Wurlitzerdromen


Dag lieve mensen,
Nu ben ik eens benieuwd of jullie deze Italiaanse dame nog kennen: Anna Maria Mazzini, bekend onder haar artiestennaam Mina. Zij zag het levenslicht op 25 maart 1940 in Busto Arsizio, Lombardije. Tijdens haar studietijd begon ze met zingen, alleen of met een groepje en wou met hen op tour trekken. Haar ouders, bescheiden arbeiders, staken daar een stokje voor: ze moest en zou een serieus diploma halen. En dat deed ze: “accounting” kan men niet anders dan ernstig noemen.
Het belette haar niet op twee paarden te wedden: studies én zangcarrière want in 1959 – ze was toen pas 19 – werd één van haar eerste plaatjes meteen een nummer één hit in Italië: "Tintarella di luna". En van het plaatje was het slechts een kleine stap naar een muzikale film “Juke box - Urli d'amore”. Zij kreeg toen in de pers de niet flatterende bijnaam “koningin van de schreeuwers”. Niet terecht, die bijnaam, want Mina is een sopraan met een stembereik van iets meer dan vier octaven.
Het jaar daarop, 1960, schakelde ze voor het Festival van San Remo over op trage ballades. Daar haar plaatjes en films over de grenzen succes kregen, begon ze nu aan haar lang gedroomde wereldtour: Spanje, Frankrijk, Japan, Venezuela, Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, Argentinië… overal lag men aan haar voeten. In Italië echter werd ze intussen geboycot: op TV en radio kreeg ze geen kans meer. Reden? Ze had een relatie met een getrouwd acteur, geraakte zwanger, wilde haar privé leven noch verheimelijken noch opgeven… in het katholieke Italië van toen was dit een reden voor verbanning. Daar haar plaatjes onverminderd vlot over de toonbank gingen, moest de RAI in 1964 bakzeil halen en haar eerstvolgende plaat "È l'uomo per me" werd het best verkochte lied in Italië.
Mina’s zangtalent komt tot uiting bij de diverse muziekstijlen die ze zingt: rock ‘n roll, blues, R & B, soul, pop, jazz, Latijns-Amerikaans muziek. Zij speelde in een tiental films, was ontelbare keren te gast op TV, had haar eigen show en kreeg verschillende onderscheidingen. Haar liedjes werden door menig zanger(es) overgenomen. Behalve in het Italiaans, en enkele Italiaanse streektalen zoals het Napolitaans, zingt Mina ook in het Spaans, Engels, Portugees en Frans, en in de jaren zestig ook in het Duits, Turks en Japans. Daar werd ze verkozen tot beste buitenlandse artieste.
In 1966 gaat Mina met haar vader in het Zwitserse Lugano wonen. Vanaf 1978 trekt ze zich volledig terug uit het publieke leven in Lugano, waar ze ook haar eigen platenstudio heeft. Vanaf dan geen interviews meer, geen concerten, geen televisieoptredens. Ze blijft wel singles en albums uitbrengen. Na 1986 brengt ze nauwelijks nog singles uit, maar haar albums blijven uiterst succesvol. Ze heeft sinds het begin van de Italiaanse albumhitlijst in 1965 tot 2008, elk jaar met een album in de hitlijst genoteerd gestaan.
Mina’s privé leven was eerder ontstuimig. Uit haar relatie met de getrouwde Corrado Pani werd een zoon geboren. Na een jaar zou deze relatie uitdoven. Mina’s broer overleed bij een auto-ongeval in 1965. Vervolgens kwamen er enkele affaires aan het licht met acteurs en met een componist. Haar huwelijk met een journalist leidde tot de geboorte van een dochtertje. Twee jaar later stierf ook haar man bij een verkeersongeval. In 1981 verloofde ze zich met de Zwitserse cardioloog Eugenio Quaini – pas in 2005 trouwde ze met hem in Lugano.
Mina heeft sinds 1989 de Zwitserse nationaliteit, woont in het Alpenland en nam – zoals vereist in dat land – zijn naam aan: Anna Maria Quaini.
En nu is het tijd om even te kijken en luisteren naar het eerste succesnummer van Mina: Tintarella die luna. Let ook even op het achtergrondorkestje: onverstoorbare gezichten, broeken met bretellen, donker hemd met lichte das passend bij de broek, witte schoenen… schattig!
Ciao ! Lolita






