
Er was uiteraard geen ruimte in de traditionele regimemedia voor de goed gestoffeerde tussenkomst van VB-volksvertegenwoordiger Filip de Man tijdens het asiel- en migratiedebat de voorbije dagen.
De Staatssecretaris voor Asiel en Migratie roept een speciale task force samen, de vijfentwintidduizend (25.000!) opvangplaatsen volstaan immers niet. Jaar na jaar horen we hetzelfde verhaal. En waarom is dat zo? Omdat de regeringspartijen weinig of niets doen aan de aanzuigeffecten. Van ons moeten geen duizenden sukkelaars in de vrieskou slapen, maar wij eisen wel structurele maatregelen om de massale toestroom een halt toe te roepen.
Het VB heeft terzake een hele reeks voorstellen, sommige daarvan worden geheel of ten dele overgenomen in het regeerakkoord, wat op zijn minst bewijst dat het VB op die punten gelijk had. Ik geef een paar voorbeelden: het inkorten van de beoordelingstermijn voor asielaanvragen en het invoeren van een lijst van veilige landen.
Alleen: van onze dertig punten blijven er nog een aantal over, punten die structureel zijn en die misschien wel op enige instemming kunnen rekenen van Maggie, maar zoals ik reeds zei: Maggie wil wel, maar Maggie ma nie. De Franstalige en linkse partijen die in de regering de dienst uitmaken, weigeren een structurele aanpak. Ik geef opnieuw enkele voorbeelden: de opvang in eigen continent, de tijdelijkheid van verblijfsvergunningen tot de toestand in eigen land opgeklaard is en de gezinsvorming in het land van oorsprong.

Ik denk dat niemand het hier vandaag zal hebben over de oorzaken van de asielcrisis, de oorzaak van de massale immigratiestromen. Dus zal ik het maar doen. De eerste oorzaak is de tomeloze demografische groei in de onderontwikkelde landen. Een concreet voorbeeld: de vroegere Belgische kolonie Congo telt momenteel 60 miljoen inwoners, zoveel als Groot-Brittannië, Frankrijk of Italië. Tegen 2050 verwacht men een verdriedubbeling van het aantal Congolezen tot niet minder dan 185 miljoen. Of meer dan er nu Britten, Fransen en Italianen zijn. (Leuk voor Milquet die haar zwart electoraat verder kan uitbreiden, er zijn hier al een kleine 100.000 Congolezen, zelf ging zij al naar Congo om uit te leggen hoezeer zij welkom zijn, ze stemmen nogal veel cdH).
Nog erger is het gesteld in landen zoals Niger (met gemiddeld acht kinderen per vrouw), Mali (7,1), Somalië (6,9), Burundi (6,8)? De regering heeft zopas 50 miljoen euro beloofd aan Burundi, ik vraag me nog altijd af waarom. Elk jaar komen er 20 miljoen Afrikanen bij, binnenkort wordt de kaap van 1000 miljoen inwoners overschreden, ondanks de HIV-epidemie (met jaarlijks 3 miljoen AIDS-doden over het hele continent).
Volgens de United Nations Population Division ligt tegen 2050 zelfs het ontstellende cijfer van 2 miljard Afrikanen in zicht. Niemand die weet hoe deze massa’s moeten gevoed worden. Iedereen steekt de kop in het zand en kijkt zwijgend toe, ondanks vreselijke gevolgen zoals hongersnoden, (burger)oorlogen, de genocide op de Pygmeeën door de steeds talrijker Bantoes, de bushmeat-praktijken die dreigen de hele Afrikaanse fauna te vernietigen (waaronder alle daar levende primaten). De enorme demografische groei, gepaard gaande met een systeem van massale ontwikkelingshulp (om en bij de 100 miljard € vanuit het Westen) is niet langer houdbaar. Nu betaalt 1 Europeaan voor 1 Afrikaan, binnen twee generaties moet elk van ons bijna drie zwarten onderhouden. Dat zal de linkse weg-met-ons-profeten evenwel niet verhinderen om straks met verdubbelde ijver te kelen dat het een schande is hoe egoïstisch de blanken zijn.

Jaarlijks komen er in de Derde Wereld 80 miljoen mensen bij, dat is dus zoveel als de bevolking van Duitsland per jaar. Nog anders gezegd: dag na dag groeit de wereldbevolking met bijna een kwart miljoen mensen. Iedereen met gezond verstand begrijpt dat het ondoenbaar is om in de Derde Wereld-landen voor die gigantische massa’s te voorzien in de nodige behuizing, voedselbevoorrading, scholen, arbeidsplaatsen, ziekenhuizen, wegeninfrastructuur, transportmiddelen, culturele activiteiten, energie, water, afvalverwerking, enzovoort.
Nogmaals: dit alles voor 80 miljoen mensen extra en dat jaar na jaar. Humanisten van het naïeve soort kunnen natuurlijk van mening zijn dat het ‘rijke Westen’ dan maar ieder jaar een deel van die massa moet opvangen. Maar alleen al het cijfer van 80 miljoen maakt duidelijk dat het opnemen van immigranten in Europa (‘om mensen uit de Derde Wereld kansen te geven’ of ‘om de druk ginds van de ketel te halen’) even zinvol is als water naar de zee dragen. Zelfs als de EU zo ‘menslievend’ zou zijn om vanaf heden elk jaar een miljoen immigranten uit de Derde Wereld toe te laten, komt dat neer op de Afro-Aziatische bevolkingsaanwas van zegge en schrijve vier dagen.
Ondertussen wordt het bevolkingsoverschot van de Derde Wereld meer en meer naar onze contreien geëxporteerd en komen daardoor onze eigen sociale structuren, ons samenlevingsmodel zelf in het gedrang. Zowat het enige dat groeit in Afrika is de bevolking. Dat is dramatisch in die zin dat elke stijging van het BBP meteen opgeslokt wordt door het steeds groter aantal monden dat moet gevoed worden. Slechts wanneer de Afrikaanse landen uit deze uitzichtloze spiraal geraken, kan er hoop bestaan om het ontwikkelingsniveau op te krikken. Slechts dan houdt de staat middelen over om voor meer welvaart te zorgen.
Om het lapidair uit te drukken: alleen minder geboorten kunnen in de Derde Wereld zorgen voor een betere voeding en opvoeding. Er moet dus - in plaats van een zoveelste Kyotoverdrag - een ‘Demografieverdrag’ komen dat bepaalt dat alle landen op korte termijn streven naar een stabilisering van hun bevolking. Eigenlijk zouden landen die nu reeds veertig jaar vruchteloos reusachtige bedragen aan ontwikkelingshulp ontvangen, daadwerkelijk moeten verplicht worden het geweer van schouder te veranderen: geen ontwikkelingshulp en geen vrijhandelsakkoorden indien geen inspanningen gedaan worden om het geboortecijfer significant te doen dalen. Elk altruïsme, ook het Europese, kent immers zijn grenzen. De betrokken landen moeten trouwens - net als wij - aanvaarden dat zelfs het draagvermogen van Moeder Aarde zijn grenzen kent.
In afwachting moeten wij Fort Europa uitbouwen, anders vergaat het ons als de bemanning van een reddingssloep die steeds meer drenkelingen aan boord neemt, daardoor uiteindelijk de sloep doet zinken en iederèèn de verdrinkingsdood injaagt.
Filip de Man, federaalvolksvertegenwoordiger