Angela en Sarko (op het voorplan) brengen een tirade. Op de achtergrond luistert het koor van de EU-leiders toe. Uiterst rechts President Dweil (met open armen) is zeer ontroerd. "Ik had net hetzelfde willen zeggen, maar ik was mijn tekst vergeten" mompelt hij.
Hoe ingewikkelder de toestand wordt, hoe duidelijker één zaak wordt : die Grieken zijn koekenbakkers (met excuses voor de échte koekenbakkers) bedriegers en op zich is daar niets mis mee, ware het niet dat de uitvinders van onze democratie bezig zijn heel de Europese kliek mee te sleuren in een grote big-bang. De kans dat hieruit een nieuw universum zal geboren worden, is zeer klein : het wordt BOEM en gedaan.
Als je ziet hoe Grote Staatslieden zoals Van Rompuy en Barroso als kinderen reageren op de mogelijke kans dat Papandreou géén referendum gaat houden, dan verdwijnt het laatste kruimeltje respect, dat je voor die verwaande kwasten nog zou bezitten. Zij klampen zich vast aan een strohalm en wuiven naar de camera's : "Kijk eens, wij verzuipen nog niet, hoor."
Merkel en Sarkozy gaven in de late namiddag samen een persconferentie maar ook dat koppel is bezig zijn laatste greintje geloofwaardigheid op het spel te zetten. En in een hoekje van een zaal kwam Van Rompuy met zijn gespleten persoonlijkheid ook wat vertellen voor de camera van de VRT. Ik ben het al vergeten, want het was toch prietpraat.
Intussen wil de Griekse oppositieleider Antonis Samaras dat Papandreou opstapt en dat er binnen zes weken nieuwe verkiezingen worden gehouden. Pas tegen die voorwaarden wil Samaras over een overgangsregering praten.
Zo kunnen we nog wel een tijdje doorgaan met een aantal Griekse onbetrouwbare personages, die ook eens aan de touwtjes willen trekken, in de wereldschijnwerpers te plaatsen. Deze laatste oppositie-strategie kwam donderdagavond op de proppen. Wat het vandaag zal worden, dat is afwachten.
De wankele beurzen die zich donderdag zeer bescheiden herpakt hadden, zullen vandaag hun stukje winst vermoedelijk terug afgeven en meer ook. Het zal de Griekse politieke acteurs worst wezen en voor die houding als verwende kinderen, zijn de EU-leiders verantwoordelijk met hun gefleem, getalm en amateuristisch gedoe. Boy-scouts als Van Rompuy en bekeerde communisten zoals Barroso, zijn dat nu de aangewezen techniekers die een ongeziene geldcrisis moeten beheersen, die hun beloftes tegenover 500 miljoen Europeanen moeten gestand houden ? Zij werden ons opgedrongen als Leiders maar als er een crisis is, doen ze het in de broek.
In het land B zit de Generatie Geniale partijvoorzitters nog steeds te sleutelen aan een begroting. Nadat ze al de rest afgewerkt hebben : proper en netjes, zoals de Walen en Brusselaars het graag hebben. Als u met uw vrienden samenkomt om een club op te richten (koekenbakkers bijvoorbeeld, om in de culinaire sfeer te blijven) dan gaat u eerst kijken, of dat financieel haalbaar is en hoeveel centen er nodig zijn. Lieden die een regering vormen, maken eerst een programma op en dan gaan ze vaststellen, dat er te weinig geld is.
De economie zit helemààl op het slechte spoor en de politici vinden dat vooral jammer, omdat ze met zulk een scenario te weinig belastingen en taksen kunnen ophalen en hogere kosten moeten dragen inzake werkloosheid. Het tekort voor 2012 vergt nu al een inhaalmaneuvre van ruim 11 miljard. Bijna zoveel als Vlaanderen jaarlijks cadeau geeft aan de Waalse kameraden.
Gelukkig kunnen wij in Vlaanderen rekenen op onze Geniale Generatie partijvoorzitters. Die weten er nog minder van dan de dames en heren Europese Leiders, dus het komt allemaal in orde.
Snoer de buikriem vast, let niet langer op de kleintjes maar vooral op de groten, want we zullen mogen afdokken. Dankzij onze schitterende politici.
Ray
PST : En noem mij gerust een populist. Wie in dit land de waarheid zegt, is meestal een racist én een populist. Wat de traditionelen zijn, dat leest u bij ons.
Herfstmijmeringen
