Vrijdag, vaste marktdag
Omdat Caro en ik een kort verblijf in een niet zo ver buitenland hebben gehad zijn we niet op de wekelijkse koffie in “De Krokefant” geweest.
Zondagmorgen in de vroegte vertrokken wij richting onze bestemming. Omdat het verkeer alles behalve druk was schoten we goed op, en op het ongeveer voorziene tijdstip kwamen we aan op ons vakantie-adres. In deze tijd van technologische oriëntatie mogelijkheden (GPS) hebben wij nog op ouderwetse wijze de weg gevonden. Na o aankomst had Caro de valiezen uitgepakt en begaven we ons naar het terras van het hotel. Op dat terras hebben we wel eens meer vertoefd tijdens vorige gelegenheden.
De gesprekken in het nabije buitenland verschillen echt niet veel van wat wij wekelijks in “ De Krokefant horen. De eerste dag was het al prijs. Caro zat te genieten van een plaatselijk wijntje ik van een frisdrank. Een man kwam op het terras zitten, bestelde een koffie, stak een sigaret op, en vroeg vrij snel, van waar komen jullie? Ik antwoordde hem van Antwerpen. Ja ik ook zei hij, van de Provincie Antwerpen, hij kwam van Mol. Mijn vrouw, zus en schoonbroer zijn hier iets gaan bekijken in de buurt, maar ik heb daar geen interesse voor, en mijn gezondheid laat het eigenlijk ook niet toe. Ik heb 40 jaar voor de zelfde firma in den bouw gewerkt en mijn rug is helemaal kapot. Ja meneer kapot gewerkt, altijd maar heffen trekken en sleuren, dat gaat niet in je kleren zitten. Om toch een inbreng te hebben in het gesprek vroeg ik hem naar de naam van de firma. Ik moest hem teleur stellen want ze kwam mij niet bekend voor. De man zei, het is wat geweest om geregeld te krijgen dat ik op vervroegd pensioen ben kunnen gaan. Niet dat ik echt wilde stoppen met werken,maar ik kon niet meer uit de voeten. De huisarts had mij doorverwezen naar een chirurg, en die heeft na de nodige behandelingen en onderzoeken voor mij geregeld dat ik uiteindelijk op vervroegd pensioen kon gaan. Ik vroeg de man of hij een operatie had ondergaan, maar dat bleek zo niet te zijn. Hij kwam telkens terug op de problemen die hij gehad had met het papierwerk voor zijn pensionering. Ik begrijp dat niet hé ik heb altijd gewerkt mijn belastingen betaald, voor mijn pensioen afgedragen en nu ik niet meer uit de voeten kon was het blijkbaar zeer moeilijk om dit geregeld te krijgen. Snapt ge dat, men kan van overal naar ons komen zonder iets gedaan te hebben, en je wordt goed onderhouden door de staat, maar voor ons? Daar ik eigenlijk niet veel goesting had om Caro haar verlof en ook het mijne te laten vergallen door problemen uit belgië zei ik hem: troost u, het is in orde gekomen, ik ben ook ervaringdeskundige aangaande rugproblemen.
Ik weet nog niet wat mij te wachten staat. Zijn familie kwam hem oppikken en de “ onbekende uit Mol “ stapte met hen mee.
Het is ongelooflijk maar waar. De afgelopen week hebben verschillende Vlamingen ons aangesproken. Hun grieven, bekommernissen,en ergernissen bleken telkens dezelfde te zijn. Het is samen te vatten in 8 woorden “ wat loopt er eigenlijk verkeerd in ons land ? “ Op vakantie wil ik er niet aan denken. Maar je kan onmogelijk vermijden er mee geconfronteerd te worden, willen of niet. Na een fijne week effetjes er tussen uit pakte Caro de koffers. En zonder GPS hebben wij onze weg naar huis ook goed gevonden. Toen we thuis waren en ’s avonds het nieuws bekeken werden we weer al met de neus op de feiten gedrukt. Tijdens De Gordel waren er meer pesterijen van de Franstalige dan verleden jaar. Het gevoel bekroop ons de koffers terug te pakken, het voor goed af te bollen, en ons weet ik waar te laten onderhouden door een of andere staat. Maar waar zouden ze zo zot zijn ???
Met Vlaamse groet
Walter










