Bedaank voor oe patience
Zondagnamiddag, met een vertraging van bijna 20 twintig minuten betrad Elio di Rupo en zijn zes paladijnen de vergaderzaal in het Parlement voor een aangekondigde persconferentie over het geslaagde begrotingsakkoord. De klikkende fotografen, de broodschrijvers en de kijkerds en luisteraars werden ingelicht over het akkoord dat beklonken werd.
De bedoeling was vooral om de boze Europese bazen en de financiële markten mild te stemmen. De sjacheraars hadden eindelijk door dat ze met hun Russische roulette de toekomst van de actieve bevolking op het spel zetten.
De Zuiderse slag
Geen woord verontschuldiging echter over het late verschijnen. Daar was geen tekst over voorbereid, dus daar wordt over gezwegen. We zullen er moeten aan wennen : vaarwel aan de etiquette, in het land B heerst van nu af aan officieel de Zuiderse slag. Het dolce far niente wordt het uithangbord boven de Wetstraat 16, nooit op tijd, veel bla-bla, de Franse taal wordt plechtig ingehaald als bestuurstaal en de Vlamingen zullen geregeerd worden met Nederlandse ondertitels.
De 0000-journalist probeerde zich de nieuwe losse Latijnse stijl direct eigen te maken met het voor de hand liggende grapje, dat we al 530 dagen wachten en dat enkele minuten meer er niet toe doen. Bij de RTBF, die zijn pappenheimers kent, zat een ganse ploeg in de studio klaar om het hiaat op te vangen met geklets en gewauwel. Ondermeer het Nederlands van Di Rupo werd aangekaart, met het inmiddels gekende excuus van zijn partiële doofheid ingevolge een auto-accident, doofheid die hem belemmert de aartsmoeilijke Germaanse klanken op te vangen en weer te geven. Dit gaan we nog vaak horen.
IJslands met een Mexicaanse tongval
En toen verschenen zij : de glimmende Franstaligen en de 3 Vlaamse Geniale Generatie-voorzitters, die het met zijn allen op een akkoord gegooid hebben. Elio vatte zijn uiteenzetting aan in het Frans. Het moeilijke cijfergedeelte over hoe wij zullen afgezet worden, kwam in een olijke nabootsing van IJslands met een Mexicaanse tongval.
Ik begrijp het allemaal niet goed, want het kwam er eigenlijk op neer, dat niemand zich bedreigd moet voelen. Er wordt gesleuteld aan de werkloosheidsuitkeringen maar zover zijn we nog niet. Idem dito voor het brugpensioen dat in 2016 zal aangepakt worden, als de maandagen blauw zien.
Ze leven toch zo lang, mijnheer
De pensioenleeftijd blijft principieel op 65 jaar met een loopbaan van 45 jaar. Vanaf 2016 kan je op je 62ste stoppen na 40 jaar loopbaan en dan ontvang je 40/45ste. Wat is hier en nu de directe winst ? Voor de ambtenaren werd enkel medegedeeld dat het regime zal verstrengd worden. Hoe ? Dat sulle oewe sien. En over het zelfstandigenpensioen werd met geen woord gerept. Geen nieuws, slecht nieuws voor de risiconemers. Die onduidelijkheden zullen vrij vlug de kop opsteken en de coalitie uit mekaarspelen. Niet aan twijfelen. Pardon, n'en doutez pas.
De Reddertjes zijn er zich ook van bewust dat burgers alsmaar langer leven - en dat is natuurlijk een goede zaak - maar tegelijk moeten we ervoor zorgen dat onze sociale zekerheid, die de hele wereld ons benijdt, een toekomst heeft. Bij deze passage knikte Bruno Tobback instemmend. Je hoorde hem mompelen : "'t is toch waar zeker, verdomme, ze leven veel te lang en dat kost stukken van mensen"
Waar komen die 11,3 miljard nu vandaan ?
Er werd gezocht naar 11,3 miljard. Daarmede is de begroting 2012 niet in evenwicht, want dan blijft er nog steeds een tekort van 2,8% dat is zowat 9 miljard. In de veronderstelling dat de voorliggende plannen alle gerealiseerd worden en overeenstemmen met de berekeningen, dan zal er volgend jaar alleszins 9 miljard euro moeten geleend worden. Die 9 miljard zal de staatsschuld verder de hoogte indrijven. Tegen een gemiddelde rente van 5% (laten we optimistisch wezen) kost dit 450 miljoen op jaarbasis. Daar heeft nog niemand over gepiept. Je kan niet aan alles denken als je 19 uren onwelriekend bij mekaar zit.
De truc met de duif
De kern van de discussies handelde over besparingen in de uitgaven of verhoging van de inkomsten (belastingen, taksen). Di Rupo vertelde aan de natie dat de regering 4,7 miljard uit de lopende uitgaven zal schrappen (dat is de 42%). Uit onze zakken worden extra 3,8 miljard geroofd (de 34%). En dan blijft er de geheimzinnige post van 2,7 miljard diversen over, de 24%. Dat laatste is natuurlijk de truc met de duif : ofwel zijn het besparingen, ofwel zijn het meer taksen. Het kan nauwelijks iets anders' zijn, behalve fantasietjes, gefoefel, Waals gesjoemel en Brusselse pretentie. Die Di Rupo ziet er me echt een charlatan uit.
Er staan ons bijzonder onaantrekkelijke en onzekere tijden te wachten. Wie zich schaart aan de kant van de opgeluchten, omdat er eindelijk een doorbraak is en een regering zal komen, kiest voor de oppervlakkige en gemakkelijke weg : die van de tijdelijke geruststelling. De mentaliteit van het zal wel in orde komen. Ik denk het niet. Dit land is zo ziek en uitgeput, de politici zijn hopeloos en niet opgewassen tegen deze situatie, dat er geen enkele reden tot geruststelling of optimisme is. En dan kennen we nog niet eens de namen van de personages die minister zullen worden en die we ons vertrouwen moeten schenken. Denk maar Caroline Gennez, die heet loopt naar een toffe ministerportefeuille.
Verder hebben we niet gerept over de zogenaamde staatshervorming die over de ganse lijn een overwinning betekent voor de Franstaligen. Niet alleen gaan zij er financieel op vooruit, zij dringen verder door in Vlaams Brabant, de faciliteiten worden bestendigd en volgend jaar bij de gemeenteraadsverkiezingen hebben we geen 3 koekoekburgemeesters maar zeker 6. Terwijl de rechten van de Vlaamse Brusselaars van tafel geveegd worden. En de lepe Franstaligen met hun nieuwe aanvalswapen, de Metropolitane Gemeenschap, komen aanbonken tegen de poorten van Mechelen en Leuven.
Oe bent allemoal bedaank voor uw patience
Ray
