De 7de Dag van 6 november

 

Condoomgebruik dringt stelselmatig door in de RK-kerk

 

 

 

 

Elk week-end halen wij een stukje weg uit het Oranje Theehuis van Savat. Een beetje elitair doen, mag in een weireld die bulkt van ordinaire geluiden. "Du sollst der Kaiser meine Seele sein" van Robert Stolz. En het is niet opgedragen aan Elio of enig vergelijkbaar individu.

 

 

Men zal zich herinneren dat het Vlaams Belang vorig jaar, aan de vooravond van de herdenking van de wapenstilstand, op de gemeenteraad van Bornem er aan herinnerde dat ook de Vlaamse Leeuw moest worden gespeeld, vermits het om een officiële plechtigheid ging. Dat gebeurde niet –naar verluidt omdat de harmonie niet over de partituren beschikte- en ik signaleerde de overtreding aan de provinciegouverneur. Die wees op haar beurt het gemeentebestuur terecht en herinnerde het aan zijn decretale verplichtingen. Op de uitnodiging voor de plechtigheid ter nagedachtenis van de overleden oud-strijders en de wapenstilstand, van 10 november aanstaande staat nu duidelijk de uitvoering van de Vlaamse Leeuw vermeld. Toegegeven, het is maar een magere troost. In 1914-1918 werden de Vlaamse soldaten met Franse bevelen de dood ingestuurd, honderd jaar later worden de Vlamingen in het erbarmelijk Nederlands van Di Rupo gedwongen om honderden miljoenen euro’s neer te dokken voor hun meesters, die dat niet meer dan normaal vinden. Uiteindelijk is er al die tijd weinig veranderd aan het Franstalige misprijzen ten aanzien van de Vlamingen. Maar we spelen in Bornem bijna honderd jaar na de aanvang van de Grote Oorlog, nu wel de Vlaamse Leeuw om onze gesneuvelden te herdenken. Het zal u misschien verbazen, maar ik had liever gezien dat de Vlaamse onderhandelaars in Brussel het been stijf hadden gehouden.

Luk Van Nieuwenhuysen

@ http://vlaamsbelangkleinbrabant.org/1/141/

 

 

Het geweld tegen de christelijke betogers in Caïro in oktober was schokkend. De geschiedenis leert dat minderheden in het Midden-Oosten het zwaar krijgen wanneer het staatsgezag zwak is. De neergang van het Midden-Oosterse christendom begon al lang geleden.

Het huidige Egypte van na de revolutie is een baaierd van chaos en verwarring, die grossiert in verontrustende vragen, terwijl antwoorden schaars zijn. Zeker is dat het er ongunstig uitziet voor de minderheid van ongeveer zeven miljoen Egyptische christenen.

Militair pantservoertuig
Dat bleek het vorige weekeinde weer eens. Vijfentwintig doden, en de beelden uit Caïro logen er evenmin om, zoals die van het militaire pantservoertuig dat op christelijke betogers inreed.

Die wandaad roept veel vragen op, zoals: handelde de bestuurder in opdracht of op eigen houtje? De militaire raad, die tijdelijk het landsbestuur in handen nam na de revolutie van januari en februari, ontkent in alle toonaarden dat het opdracht zou hebben gegeven tot een zo krankzinnig optreden tegen christenen, die protesteerden tegen het afbranden van een dorpskerk in het zuiden van Egypte.

Maar als er geen opdracht was, wat betekent dat dan? Was de bestuurder van de pantserwagen de kluts kwijt, of handelde hij uit pure haat tegen christenen? Was het een individuele terreurdaad of een plotselinge vlaag van blinde paniek?

Democratie
De oude en de moderne geschiedenis leren beide, dat minderheden in het Midden-Oosten het zwaar krijgen wanneer het staatsgezag zwak is, zoals nu in Egypte. Zelfs een enigszins vijandige staat is voor een minderheid vaak nog minder gevaarlijk dan anarchie. Echte democratie zou het Midden-Oosterse christendom misschien kunnen redden, maar niemand weet wanneer die echte democratie er komt.

Twee processen bevorderen de teloorgang van het christendom in het Midden-Oosten. Het ene werkt langzaam, het is een soort ontmoedigingsbeleid dat vastligt in de sharia, in de vorm van allerlei discriminerende maatregelen. Christenvervolging kun je dat niet noemen, wel een soort chronische pesterij, die het aanlokkelijk maakt over te stappen op de islam of om te emigreren.

Dat gestage proces van langzame afbraak wordt soms afgewisseld met een enorme schok, die het proces versnelt. Een bar voorbeeld was de Armeense genocide van 1915, waarin de Turken miljoen Armeniërs vermoordden.

 

 

Irak
Recenter is de uittocht van Iraakse christenen. Sinds de val van Saddam Hoessein in 2003 zijn er talloze zeer bloedige aanslagen gepleegd op kerken. Het is niet altijd duidelijk wie die pleegt, Al-Kaida-achtige groepen of sjiitische fanaten. Van beide hebben christenen weinig goeds te verwachten, en evenmin van de zwakke staat.

Statistieken over Midden-Oosterse christenen blinken niet uit door betrouwbaarheid, maar in 2003 moeten er nog een miljoen christenen in Irak hebben gewoond. Volgens lage schattingen zijn er nog nu nog tweehonderdduizend over, volgens andere zeshonderdduizend.

Begin discriminatie
De neergang van het Midden-Oosterse christendom is niet iets specifieks voor de moderne tijd en begon al zo'n dertienhonderd jaar geleden. In de paar eeuwen voor de komst van de islam was het christendom de leidende godsdienst in de regio geworden. Met de Arabische veroveringen verloor het die positie abrupt.

De islam werd staatsgodsdienst in het nieuwe Arabische wereldrijk, dat zich uitstrekte van India tot Spanje. Dat betekende nog lang niet dat iedereen meteen moslim werd. Maar wel begon vrijwel meteen de discriminatie, die de langzame neergang van het christendom zou veroorzaken.

Het Arabische wereldrijk tolereerde joden en christenen. Ze werden dhimmi's. In ruil voor het betalen van een speciale belasting kregen ze bescherming en mochten ze hun godsdienstoefeningen houden. Van die belasting konden ze afkomen door moslim te worden.

Moslim worden
Er waren dus maatschappelijke drijfveren om moslim te worden (betere carrièrekansen en vrijstelling van die speciale belasting) maar ook theologie speelde in de eerste eeuwen mogelijk een rol. Veel christenen behoorden tot 'ketterse' stromingen. Net als de islam zagen zij Jezus als een profeet, niet als de zoon van God. Het zou goed kunnen dat ze de islam zelfs opvatten als een variant van het christendom.

De meningen verschillen over de dhimmitude. Sommigen zien die als een vorm van tolerantie, die gunstig afstak bij het middeleeuwse Europa. Anderen zijn sceptischer. Veel hing ervan af welke kalief of sultan regeerde.

Christenen moeten hun plaats kennen
Moderne islamitische staten kregen westerse wetgeving maar belangrijke resten van de dhimmistatus bleven bestaan of leven voort in het bewustzijn van mensen. Veel moslims vinden het vanzelfsprekend dat christenen hun plaats moeten kennen en dat ze bijvoorbeeld niet zo maar nieuwe kerken mogen bouwen en dat ze al helemaal niet mogen evangeliseren. Ze zien niet in waarom dat beperkingen van de godsdienstvrijheid zouden kunnen zijn.

Nog steeds kunnen christenen en joden, net als in de oude tijd, wel moslim worden terwijl het omgekeerde, de openlijke overgang van een moslim naar het christendom, de maatschappelijke dood betekent. In Iran kun je er zelfs voor veroordeeld worden tot de fysieke dood, getuige het lot van dominee Nadarkhani.

Verder kan nog altijd een moslim wel met een christin of jodin trouwen maar een christen of jood niet met een moslima. Dat alles bevordert net als vroeger de groei van de islam ten koste van christendom.

Turkije
De hardste dreunen kreeg in de moderne tijd het christendom in Turkije. Een kleine tien jaren na de Armeense genocide verhuisden ook nog eens miljoenen etnische christelijke Grieken onder dwang van Turkije naar Griekenland. Dat gebeurde bij een uitwisseling na een oorlog tussen beide landen. Griekenland stuurde tegelijkertijd zijn moslims naar Turkije.

Resultaat: het grondgebied van het huidige Turkije had honderd jaar geleden nog een sterk christelijk karakter, terwijl het vijftien jaar later honderd procent islamitisch was.

Hypernerveuze minderheid
Egyptische christenen vrezen dat de grote klap nu ook bij hen zou kunnen vallen. Ze vormen een hypernerveuze minderheid in een overspannen land, dat totaal onzeker zijn weg zoekt na de val van de dictator. Arabische christenen staan altijd voor een pijnlijke keuze bij een omwenteling. Moeten ze meedoen of juist niet? Op welk paard moeten ze wedden? Brengt de opstand gelijke rechten, of de totale rechteloosheid van wanorde, moslimextremisme en maffia? Moet je assertief zijn of voorzichtig?

Welke strategie ook de beste is, het lijkt riskant om, als het erop aankomt, te veel te verwachten van westerse hulp. Dat hebben de Armeniërs in 1915 ondervonden.

@http://www.trouw.nl/tr/nl/4716/Christendom/article/detail/2969531/2011/10/16/Teloorgang-van-het-christendom-in-het-Midden-Oosten.dhtml

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Natuurlijk mag het : wij zijn toch  voorstanders van de artistieke vrijheid.

Ray

 

Premier George Papandreou is 'bereid te praten' over de vraag wie de nieuwe regering van Griekenland moet leiden. Dat zei hij vanavond in een speech in het parlement in Athene. Momenteel, zaterdagochtend plaatselijke tijd, wordt gestemd over het vertrouwen in het kabinet-Papandreou.

 

 

In deze verwarrende tijden even terug naar de betere oude tijd.

Wär´es auch nichts als ein Traum vom Glück uit Eva van Franz Lehar

 

 

 

 

 

 

Na slechts drie jaar middelbaar onderwijs studeert Gevaert op eigen houtje Frans, Duits en Engels. In 1889 richt hij met zijn moeder een fotostudio op. Spoedig neemt zijn bedrijf een hoge vlucht.

In de Nederduitsche Bond en De Vlaamsche Wacht leert Gevaert als jongeman Frans van Cauwelaert, de daensistische voormannen en de tenoren van de Meetingpartij kennen. Zijn inspiratiebronnen worden de encycliek Rerum Novarum (1891) en Lodewijk de Raet. Hij komt op voor: de vernederlandsing van de Gentse universiteit en het openbare leven, de splitsing van het leger in Vlaamse en Waalse regimenten, een degelijk Nederlandstalig onderwijs. Vooral voor dat laatste heeft Gevaert zich onafgebroken ingespannen. Gevaert werkt mee aan de oprichting van het Vlaamsch Handelsverbond, dat zich zou inzetten voor de vernederlandsing van het bedrijfsleven. In zijn eigen bedrijf laat hij reeds vanaf 1907 het Nederlands gebruiken in drukwerken, briefwisseling, boekhouding en de betrekkingen met de overheid.

Na de Grote Oorlog lenigt Gevaert, hoewel niet gewonnen voor het activisme, de nood van diegenen die naar zijn mening te goeder trouw en uit idealisme collaboreerden (bv. Lodewijk Dosfel). Hij spreekt zich, op een enkele uitzondering na, nooit meer in het openbaar uit over politieke vraagstukken. Levenslang zou het zijn grote bekommernis blijven boven alle partijpolitiek te staan. Nog na de oorlog is hij betrokken bij de oprichting van De Standaard en de IJzertoren. Gevaert speelt in 1926 een belangrijke (geldschietende) rol bij de oprichting van het Vlaams Economisch Verbond (VEV). Hij waakt erover dat de verschillende geledingen van de Vlaamse Beweging bij het bestuur betrokken worden. Bijzonder veel aandacht besteedt hij aan een goed Nederlandstalig onderwijs in het Limburgse kolenbekken. Dat moet vermijden dat de industrialisering leidt tot verfransing van de Limburgse arbeiders en de minorisering van Vlaamse kaderleden.

 Bon : http://users.telenet.be/frankie.schram/tijd/bio/default.html

 

 

 

 

 

herfstmijmeringen

de lage zon verblindt mijn ogen
en zal genadig mijn tranen drogen
er komt weemoed in mijn hart
nu de herfst al is gestart

de strijd van warmte en koude
van het nieuwe en het oude
van gejaagdheid en van rust
van een jeugd die is uitgeblust

soms kan er ook een storm komen
die hevig schudt aan oude bomen
die dan zwiepen in de wind
en gelaten wachten op wie er wint

de oude boom probeert te blijven staan
want er komt nu een winter aan
met het stoppen van de groei
en het wachten op de bloei

in het weiland verlept het gras
dat in de lente fris en sappig was
men haalt het vee nu naar de stal
en een koude nevel vult het dal

zo mijmert men in de herfst van zijn leven
als men nog veel wil en weinig kan geven
als men hunkert naar zijn jeugd van toen
zoals de herfst naar de frisheid van groen 

johan v.d.b.

https://blog.seniorennet.be/johan1944/

foto : http://www.vhees.com/2008/11/09/herfstwandeling/

 

 

 

 

 

 

 

De G20 (Groep van 20) is een groep bestaande uit 19 landen en de Europese Unie. Gezamenlijk beslaan de leden van de G20 zo'n 90% van het wereldwijde Bruto nationaal product, zo'n 80% van de wereldhandel (inclusief handel binnen de EU) en twee derde van de wereldbevolking. De G20 wil een forum zijn voor samenwerking en beraad met betrekking tot het internationale financiële systeem

•  Argentinië
•  Australië
•  Brazilië
•  Canada
•  China
•  Duitsland
•  Europese Unie
•  Frankrijk
•  India
•  Indonesië
•  Italië
•  Japan
•  Mexico
•  Rusland
•  Saoedi-Arabië
•  Turkije
•  Verenigd Koninkrijk
•  Verenigde Staten
•  Zuid-Afrika
•  Zuid-Korea

+ IMF en Wereldbank

Bron : Wikipedia

 

Groot-Brittannië heeft plannen klaar voor het geval de euro toch zou verdwijnen. Dat verklaarde George Osborne, de Britse minister van Financiën vandaag vanaf de G20-top in het Franse Cannes. 'We moeten ons voorbereiden op alles. Dat is wat men van ons verwacht en dat is onze verantwoordelijkheid tegenover het Britse volk. We bereiden plannen voor', aldus Osborne aan enkele media. 'We beheren onze eigen situatie en onze eigen schulden, maar bereiden ons ook voor op wat de eurozone ons oplegt.'
 
De politieke onrust in Griekenland brengt de eurozone aan het wankelen. Als het land er niet in slaagt de opgelegde besparingen door te voeren, riskeert de monetaire unie uit elkaar te vallen.

Weddenschappen
De eurosceptische Britten wedden graag over het einde van de eurozone. Dit zei een woordvoerder van het wedkantoor William Hill vandaag in Londen.

'Er is veel belangstelling voor deze weddenschappen', zo zegt de woordvoerder. Toch is het niet zo populair als voetbal of paardenrennen. 'Dat is van een andere klasse.'

Griekenland is de huizenhoge favoriet als het land dat het eerst uit de eurozone verdwijnt. Daarna komen Italië, Portugal en Spanje.

http://www.trouw.nl/tr/nl/7964/Schuldencrisis/article/detail/3015260/2011/11/04/Groot-Brittannie-bereidt-zich-voor-op-verdwijnen-euro.dhtml