukwekkend, maar dat vertellen we later nog wel eens.

Morgen een lange rit naar La Paz. God zij dank over een verharde weg. Daar nog eens overnachten en waarschijnlijk een feestje bouwen om afscheid te nemen van de geweldige mensen waarmee we dit fantastich avontuur mochten beleven.

Misschien komt er nog een berichtje vanuit Bolivia, zoniet vanuit het thuisfront volgende week.

Keep smiling, dat doen wij ook.

PS: Geniet ook van de fotos die Bratje zonet op deze blog heeft getoverd.

26 september

Inderdaad, groetjes vanuit Copacabana aan het heilige meer van de Inca·s, het Titicaca meer.

We zijn de dag begonnen met een rit vanuit La Paz naar Tihuanaku waar we kennis hebben gemaakt met de culturen van het gelijknamige volk, dat op missterieuze wijze rond de jaren 1 200 van de aardbol is verdwenen.

De rit terug van dit oord naar Copacabana was een eerste kennismaking met het platteland van Bolivië. Zoals je kan verwachten worden armtierige boerderijtjes voorgeschoteld met een paar magere koeien, misschien een paar schaapjes of lama·s. Troostelowe aanblikken. Tijdens een vroegere reis door Mongolië had ik mij al afgevraagd wat de koeien te grazen kregen, maar dit is nog erger. Stof en stenen. Hoe ze oevereind blijven is een vraagteken.

We zijn richting Copacabana gereden langs de Peruviaaanse grens en kregen zicht op de Cordillera Royal en er is vorige nacht veel sneeuw gevallen en dat zal rond de Apolabamba niet beter zijn. Dat gebied vallen we vrijdag aan.

Copacabana op zichzelf is niet zo geweldig maar de zichten op en rondom het meer zijn feeëriek. Morgen starten we met een eerste korte trek en stappen we op de boot richting Isla del Sol, het heilige eiland van de Inca·s.

De groetjes van ons allen.

NB: Het zijn geen twee Toms die erbij gekomen zijn, maar twee Koens. Sorry: De hoogte, weet je wel...

La Paz, 25 september

Na een reis van ruim 30 uur waarvan 18 uur in een vliegtuig was de hele groep blij om eindelijk La Paz binnen te duiken. Onze groep van 5 werd veredeld met 4 medereizigers, namelijk An en Karolien en twee Toms. De lange reis zorgde voor een snelle en uiterst aangename integratie.

In plaats van 3 vluchten werden het er 4 want we werden extra verwend met een ommetje naar Santa Cruz alvorens richting La Paz te gaan. Toen we naar bed gingen waren we ongeveer 48 uur onderweg geweest. Het verliep allemaal vlotjes.

Maar bij het inschepen in Zaventem zijn we toch nog even getuige geweest van een typische belgische situatie. Een mevrouw had een Camenbert in haar handbagage. Ze werd prompt tegengehouden door security en de kaas verdween in de prullenmand. Ze bleef maar protesteren dat het hier niet om een ' liquide ' ging. De ambtenaar wuifde dit argument weg met de statement dat een Camenbert na twee uur in een vliegtuig zichzelf in ' liquide' verandert!

Tot later.

De Negen.

Woensdagavond, 21/9

Behalve de 5 deelnemers die in het eerste bericht werden voorgesteld, maken nog 4 extra personen deel uit van onze " expeditie". Daniël uit Meerbeek, die normaliter ook steeds deel uitmaakt van onze groep, zal nu niet deelnemen als gevolg van persoonlijke redenen. Jammer!

Maar wij zijn er toch in geslaagd om onze vertrouwde, nooit voldoende geprezen reisleider, Eddy Ansloos ( uit het Antwaaarpse ) te strikken om ons veilig terug weer thuis te brengen.

Het zal een lange reis worden. We zullen een kleine dertig uur onderweg zijn. Met een kaartspel in de binnenzak, wat dobbelstenen  in de broekzak en met wat muziek in de oren zal dat ook weer gauw voorbij zijn.

Meer nieuws volgt nu vanuit La Paz.

Hasta la vista.

" ALTIPLANO " is een bewust gekozen naam voor ons nieuw avontuur dat aanstaande vrijdag 23 september begint in Zaventem. Luc ( den Brat ), Philippe, Louis, Eddy en ikzelf trekken voor een kleine 4 weken door de Altiplano van Bolivië, de spaanse benaming voor de hooglanden van de Andes in Bolivië.

Via Madrid en Lima ( Peru ) bereiken we La Paz, de hoogst gelegen hoofdstad ter wereld ( 3 600 meter ). Om ons aan te passen aan deze hoogte en de ijle, zuurstofarme lucht blijven we daar een dagje hangen en gaan we meteen Coca kauwen, een oude Inca remedie, die tevens het uithoudingsvermogen zou moeten opkrikken. Aardig meegenomen, want we maken ons daar op om 3 weken lang op grote hoogte te stappen en te klauteren.

We beginnen rustig met een tocht naar Copacabana, aan het Titicacameer en het Eiland van de Zon.
Daarna vallen we de Cordillera Apolabamba aan via de Paso Sunchilli ( 5 100 meter ).

Na een dagje rust trekken we richting Vulkanen ( langs de grens van Chili ). Via de flanken van de Thunupa vulkaan naar de zoutvlakten Salar de Coipase en Salar de Uyuni. 
De " Joyas de los Andes "  ( de juwelen van de Andes ) leiden ons verder naar de Siloli woestijn en de Laguna Colorado.

Het letterlijk hoogtepunt bereiken we op dag 19, de top van de Uturunca vulkaan op 6 008 m.

De grootste spelbreker in dit seizoen zouden wel eens de weersomstandigheden kunnen zijn. We verwachten in elk geval regen, hagel, sneeuw en 's nachts een temperatuur van -20°C.

Uiteraard werd deze blog in het leven geroepen om jullie regelmatig ( hopelijk ) een verslagje te kunnen sturen van onze belevenissen. Als alles volgens plan verloopt zijn we op 16 oktober terug thuis.

Adios.