Open-VLD Antwerpen : Hallo, Tokyo !
De federale ministerin van Justitie Annemie Turtelbaum verhuist naar Antwerpen om de wankele situatie van haar liberale partij op te schroeven. Een nieuwe hulporganisatie zoiets als Ministers zonder Grenzen of Bluepeace.
De socialistisch-katholieke Patrickpartij was zo ontdaan door deze onverwachte Blijde Intrede van mevrouw Turtelbaum, dat men het liberale boegbeeld stante pede de tweede plaats aanbood op de kieslijst. Wat zou het een verrijking en vergemakkelijking betekenen voor de burgers, de drie traditionele partijen samen op één lijst. Enigszins een verenging van de democratie maar wie maalt daar nog om ?
Helaas voor de idealisten van de Patrickpartij, het aanbod werd afgewezen. De schuchtere blauwen, zoals zij lang geleden nog betiteld werden, en die inmiddels omgedoopt zijn tot de blauwe ruziemakers, treden de kiezers solo tegemoet. Turtelbaum bestudeert volop het stratenplan en zij leert een aantal praktische standaarduitdrukkingen die haar van pas zullen komen tijdens de campagne. Zoals daar zijn : "gaai de maain" als een sos haar een compliment probeert te maken ; "dikke masjoefel" als de problemen van migratie ter sprake komen ; "jao, veur ne frang meude me maai muizeke ies zieng" als ze gaat dansen in Café Beveren en "in Vloandere vloms en oep 't sint-anneke mossele" bij een ontmoeting met Dewinter & C°. Het zal haar weinig stemmen opleveren, maar mevrouw Turtelbaum heeft nog andere velletjes op haar zolder hangen.
Uit de ruïnes van de Antwerpse Open-VLD, na het vertrek van het bijna-echtpaar Epo van Campenhout-Annick de Ridder, heeft de lijsttrekster de knapste kop uitgekozen als haar toy-boy, zeg maar haar speeltje : de allochtonenvriend Kris Luyckx. Claude Marinower kon ook, maar die slaagde niet in de estetische proef.
Zo gezegd, zo gedaan.
Turtelbaum heeft haar grote campagnelijn bepaald op veiligheid, een thema dat de Antwerpenaars nauw aan het hart ligt. Het erkennen van het probleem, is op zich al een verdienste en weerlegt de flauwe praatjes van de linkselingen die alles afschuiven op de nek van de burgers die niet tolerant genoeg zijn of die het zelf uitlokken, zoals de warm-charismatische Procureur Herman Dams het elegant uitdrukt : "Ieder zijn eigen huis, dat is vragen om bestolen te worden, bende egoïsten". Antwerpen is niet enkel het zogenaamde laboratorium van de politiek, sommige exemplaren uit de zoo lopen vrij rond in 't stad.
Om enigszins de exotische ijdelheid van de Sinjoren te strelen, komen de liberalen op de proppen met een Japans veiligheidsconcept : de koban. Het is een systeem van plaatselijke politiekantoortjes die 24/24 en 7/7 geopend zijn. De burgers uit de wijk kunnen er terecht met hun klachten, die doorgespeeld worden naar het politiekantoor. In Japan functioneert deze sociale beveiliging al sedert een aantal eeuwen en zij is gebaseerd op de cultuur van strenge wederzijdse controle en verklikking. Wie niet in de pas loopt (en het gaat niet enkel over misdaad) wordt aangegeven.
Mocht Filip Dewinter het idee van de koban lanceren, de storm van protesten was niet te overzien. Turtelbaums speeltje, Kris, doet er nog een schep bovenop : "Waarom zou je een illegaal die een misdrijf heeft gepleegd bijvoorbeeld niet tien jaar de toegang tot het land ontzeggen ?" De dikke masjoefel kan dat wel fiksen. Verder wil Luyckx ook een efficiënt uitwijzingsbeleid maken en alternatieve straffen opleggen. Het lijkt hem het beste om mensen die uitgewezen worden rechtstreeks terug te brengen naar hun land van herkomst. Het is niet origineel maar het klinkt als straffe kost. Kris kennen we vooral van zijn optredens tijdens het tv nieuws :vaak als er buitenlands tuig voor ernstige misdrijven in het Vlinderpaleis voor de rechter verschijnt, is meester Luyckx aanwezig om procedurefouten te bepleiten en zijn cliënten te behoeden voor het trauma van de opsluiting. Als politicus gaat diezelfde meester nu pleiten voor strengere straffen. Geloofwaardigheid opnieuw troef bij de Antwerpse Open-VLD. We hadden niet anders verwacht.
Ray














