Maandag 12 maart 2007

ik wou terug

Tranen van onbegrip liepen geluidloos over mijn gloeiende wangetjes. Wat had ik misgedaan ?
Ik keek naar de glimlachende engel aan de preekstoel. Ik voelde me rustig en getroost worden. Om mijn schouders voelde ik de zachte engelenvleugels troostend, terwijl een gelijkmoedige warmte door mijn lichaam ging. Ik vleide mijn hoofd tegen de gedaante die achter me stond en geborgenheid gaf.
Ik sloot mijn ogen en deinde mee op dat gelukzalige gevoel dat door me heen ging. Ik voelde een zacht briesje over mijn haren strelen ... de adem van die engel ? Of de vleugels van de engel die om me heen gevouwen werden ?
Ik weet nog dat ik glimlachte van puur geluk.
Kijk ! Daar is een prachtige regenboog : al die magnifieke kleuren !
Ik ging met mijn handjes door die zwevende kleuren om me heen. Ik greep in niks en toch alles...
Aandachtig luisterend naar de prachtige klanken om me heen, de engelen zongen een wondermooi lied dat me meenam naar dromenland.
Hier was geen gekijf. Hier waren geen harde klanken. Hier waren geen boze woorden en gebaren.
Hier waren geen harde schreeuwende kleuren. Hier was geen koude noch hitte. Hier was geen benauwde duisternis. Hier was geen angst voor het onbekende.
Neen, hier voelde ik me zoals ik mocht zijn.
Hier was alles goed.

Geschreven door Ingrid om 11:16 Reageer op dit bericht

2 reacties op dit bericht

Michael 18 juli 2019 om 15:24

there

Hi there tony

snelle wolf30 december 2014 om 18:50

mooi tekst

Heel mooi .
Ik hou ook van de engelen.
mijn bescherm engelen zijn .
orfiël,nadien en cassis.
Zij hebben mij al heel veel geholpen en hun zeer dankbaar.
daarom heb ik voor hen en met hen een engelen gebed geschreven.
Het engelen gebed.
Ik ben nooit alleen .
er zijn altijd engelen om me heen .
Ik mag jullie altijd om hulp vragen .
vergeef me mijn zagen en klagen .
en vergeef mij dat ik niet altijd luister .
soms zit in het duister.
haal mij hier uit .
En breng mij naar het licht van liefde .
dat brengt vrede in mij en een glimlach op mijn gezicht.
Bedankt engelen dat jullie er altijd voor mij zijn .
Ook al is mijn dankbaarheid soms klein.

Spirituele groeten snelle wolf.
en een mega super 2015

Reageer op dit bericht

Zondag 11 maart 2007

in de kerk

Ik zweefde mee met de engelen die mij bij mijn handjes vasthielden... Ik ging door wolken heen naar de zon ... opeens zag ik grote scharen engelen die om me heen kwamen staan aan een enorme gouden poort ... ik keek naar mijn begeleiders ... ze knikten me vriendelijk toe : “ga maar” Nieuwsgierig, maar met een gevoel van weer thuiskomen ging ik door die open poort ... de stilte en toch sfeervolle, gewichtloze rust nodigde me uit ... ik herkende die gewichtloosheid, die specifieke muziek, die liefdevolle omarming die door me heen ging. Ik zag mijn speelkameraadjes, riep ze en we dansten weg op de tonen van een onaards wijsje. Ik merkte op dat zij, net zoals ik, geen voetjes hadden.

Ik sprong samen met hen op een trampoline en lachte vrolijk om hun guitige bekketrekken.

Opeens was ik terug in de kerk. Verbaasd keek ik naar moeke die heel streng keek en wreef over mijn wang die pijn deed. Ik had een korte klap op mijn wang gekregen, die nazinderde en mijn gezichtje deed gloeien.

Ik begreep het niet

Geschreven door Ingrid om 23:42 Reageer op dit bericht

Zondag 11 maart 2007

Met sterrenogen

Ik was een klein hummeltje. Ik mocht mee naar de kerk ! Moeke kon niet anders dan mij meenemen. Ik werd goed verpakt in mijn duffelcoat. Het was niet van belang eigenlijk waar ik zat in de kerk. Toen ik binnenkwam werd ik gefascineerd door de grootsheid van dat gebouw. En zooo mooi ... al die kaarsen ... de geur ... ik had moeite alles te bevatten. Met mijn mondje open keek ik rond tot moeke fleuisterde : "mondje dicht ! Niks zeggen hé, dit is het huis van God. Hier moet je stilletjes zijn."
Ik had er echt geen moeite mee om stilletjes te zijn. Ik zat juist aan de preekstoel. Naast mij waren het prachtige, in hout uitgesneden engelen. Ze glimlachten vrolijk en minzaam. Ik volgde hun lijnen en het was of ze tegen mij babbelden. Ik legde mijn vingertje tegen mijn lippen om aan te wijzen dat ze moesten zwijgen. Maar neen, ze zwegen niet. Ik hoorde de orgelmuziek, zo feestelijk en stemmig. Ja ik keek graag in sprookjesboeken. Maar dit was anders... ik kwam in een andere wereld. Ik zag mezelf opeens zitten : grote donkere ogen die verbaasd keken in het hoofdje met de lange vlechtjes dat opzij gebogen was in aandachtig luisteren.

Geschreven door Ingrid om 23:21 Reageer op dit bericht

2 reacties op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Met de engelen