Zondag 9 maart 2008

Vrede

Ik voel me rustig. Geen pijn, geen angst. Voor de eerste keer sinds ... ik weet niet hoeveel jaren.
Vroeger was ik altijd angstig voor een aantal redens; de dood, de financiele situatie, voor mijn job, voor de gezondheid van Robert, voor mijn eigen gezondheid, voor de opinie van de anderen vooral die van mijn ouders enz. enz.
Maar vandaag voel ik een soort vrede van de geest. Vraag me niet waarom of "hoe kan het". Het is zo en ik voel me heel goed.

Geschreven door AMCEL om 12:24 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Donderdag 6 maart 2008

Bezoek van Chantilly

In September 2007 hebben wij het kasteel van Chantilly in Frankrijk bezocht. Dit is 40 km ver van Parijs en het bevat de prachtige schilderijen van de Condé Museum.

Hier is de link tot een album van onze photos, klick op de photo voor verder te bezoeken.

Geschreven door AMCEL om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 2 maart 2008

Mooie zondagen

Ik heb gezegd dat ik de zondag haat.

Maar er zijn toch mooie zondagen geweest toen wij gingen wandelen.

Dit was het geval bij de monumentent dag 2007 waar wij Gaasbeek bezochten. Het weer was fantastisch en Robert heeft een heel dikke paddestoel in foto genomen.

Het is een echt kunstbeeld.

Geschreven door AMCEL om 16:43 Reageer op dit bericht

Woensdag 20 februari 2008

Zondag

Ik haat de zondagen.

Alles is te stil en rustig.
Alle winkels zijn gesloten en het maakt mij ongerust alhoewel ik geen boodschap moet doen.

Slechte herinneringen ? Ja zeker. Toen ik jong was bleven altijd thuis; mij vader knutselde en mijn moeder maakte waffels of pannecoeken. Beiden dachten dat ik gelukkig was, mijn vader omdat hij zich de vraag niet stelde, mijn moeder omdat er een lekkere avondmaal klaar was.

Maar ik was tristig omdat ik niet meer naar de patronage mocht gaan of naar de bioscoop gelijk vroeger toen wij nog in Verviers waren en toen Bobonne er nog bij was ...

Geschreven door AMCEL om 16:34 Reageer op dit bericht

Zondag 17 februari 2008

Droefheid

Ik weet niet meer wat ik moet denken.
Robert zegt dat hij zich niet goed voelt maar de dokter vindt niets.
Ik heb telkens het gevoel dat dit een reactie is voor zich tegen de realiteiten te beschermen. De ziekte is misschien voor hem een soort "nest" waar hij zich goed vindt. Wat moet ik doen ? In zijn spel spelen of reageren ? En hoe reageren ? En als het toch waar was dat hij ziek is ?
Zoveel vragen en zo weinig antwoorden.

Geschreven door AMCEL om 10:39 Reageer op dit bericht

Woensdag 13 februari 2008

Feminisme

Ja ik ben feminist.

Niet dat ik de mannen niet graag zie, ik spreek liefst met een man dan met een vrouw.

Maar er is nog heel veel te doen voor dezelfde vrijheid aan een vrouw en aan en man te herkennen.

Neem het volgende voorbeeld.
Toen een man met een zieke echtgenoot moet leven vindt iedereen dat "het voor hem niet zo plesant moet zijn" . Wat zeggen zij toen een vrouw met haar zieke echtgenoot probeert te leven ? En wie gaat ze beklagen ? Wie gaat herkennen dat het niet altijd gemakkelijk moet zijn ? Niemand.

De vrouw moet hier op aarde een heilige zijn, de mannen mogen wachten tot wanneer zij de hemel binnen komen.

Geschreven door AMCEL om 12:29 1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 9 februari 2008

Frustratie

Robert wilt niet herkennen dat hij ziek is. Zijn vader was ook zo, voor hem de ziekte van zijn zoon was maar een reeks van ongevallen en geen aanhoudend handicap.

Het is de ontkenning van mijne spanning voor glimlachend te blijven.
Het is de ontkenning van alles dat ik deed en nog doe voor een gewoon leven te hebben.
En het kost me zoveel telkens.
Ik voel me te kort gedaan.

Geschreven door AMCEL om 15:18 Reageer op dit bericht

Vrijdag 8 februari 2008

Mooie kat

Wat bekijkt je met zo'n aandacht, mooie kat ?

Een vogel in de boom ? Een rode vis in zijn bokaal ? Of de kat van de buurman ?

Het schijnt in elk geval veel meer interessant dat de mooie bloemen naast jou.

(foto van Pierre Bacon op Internaute.com)

Geschreven door AMCEL om 17:27 Reageer op dit bericht

Dinsdag 5 februari 2008

Carnaval in Venezia

Ik heb altijd gedroomd dat ik op één dag in Venezia voor het carnaval zou kunnen zijn. Maar het is nooit gebeurd.

Gelukkig voor mij heeft een vriend deze beelden genomen en hij heeft ze naar ons gestuurd.

Klick op het beeld voor de fotos te zien en geniet ervan, het is een prachtig moment.

Geschreven door AMCEL om 16:17 Reageer op dit bericht

Maandag 4 februari 2008

Gelukkige momenten

Ik luister naar een Sonate van Mozart gespeeld door Clara Haskil en Arthur Grumiaux.

Het is een moment van puur geluk.

Het spel is klaar, duidelijk en precies. Geen kunstmatige effekten maar de muziek als Mozart het geschreven heeft, zo goed gevoeld en begrepen !

Een muziek met een geur en een smaak van wat Hemel moet zijn.

Geschreven door AMCEL om 12:48 1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 2 februari 2008

Beelden van verre ruimte

Wij leven in een fantastische wereld en in een wonderlijke tijd tenminste voor sommige zaken.

Kijk naar de foto hiernaast. Het werd in april 2001 genomen, het is het beeld van een aziatische stofstorm in Asia geboren en in Noord-America gestopt. Het beeld is boven China genomen maar de storm is zo dicht dat hij de grond beneden verbergt .

De foto is op de website van de Nasa samen met heel andere interessante beelden beschikbaar.

Dit is een positieve kant van onze tijd want vroeger waren dit soort beelden voor "specialisten" alleen.

Geschreven door AMCEL om 14:16 Reageer op dit bericht

Vrijdag 1 februari 2008

Moeilijk

Robert is thuis terug maar is nog niet genezen. Vier weken in een bed laten tracks, hij heeft o.a. problemen voor te lopen en voor recht te staan.

Ik moet dus verpleegster spelen en het is niet altijd vrolijk, de mannen zijn zo moeilijk toen zij ziek zijn. Ze denken altijd dat ze de ongelukkigste zijn en dat ze nooit meer gezond gaan worden.

Veel vrouwen van onze kennis kijken met medelijden naar mij, "de vakanties zijn voorbij" zeggen ze.

Zij weten niet hoe zij gelijk hebben.

Geschreven door AMCEL om 18:31 Reageer op dit bericht

Woensdag 30 januari 2008

Terug

Robert gaat binnen een paar uren thuis terug zijn.

Het is het einde van een tristige en vermoeiende periode en ik ben blij.

Maar ....

Het is ook het einde voor mij van een vorm van vrijheid of liefst van zelfstandigheid. Een andere manier van koken, van boodschappen doen, eten en drinken op een ander wijze, op TV films in plaats van series bekijken enz.

Opnieuw met ons twee zijn. En een beetje vrijheid laten gaan.

Geschreven door AMCEL om 11:49 Reageer op dit bericht

Maandag 28 januari 2008

Angst

Vandaag heeft de telephoon mij wakker gemaakt. Om kwart na zes. Ik heb direkt aan Robert gedacht, ik vreesde een ongeluk. Maar het was alleen een verkeerd nummer.

Het herinnert mij Maart 2002 toen zij rond zes uur mij wakker heben gemaakt om de dood van mijne meter aan te kondigen. Robert was ook in het hospitaal toen het gebeurde. Nadien kon ik het behangpapier van de slaapkamer niet meer zien, het was synoniem van slechte herrinerringen.
Deze keer ga ik het behangpapier puur en gewoon vervangen.

Geschreven door AMCEL om 19:27 Reageer op dit bericht

Zaterdag 26 januari 2008

Poëzie van de kracht

Vanaf de weg tussen NOH en Vilvoorde krijgt men een zicht op het kanaal en op de fabrieken die langs het kanaal staan.

Tijdens de dag is de zicht bijzonder grijs en vuil en zonder kleur, maar toen het donker wordt ontbranden een aantal lichtjes. Het lijkt dan alsof juwelen één per één stralen en het brengt me vijftig jaren geleden.
Toen wij de trein in Charleroi namen voor terug naar Verviers te keren. De trein ging langzaam langs de HoogOvens die noch toen in Charleroi bestonden. Het was gelijk een vuurwerk of een halsketting van diamanten op een zwart fluweel. De HoogOvens waren verdwenen, alleen bleef het vuur met zijn poëzie en zijn schitterende kleuren.

Photo : cliketclak.skynetblogs.be .

Geschreven door AMCEL om 19:50 1 reactie Reageer op dit bericht

Vrijdag 25 januari 2008

Droefheid

Ik heb vandaag hem een bezoek gebracht, gelijk elke dag. Maar hij was bedroefd.
Voor de eerste keer sinds twee jaren begint zijn huid opnieuw te vervellen. En al die stukjes huid rond het bed en rond de zetel hebben zijn moreel verlaagd.
Afschuwelijk ziekte, wanneer gaat jij ons laten rusten ?
Ik moet voor twee moedig zijn: wees niet bedroefd, Bob. Betere tijden gaan vlug terug zijn.

Geschreven door AMCEL om 18:50 Reageer op dit bericht

Maandag 21 januari 2008

Vragen

Nu dat ik meer kontakt met de familie van Robert heb leer ik dat zijne moeder geen gezondheid had. En dat zij ook veel moeite had om een kindje te hebben.

Waarom heeft hij nooit iets gezegd ? En zijn vader ook niet ? Hebben ze dat willen verbergen ?

En heeft men recht op een kind te hebben toen men zoveel problemen heeft ?

Wij hebben geen kind gehad maar ik heb geen zware behandeling willen volgen omdat ik bang voor het kindje zelf was. Voor zijn gezondheid bedoel ik.

Geschreven door AMCEL om 12:30 Reageer op dit bericht

Zaterdag 19 januari 2008

Liefde en vriendschap

Kijk.

Zie je de manier waarop zij vliegen ?

Alle twee samen.

De ene bekijkt de andere niet want het is niet nodig.

Ze vormen een echt koppel zonder woorden noch gebaren en iedereen is zeker dat de andere in dezelfde richting gaat.

Een mooie illustratie van de prachtige zin van Antoine de SainT Exupéry "Aimer c'est regarder à deux dans la même direction"

Geschreven door AMCEL om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 18 januari 2008

LIEFDE en VRIENDSCHAP

Françoise is op de hoogte van onze situatie.

Zij heeft al gebeld voor nieuws te hebben maar vooral omdat zij mijn verwarring begrip. Zij vondt het beter dan een gewoon mail opsturen, " ik ga me beter uitdrukken" zegt ze.

Nu dat Robert beter is heeft ze mij een heel schone presentatie gezend: het wordt 'Pas de deux' genoemd, het zijn beelden van vogelkoppels.

Bedankt voor je vriendschap, Françoise .

Geschreven door AMCEL om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 16 januari 2008

Hij gaat beter maar ....

Robert gaat veel beter.

Als het zo blijft zal hij binnenkort buiten de intensieve zorgen zijn.

Het maakt me heel tevreden.

Het betekent minder stress voor mij en een normaal milieu voor hem, want bij de instensive zorgen zijn de patiënten volledig verloren. Het is bij voorbeeld voor hen moeielijk het verschil tussen dag en nacht te doen. Ook worden ze moeielijker dan de gewoonte 'Ik wil dit in plaat van dat" "Ik wil weg" Ik heb geen zorgen nodig" "laat me gerust" maar het personeel kent dat heel goed en ze kunnen zelfs darmee lachen.

Ik vind dat wij ons petje voor die mensen moeten afnemen.

Geschreven door AMCEL om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van BLOG BESTE VRIEND