Er is iets met wensballonnen aan de hand. Deze Thaise traditie is in heel wat steden verboden en waar het mag, is - na goedkeuring van een aanvraag - het aantal toegelaten ballonnen beperkt tot 20 en moet het oplaten ervan strikt voldoen aan een rist voorwaarden. Ik heb de indruk dat in onderwijsland het aantal opgelaten wensballonnen al een stuk voorbij de 20 zit, dus hoog tijd om wie er nog eentje oplaat flink op de vingers te tikken. Menslief, waarmee zijn we eigenlijk bezig? Ik dacht dat we het met de opsplitsing van een academiejaar aan de universiteit in perioden van 5 weken en telkens afgerond met examens, zo ongeveer hadden gehad, maar toch blijft de sector verbazen of in ontredderende herhaling vallen. Net voor de vakantie toverde een of andere magiër de nieuwste ballon uit zijn hoed: een voorbeeld dat navolging verdiende, bleek erin te bestaan dat lesgevers gaan socializen in de leraarskamer in de zin van gezamenlijk hun examens te verbeteren. Ik viel van mijn stoel. In het journaal zag je het zo gebeuren: allemaal bijeen, hapje en drankje bij de hand, gebabbel alom, gebrek aan concentratie maar vooral veel 'ambiance', wellicht alleen al door het vertellen van de zoveelste blunder van Jan Piet-Joris in een of ander proefwerk. Kosteloze teambuilding, nietwaar! Kortom, veel leuker dan eenzaam en alleen thuis aan je bureau te zitten puffen. Kom nou, dat konden ze toch niet menen. En een paar weken later komt er dan eentje pleiten voor anonieme examens in het hoger onderwijs ... Toch belangrijk voor het geval de heren professoren ook tot de vaststelling zouden komen dat groepscorrectie de sfeer in het notoire korps wel eens zou kunnen verbeteren. Gezellige olijkerd Rik Torfs was natuurlijk meteen tegen enige anonimiteit. Alsof je nu één docent zou kunnen verdenken van bevooroordeeldheid. Ga weg! Net toen dat ballonnetje aan het gezichtsveld onttrokken werd, daagde het volgende op, eentje dat in een baan om de aarde steekt, want dat hadden we eerder al gehad. Eindejaarsvakantie is voor veel studenten meer blokken dan feesten en die arme drommels in het hoger onderwijs kunnen toch wel - net als vorig jaar - niet alleen studeren, zeker. Weer gaan de deuren van kerken, kapellen, vergaderzalen en bibliotheken wagenwijd open voor het studerend volkje dat in de gewijde stilte van kot of studeerkamer geen poot vooruit komt en dus liever omringd door tientallen lotgenoten het studiepakket te lijf gaat. 'Ik ben dat zo gewoon van in het middelbaar', griende er eentje op de radio. Ocharme ... En weten dat al die stakkerds straks om de vijf weken blokkend mogen samentroepen. Of komt die wensballon niet meer terug? Kan het allemaal weer normaal, alstublieft?        

Krijg als (gewezen) leerkracht Nederlads maar eens zo'n titel in je nuchtere maag gesplitst op een winterse zaterdagmorgen, de dag waarop bovendien in Den Haag het Groot Dictee van de Nederlandse Taal op de Binnenhofagenda staat. Als ik in De Morgen van 17 december 2016 de uitspraken van Saskia De Coster en Hans Bennis, directeur van de Nederlandse Taalunie, erop nalees, dan word ik meteen overmand door een gevoel van diepe ontgoocheling maar evenzeer door onbegrip en zelfs enige boosheid. Ann De Craemer tracht de boot nog wat af te houden en trekt een mistgordijn op van 'niet voor maar ook niet tegen'.

Ja, ik ben ontgoocheld, omdat het te grabbel gooien van de spelling een zoveelste toegeving is aan de toenemende nivellering en latverlaging op tal van domeinen, onder andere op dat van onderwijs. Spelling is voor het geschreven woord wat uitspraak is voor het gesproken. Ik vraag mij af of ons trio op dat vlak dan dezelfde 'normen' hanteert. Helemaal niet belangrijk, zwaar overschat, hinderlijke bijkomstigheid, schaf de spellingregels af, ... en meer van dat moois moet ervoor zorgen dat de spelling weldra uitgerangeerd wordt. Dat zal sowieso gebeuren, meent Ann De Craemer, die de sms-taal van de jongere generatie en de daaraan inherente spellingvrijheid binnen afzienbare spontaan ingeburgerd ziet. De Tieltse schrijfster blaast koud en warm door enerzijds het bestaan van spellingregels nog enigszins te verdedigen om er dan meteen bij te vermelden dat het huidige systeem met z'n vele uitzonderingen op de regels niet houdbaar zal blijken. Saskia De Coster en Hans Bennis daarentegen gaan er met de grove borstel door en willen simpelweg af van de spellingregels. Echt betreurenswaardig. Wie zich niet stoort aan spelfouten in de media, in onderschriften op tv, in proefschriften van studenten, in sollicitatiebrieven en verslagen, in romans en essays, ... die is mijns inziens niet goed bezig. Een dergelijke lamentabele houding manifesteert zich echter niet louter op het gebied van spelling maar blijkt in tal van maatschappelijke domeinen opgang te maken. Denk maar aan het verkeer, waar een flink deel van de burgers liever de wetten met de voeten treedt dan ze na te leven, ook al resulteert dat gedrag dagelijks in tal van ongevallen en in een massa menselijk leed. Vanaf 1 januari 2017 mag je in Vlaanderen slechts 70km/h rijden buiten de bebouwde kom. Meteen rijst bij een massa automobilisten meteen de vraag: en waarom? Omdat het zo in het verkeersreglement staat, luidt het eenvoudige maar voor velen onbegrijpelijke en niet te pruimen antwoord. Pannenkoek schrijf je met tussen-n. Waarom? Omdat de spellingregel dat zo voorschrijft ... En zo zijn er huur- en subsidiereglementen, voetbal- en schaakreglementen, school- en kiesreglementen, en noem maar op. Overal geldt dezelfde afspraak: de regels moeten nageleefd worden, dus ook als het over spelling gaat. Akkoord dat het nog wat eenvoudiger, verfijnder en logischer kan, maar de regels afschaffen? Nee, dat leidt gegarandeerd tot chaos. Iedereen herinnert zich beslist nog de clash tussen voorkeurspelling en progressieve spelling.

Op één punt moet ik de drie critici wel gelijk geven: wie het Groot Dictee wint, is geen taalvirtuoos maar iemand met een fantastisch geheugen, iemand die alle probleemwoorden netjes van buiten heeft geleerd. Zoals eerder dit jaar een Nieuw-Zeelander die geen woord Frans kent, het wereldkampioenschap scrabble voor Franstaligen won, nadat hij gewoon de woordenlijsten gememoriseerd had.   

** VALSE NOOT VOOR DE TIELTSE MUZIEKSCHOOL

Het staat als een paal boven water: pedagogisch scheert de Stedelijke Academie voor Muziek en Woord hoge toppen. Maar de infrastructuur waarin dat muziekpedagogisch pareltje gerealiseerd wordt, toont tekorten en dat ontsnapte blijkbaar niet aan het alziend oog van de doorlichting. Het rapport vermeldt dat er geen opvang of wachtruimte noch toezicht is voor leerlingen en dat vergaderlokalen, bibliotheekruimte, berging, auditieruimten en klaslokalen voor samenspel, ensembles en kamermuziek ontbreken. Zestig dagen krijgen de Stad en de academie voor het opstellen van een verbeterplan, anders wacht een opschorting van erkenning. Maar schepen Mehuys is er gerust in: geen onoverkomelijke problemen, heet het. Wat zou hij zich trouwens zorgen maken met de lokalen van De Rinkel, de wijkdienst van de Politie, Mulle de Terschueren, VIVES en straks ook het Financiëngebouw achter de hand. Leuk toch, zo'n voorraadje. Maar waar blijft het strategisch plan om voor al dat moois een passende invulling te geven en de academie een algeheel positief rapport te laten verdienen? Blijven hopen is de boodschap.

** TIELTSE ZELFSTANDIGEN WILLEN MEER PARKINGS EN MINDER LEEGSTAND

Unizo blijkt relatief tevreden over het reilen en zeilen bij de Tieltse zelfstandigen. De twee eisen - meer parkings en minder leegstand - die ze stellen, doen toch wenkbrauwen fronsen. Meer parkings, stelt de zelfstandigenorganisatie. Ik weet niet waar het schoentje nijpt. Met Patersparking, Collegesite, Maczekplein en de parking aan de Ringlaan zou ik eerder van weelde dan van tekort spreken. Maar ja, als koning klant steevast voor de deur van de winkel wil parkeren, dan krijg je natuurlijk een probleem. Toch vreemd dat Tielt nooit vergeleken wil worden met Roeselare of Kortrijk, maar het Shop-en-Go-systeem van die grote winkelcentra ziet men dan wel weer zitten voor een paar honderd meter Kortrijkstraat en Bruggestraat. En dan de leegstand. Tja, dat heeft Tielt toch wel aan zichzelf te danken. Eerst kijkt men de ketens buiten en dan klaagt men dat de vrijkomende panden niet ingevuld geraken. Af en toe is er eens iemand die ootmoedig toegeeft, dat de winkels van de Carrefoursite eigenlijk de Kortrijkstraat een boost hadden kunnen geven, maar ja, we wachten nog altijd op een plan voor de invulling van de Collegesite. Vraag is trouwens, gezien de huidige leegstand in het centrum, welke winkels binnen enkele jaren de Collegesite zullen sieren? Tielt heeft zijn klassiek toerisme met aandacht voor het rijke verleden van de stad en voor het huidig patrimonium overboord gegooid, inclusief publiekslokkend bezoekerscentrum. Wellicht is het dus ook tijd voor Unizo om het geweer van schouder te veranderen, kleinschaliger te gaan denken en de hoop op regionale uitstraling van het winkelcentrum definitief op te bergen. Ja toch?

** HUIS MULLE DE TERSCHUEREN BLINKT ALS VOORHEEN

Beste schepen Simon Bekaert, met deze uitspraak toonde je je op de gemeenteraadszitting van 8 december toch wel een wereldvreemde stedeling, wat ik niet meteen van jou had verwacht. Huwelijken voltrekken, jubilea vieren en muziekles geven, dat is wat op heden in Mulle de Terschueren gebeurt. Dat is wat Mulle op vandaag doet blinken. Je hebt blijkbaar een paar decennia van culturele hoogconjunctuur van je harde schijf gewist. Mulle was met verkrotting bedreigd maar werd toen miraculeus gered. Eerst leek de Openbare Bibliotheek zijn intrek te zullen nemen - ik heb de plannen hier nog in mijn archief ter inzage - maar toen ontpopte Mulle zich tot florissant bezoekerscentrum. De dienst voor Toerisme beleefde hoogdagen in een koetshuis waar lokale en regionale parels geëtaleerd werden. Fietstoeristen konden in de hotelkamers op de verdieping overnachten en werden door een alomtegenwoordige conciërge in de (ontbijt)watten gelegd alvorens van een in de ochtendzon badend stadspark te genieten. Het herenhuis zelf bevatte beneden een trouw- en receptieruimte, boven werd een WOI-kamer inhoudelijk sterk gestoffeerd en de tuinzaal toonde zich de perfecte locatie voor prijsuitreikingen en kamerconcerten. De Europazolder herinnerde aan Tielts roemrijk Europees verleden en liet bezoekers kennismaken met de groei van de EU en de actuele connecties van de Stad met jumelagepartners en andere steden waarmee vooral vanuit onderwijsmiddens werd samengewerkt. In een tijdspanne van enkele jaren liep Mulle echter nagenoeg compleet leeg= van Europazolder tot conciërgerie, van dienst voor Toerisme tot Streekbezoekerscentrum. Tielt koos voor een ander soort toerisme: geen uitstallen van het eigen patrimonium en het eigen rijke verleden gekoppeld aan actuele tendensen, maar een aaneenrijging van feestelijkheden doorheen de zomer- en de winterperiode. Een dienst voor Toerisme heeft in de gegeven omstandigheden geen zin meer en werd daarom opgeslokt door het Vrijetijdsloket in de inkomhal van het stadhuis. Mijnheer de schepen, Mulle blinkt niet, Mulle staat quasi leeg. Gelukkig beschikt Tielt over een bruisend verenigingsleven dat blijft musiceren, acteren, dansen, exposeren, publiceren, ... want anders bleef er enkel nog onpersoonlijk en zielloos programmeren over. Zo is Tielt veranderd, Simon, maar dat had u blijkbaar niet gemerkt. Jammer.

Politiek is een raar beestje. Van mijn wederhelft kreeg ik ooit carte blanche voor wat het invullen van mijn vrije tijd betreft, op één strikte en bindende voorwaarde: geen actief engagement in de politiek. Enkele decennia later ben ik haar daar nog altijd dankbaar voor. Chapeau voor wie zijn politieke nek wil uitsteken, er moet toch iemand het vuile werk opknappen, maar als je de politici bezig hoort, dan frons je toch meewarig de wenkbrauwen en zucht je: oef, gelukkig niet met mij. De scheldtirades in onze parlementen, het getier van Laurette Mitraillette, de verbale excessen in de debatten tussen Clinton en Trump, de verraderlijke coalities, de nefaste wansmakelijke slagen onder de gordel, het interne gebakkelei binnen de partijen en ga zo maar door. Het toppunt van dergelijke politieke waanzin situeert zich wellicht in 1994 in Tielt, toen niemand in de gemeenteraad nog zetelde voor de partij waarvoor hij/zij zes haar voordien was verkozen. Een aantal Open VLD'ers doen die grap nu nog eens over, zij het op beperkte schaal maar wellicht even doordacht en met het oog op macht. De uitgetreden liberalen die uitbazuinen dat iedereen telt - voor welke partij is dat niet het geval? - weten maar al te goed dat zij met deze zet de sleutel van de volgende gemeenteraadsverkiezingen op zak hebben. Wie straks de stad wil besturen zal met die nieuwe groep rekening moeten houden. CD&V zal na zes jaar vagevuur met geen andere traditionele partij scheep willen gaan. Of krijgt een van de 'verraders' toch clementie? Haalt CD&V de absolute meerderheid - maar dat is niet zo simpel, zoals in 2012 al gênant duidelijk mocht blijken -, dan kunnen ze de rollen omkeren en de hele reutemeteut van hetzelfde laken een broek geven en solo de stad in handen nemen. Halen ze die meerderheid niet, dan moeten ze in coalitie gaan en dan staat 'Iedereen telt' natuurlijk met open armen te trappelen om mee aan de macht te komen. Wat als ... ? We kunnen hier alle mogelijke veronderstellingen opperen, maar in 2018 kan politiek zich weer eens dat rare beestje van altijd tonen, onze verwachtnigen weer eens op de helling zetten, en politiek Tielt weer eens tilt laten slaan.       

* Zwarte Piet

Sta me toe eens te schaterlachen als ik het gedoe rond Zwarte Piet, Roetpiet, Kleurpiet, Zeurpiet, ... gade sla. Voor zover ik me herinner, heb ik nooit enige link gelegd tussen de gekleurde Piet en racisme, onderdrukking of zo. Voor mij waren de Sint en Zwarte Piet vlot samenwerkende kompanen. Oké, de Sint stond een trapje hoger in rang (we zingen: 'zijn knecht staat te lachen') maar dat baas-onderdaan-gedoe kwam nooit minachtend over. De Sint was altijd de denker, de weetal, en Piet voerde uit. Door hem kon je gestraft worden (een tik met de roe) maar was je braaf, dan deelde hij lekkers uit, maar zowel de straf als de beloning werden door de Sint bepaald, streng maar rechtvaardig, en niet door Piet. Die voerde plichtsgetrouw de bevelen van de Sint uit, even streng en even rechtvaardig. En die Piet was zwart, gewoon omdat hij van elders afkomstig was, uit een land waar mensen gekleurd waren. Ooit iemand problemen gehad met Petoetje en Petatje? Met Sjors en Sjimmie? Met Balthazar als kleurling naast Gaspar en Melchior? En trouwens, wat moeten goed ingeburgerde vreemdelingen met een donkere huidskleur nu doen wanneer ze met Sinterklaas op stap willen? Ik was ten zeerste verheugd dat verschillende dergelijke medeburgers zich luidop geërgerd hebben aan dat onzinnige debat over Zwarte Piet. Anderzijds was ik bijzonder ontgoocheld over onze noorderburen. Nederland, ooit het haantje de voorste als het aankwam op durf en openheid, op vrije meningsuiting, op seks en drugs. En nu ligt het land op apegapen, verteerd door intolerantie, door geruzie over Zwarte-Pietentoestanden. Wat stom, zeg!

* Onze Vader

Vlaanderen en Nederland hebben een nieuw Onze Vader maar de remake valt niet overal in goede aarde. Op het Sint-Ceciliafeest van onze harmonie kregen we de nieuwe tekst in handen gestopt. Veel bleek er niet veranderd. Hemelen werd hemel, in plaats van 'zij geheiligd' wordt het 'worde geheiligd', als en gelijk worden allebei vervangen door zoals, en ten slotte wordt 'leid ons niet bekoring' geruild voor 'breng ons niet in beproeving'. En daar heeft men dus een paar decennia over gedaan ... Voor mij geldt de regel die ik ook voor onderwijs liefst gehuldigd zou zien: als iets goed is, blijf er dan af. Maar dat is blijkbaar te veel gevraagd, zowel in het onderwijs als in de Kerk. Sommige versies van het Onze Vader, gelanceerd door zingende kosters-componisten, vertoonden veel ingrijpender wijzigingen dan wat men nu op de markt gooit. Much to do about nothing ... Weet je, het Onze Vader heeft voor mij een veel diepere betekenis. Wijlen pastoor Vancraeyeveldt vroeg ons aan het sterfbed van mijn moeder allemaal samen het Onze Vader te bidden en mijn arm wegkwijnend moedertje prevelde nog de woorden mee. Als ik dit schrijf, schieten de tranen me weer in de ogen. Ik zie het beeld terug en hoor de woorden, de enige echte authentieke woorden van het Onze Vader. Dat is wat telt voor mij. Afblijven dus!

* 70km/u.

Minister Weyts hoopt met een nieuwe maatregel de veiligheid op onze wegen drastisch te verhogen: buiten de bebouwde kom wordt 70km/u. vanaf 1 januari 2017 de regel. Lieve mensen, rij tegen 120 per uur op de snelweg en je moet uiterst rechts blijven want iedereen raast je voorbij. Rij tegen 70 km per uur waar dat nu plicht is (bv. van Deinze naar Aarsele) en iedereen raast je voorbij. Rij tegen 50 km per uur waar het zo hoort (bv. in de Heilige Sacramentstraat in Wingene) en je wordt voorbijgestoken, zelfs door ronkende tractors! Rij 30 per uur waar het moet (bv. in de Sint-Michielstraat en de Deken Darraslaan in de omgeving van het Polenplein) en je krijgt het aan de stok met opgefokte bumperklevers. En nu wil minister Weyts 70 per uur algemeen invoeren. Ik wil het nog eens zien gebeuren ... Hopelijk horen bij de borden die deze snelheidsbeperking ondersteunen ook de nodige flitspalen en regelmatige controles want anders is dit een absolute maat voor niets, net als de genoemde zone-30. Duimen maar ...   

We zijn straks terug ...

Ter info: bij Lannoo verscheen 'Het vooruitzicht', een boek met een reeks artikelen geschreven door VRT-journalisten, waarbij zij elk voor hun vakgebied trachten duidelijk te maken wat je moet weten om 2016 te begrijpen.

Frank Raes heeft het in zijn bijdrage 'EK 2016: groter dan ooit, beter dan ooit?' over de geschiedenis van het EK, over de passages van de Rode Duivels en over de verwachtingen die we in de nationale ploeg mogen stellen. Na wat kritiek op de nieuwe tornooiformule (te veel ploegen, te veel zinloze matchen, ...) heeft hij het ten slotte over de tricolores van Wilmots. Volgens Raes zijn de Belgen, alsnog eerste op de wereldranglijst, te gemakkelijk in Frankrijk geraakt en moet de voorronde waaruit nauwelijks acht afvallers voortvloeien een makkie zijn. 'De grote test komt er pas in de tweede ronde, in de knock-outfase dus', maar intussen weten we dat toen de tegenstander Hongarije bleek te zijn, alweer geen topper, dus werd die formatie vlotjes met 4-0 weggeknikkerd. Dat België om zijn status in de wereld te bevestigen echt wel de halve finale moest halen, zoals Frank Raes poneert, zou echter toch geen haalbare kaart blijken. Wales speelde scherprechter, gooide de Belgen in de prullenmand met duidelijke 3-1-cijfers en de rest van het verhaal kennen we ... Hoongelach en woede, Wilmots aan de galg en Belgisch toptalent met stille trom naar alle uithoeken van Europa. Tja, dat heb je dan als van de hele selectie slechts 3 spelers in eigen land actief zijn. En het werd naderhand nog erger: met het vertrek van de jonge Oostendse Lukaku (naar Lazio Roma) en Brugs talent Meunier (naar PSG) blijft er nog eentje over! De supporters van Belgische clubs zullen dus weer naar het overschot mogen gaan kijken, rijkelijk aangevuld met buitenlands talent. We zijn bijzonder nieuwsgierig wie straks de leiding over de 'nieuwe' Rode Duivels toegewezen krijgt en of die krachtpatser erin slaagt eendracht in de internationale rangen te krijgen. Geen sinecure om met zo'n bende eigenzinnige rijkeluiszoontjes op stap te gaan, richting WK 2018.  

Eigenlijk is het een drama voor de wielersport maar anderzijds vond ik het goed wat er vanmiddag op de Mont Ventoux gebeurde. Al jaren zien we de overbevolking op de cols groeien en naarmate er meer volk op de hellingen staat, duiken er meer gekken op. Wat hebben we vanmiddag weer allemaal de revue zien passeren. De clown met pruik in zijn Boratstring spande wellicht de kroon. En die zotte meelopers laveren tussen al even waanzinnig slingerende motards die alles in het werk moeten stellen om renners niet uit te raken. Tot dan een lopende nar voor een moto neerstuikt, de tweewieler prompt in de remmen gaat en de achteropkomende coureurs er keihard tegenaan knallen. Mochten dat nu de nummers 40 en 50 uit het klassement geweest zijn, werd dat als een fait divers in de marge verteld, maar nu ging het om toppers, King Froome inbegrepen. Heb je hem trouwens tijdens een eerdere bergrit die elleboogstoot zien uitdelen aan een al te opdringerige toeschouwer? Wat op het EK voetbal kan, mag hier ook, dacht de man in het geel. Blijkbaar was hij op de Ventoux de enige die averij opliep want de gehavende fiets werd na enkele meters weer wegens onbruikbaar opzij gezet en de beklimming van de Mont Ventoux werd omgetoverd tot een loopwedstrijd. H-i-l-a-r-i-s-c-h! En dan die paar honderd meter op een gele kermisfiets van de neutrale Mavic-wagen ... Waanzin, zouden de Romeo's zingen! Dit tafereel haalt gegarandeerd het jaaroverzicht in alle landen waar men aandacht aan wielrennen besteedt. De VRT-heren Wuyts en De Cauwer peinsden zich te pletter om met een oplossing voor de dag te komen: nadars van beneden tot boven - in de gegeven omstandigheden volgens mij de enige goede remedie tegen al dat gekkengedoe -, nadars aan één zijde, kijkgeld innen, ... Dit was effenaf ongezien. Niemand die nog wakker lag van de stormwind boven op de kale berg, niemand die zich later nog herinnert dat de rit met 6km werd ingekort, maar bij iedereen zal de lopende Froome in het geheugen gegrift blijven. En wedden dat ze die arme drommel morgen uitfluiten omdat men de tijdsopname op één kilometer van het einde als richtlijn voor het klassement heeft gebruikt en hij daardoor zijn leiderstrui heeft mogen behouden, zijn leidersplaats zelfs met 39 seconden op alle concurrenten heeft verstevigd ... ? Oh ja, Thomas De Gendt won de rit voor Serge Pauwels. Twee Belgen op kop in een bergrit en de bolletjestrui voor de laureaat van de dag. Wat een weelde maar die kon jammer genoeg niet op tegen het circusnummer dat zich achter hen afspeelde.

Het Europees kampioenschap voetbal hebben we gehad. Ik heb me zoals elkeen in de loop van de voorbije soccerweken een mening gevormd en talloze columns en reacties gelezen, maar de kers op de taart verscheen eergisteren in De Morgen. De analyse van Hans Vandeweghe verwoordt perfect wat ik over het voorbije kampioenschap denk. 'Boenk' erop in alle facetten. "Het failliet van Euro 2016" is verplicht leesvoer voor elkeen die met voetbal begaan is en met een aan boosheid grenzende teleurstelling terugblikt op 51 matchen van Europa's voetbalelite. Niets van voetbal blijft in de herinnering achter, geen wereldgoals, geen wereldsterren, geen heroïsche veldslagen. Enkele uitzonderingen bevestigen de regel, zoals de kogels van Nainggolan, de doelpuntenrijke partij tussen Portugal en Hongarije, de slopende strafschoppenreeks na de oervervelende match tussen Duitsland en Italië. Wat onthouden we dan wel? De IJslanders en hun Viking Clap, de kniestoot van Payet waarmee hij Ronaldo deskundig uitschakelde, de mot op de neus van Portugals topper (die we het volgende uur niet eens meer misten), ... Maar ergernis des te meer. Niet zozeer over de niet alleen tactisch maar ook in gebetenheid falende Belgen, maar vooral over het gedrag van nogal wat spelers en de lamentabele reactie van de scheidsrechters daarop. Als onze refs straks met dezelfde instructies de wei ingestuurd worden om de aanstormende competitie in goede banen te leiden, dan mogen chirurgen en kinesisten zich klaar houden voor een lange reeks ingrepen en revalidaties. Nooit eerder zag ik de heren veelverdieners zo vaak op elkaar voeten gaan staan, tegen elkaars achterhoofd koppen, elleboog- en kniestoten uitdelen, allemaal goed voor bloedrode kaarten maar wat leert ons dit EK? Er werd slechts één rode kaart getrokken en het was dan nog tweede geel. Dat zegt voldoende over de lakse houding van de scheidsrechters, lijnrechters en hopeloos werkloze doellijnassistenten die zelfs op anderhalve meter afstand de goorste fouten niet waar konden nemen. Wat toegelaten werd bij hoekschoppen, grenst aan het onwezenlijke. Excuseer, alles was toegelaten bij corners ... Alerte refs konden bij elke hoekschop strafschop fluiten en een rode kaart trekken want dit was worstelen 'pur sang'. Blind, dat is het enige woord dat ik hier kan gebruiken.

Dank u dan ook, Hans Vandeweghe, om het allemaal zo sterk te hebben gebundeld en verwoord. Ik voel me in mijn onmacht gesteund. Als ik mijn frustratie uitschreeuw op Facebook of neerpen in deze blog, dan bereik ik enkele honderden mensen. Jij vindt met je analyse de weg naar duizenden lezers. Sta me toe enkele frappante citaten aan te halen.

"In de finale van zondagavond kwam al het slechte van de eerste sport van de planeet naar boven: negatieve ingesteldheid, zwakke arbitrage, geen spektakel en uiteindelijk het team dat het minst wilde voetballen dat won. (...) Als iets duidelijk geworden is op dit EK, dan wel dat de scheidsrechterij volstrekt ontoereikend was. (...) Aanslagen, charges en worstelpartijen werden niet bestraft, maar o wee als een speler toevallig zijn hand niet op de juiste plaats had en er een bal tegen kreeg. (...) Geef iedereen die zijn handen, voeten, ellebogen en knieën niet thuishoudt geel. Bij twee keer: rood. Het zal rap voorbij zijn. (...) Het is niet simpel om aan het eind van een zwaar seizoen vetbetaalde internationals te overhalen om het beste van zichzelf te geven voor het vaderland."

Beste Hans, wat heet vaderland als er van de 23 geselecteerde spelers slechts 3 in de eigen 'vaderlandse' competitie actief zijn. Hoe zou het EK eruitzien, mochten enkel spelers opgesteld mogen worden die in eigen land spelen. Dan zou Engeland wellicht triomferen want die huldigden nu al die regel.

We zetten een punt achter deze jeremiade en bereiden ons voor op de volgende Jupiler League. Afspraak op 29 juli voor de openingsmatch tussen Mechelen en Club Brugge. En nog eens: dank u, Hans Vandeweghe!

Kort geleden overleed mijn schoonvader maar dat ontsloeg hem niet van verplichtingen jegens de fiscus. Wegens de uitzonderlijke situatie en met de uitdrukkelijke bedoeling om in de gegeven omstandigheden geen fouten te maken, besliste ik om de papieren van de overledene in handen van deskundigen te geven. Ik meldde me om 5 over 9 aan in het Financiëngebouw, checkte verplicht in en zocht op de eerste verdieping bureau 124 op. Nu ja, zoeken hoefde ik niet lang te doen want een tiental burgers waren net iets vroeger op het appel en hadden wachtend postgevat op de banken rond de deur met het genoemde nummer. Mijn buurvrouw stelde me gerust: 'Ze zijn al met drie', luidde het en daarmee bedoelde zij dat ook in 123 en 125 ambtenaren aan de slag waren gegaan.

Ik had - alsof het mij ingegeven was dat er zou moeten gewacht worden - een boek mee maar las geen letter want mijn linker buurman, hoorbaar afkomstig uit een nabijgelegen gemeente, was een echte praatvaar die in geuren en kleuren vertelde hoe hij hier 40 jaar geleden voor het eerst terechtkwam voor het berekenen van zijn belastingen. De lokale ambtenaar had een bok van formaat geschoten en voor de rechtzetting was mijn wachtbuur naar Tielt gekomen en deed die trip jaarlijks over, op vandaag vooral omdat het allemaal veel te ingewikkeld geworden is. Een andere bezoeker vertegenwoordigde zijn vader die op 96-jarige leeftijd en na jaren onderbreking plots weer een belastingsaangifte in zijn bus had gekregen. Paniek alom, maar de hoop dat het over een vergissing gin was groter dan de angst dat er een kostelijke herziening wachtte.

De klok tikte en per persoon die met afgewerkte documenten een van de drie lokalen verliet, kwamen er in de gang drie bij. Tegen 10 uur was ook ik bediend en had de rij wachtenden zich tot een dertigtal uitgebreid. Je moest beneden wel inchecken maar een nummertje kreeg je niet mee. In de gang had zich al eerder een gesprek over de volgorde ontwikkeld. Naarmate de rij groeide, vrije plaatsen op de drie banken door nieuwkomers werden ingepalmd, en de hele zaak almaar onoverzichtelijker werd en de vrees voor 'voorkruipers' toenam, begon spontaan en luidop een round-up waarbij alle betrokkenen hun plaats op de beurtrol herontdekten. Deze geruststelling zorgde voor een serener sfeer in de gang met als definitieve conclusie: ze zouden beneden beter nummertjes meegeven. Ik wenste de achterkomers succes in het uitoefenen van urenlang geduld en verdween uit het gebouw ...