Wurlitzerdromen


Dag lieve mensen,
Iemand die zonder meer, ook nu nog, tot de grootste sterren in Europa mag gerekend worden is Udo Jürgens. Misschien is hij bij de meerderheid in Vlaanderen in de vergeethoek beland, maar dit is onterecht en waarschijnlijk te wijten aan de quasi absolute inpalming van de lichte muziek door het Engelstalige aanbod. Zeg nu zelf, wanneer horen jullie nog eens een Frans, Duits of een Italiaans lied op de radio? Zelfs voor het Nederlandstalige lied moet men quota handhaven. Het Spaans kende even door de salsarage een heropleving.
Udo Jürgen Bockelmann werd op 30 september 1934 in Klagenfurt (Karinthië, Oostenrijk) geboren. Mama Käthe komt uit Schleswig-Holstein, papa Rudolf is landeigenaar / hereboer, geboren in Moskou. Opa was daar tot aan de Russische revolutie directeur van de Junkerbank. Udo groeide samen met broers John en Manfred op in Schloss Ottmanach, een kasteeltje met landerijen dat de familie in 1930 gekocht had. Hier krijgt u een indruk van het gebouw en het park; het is nog steeds in privé bezit.
In 1948 gaat Udo muziek studeren aan het conservatorium van Klagenfurt en een jaar later begint hij zijn eerste liedjes te componeren. In 1950 wint de 16-jarige Udo een componistenwedstrijd bij de Oostenrijkse radio. De volgende jaren worden tot 1955 het oefenterrein van zijn carrière: oprichting orkestje, medewerker bij de radiozender Klagenfurt en de Britse militaire zender BFN, muzikant bij het Rias-dansorkest in Berlijn, optredens in Oostenrijk en Duitsland, en hij ontwikkelt zich tot een schitterend jazzpianist.
In 1956 tekent hij zijn eerste platencontract met Heliodor / Polydor en kiest als artiestennaam Udo Jürgens. De eerste opnames krijgen niet veel weerklank, maar zijn naam geraakt stilletjesaan bekend door optredens in het voorprogramma van toenmalige schlagerzangers. In 1959 huwt hij voor de eerste maal met Erika Meier uit Osnabrück. In 1960 wint hij samen met de Duitse ploeg het Knokkefestival. Udo krijgt de prijs van de pers als beste solo-zanger van het festival. “Jenny” wordt nummer één in het land b. Hij componeert voor Shirley Bassey de wereldhit “Reach for the stars”. In 1961 en 1962 zien we hem als acteur in verschillende Duitse films. In 1963 wil Polydor het platencontract niet vernieuwen: Udo wil het zingen opgeven en zich op componeren toeleggen. Gelukkig kan H. Beierlein van Montana hem ompraten. Zijn eerste plaat “Tausend Träume” wordt een reuzehit in Oostenrijk. Buiten zijn eigen zangcarrière componeert Udo aan de lopende band voor Duitse zangers, zoals Gus Backus, Gerhard Wendland en Rex Gildo.
1964, 1965 en 1966 zijn Udo’s Eurovisiejaren. “Warum nur, warum” werd 5de in Kopenhagen, "Sag' ihr, ich laß sie grüßen" 4de in Napels tot het een jaar later in Luxemburg het eindelijk lukte met „Merci chérie“. Belangrijker dan het succes als zanger is dat hij internationaal doorbreekt als componist. Met “Warum nur, warum” schrijft hij een wereldhit: Matt Monroe verkoopt met de Engelse versie, “Walk away”, 1.5 miljoen exemplaren. Hij zal dit nog eens overdoen met een andere Jürgenscompositie “Without You”. Internationale sterren als Caterina Valente, Sacha Distel, Jean-Claude Pascal, Brenda Lee, Sammy Davis Jr, Al Martino e.a. – zelfs sopraan Anneliese Rothenberger - zingen zijn liedjes.
Vanaf dan is er geen stoppen aan. Elk jaar brengt nieuwe successen, concerten en deelname aan wereldwijde festivals– ook in het Oostblok. Udo bekleedt in 1969 bij een onderzoek naar het idool der Duitse jeugd de derde plaats na John F. en Robert Kennedy. In 1971 komt er een boek uit “Warum nur, warum”, waarin bekende schrijvers het fenomeen Udo Jürgens onder de loep nemen. In 1972 verovert hij Japan, in 1974 Zuid-Amerika. In de Benelux contreien wordt “Griechischer Wein” in 1975 overal meegezongen, zij het vooral in de Nederlandse versie van Joe Harris. De Griekse premier Karamanlis ontvangt Udo in Athene: de Griekse versie van het lied wordt een soort volkslied.
Udo Jürgens speelt handig in op de actualiteit. In 1978 wordt “Buonas dias, Argentina” samen met de Duitse nationale voetbalploeg de grootste hit uit zijn carrière. We zien hem vaak op televisie in shows en spelletjes; concertreeksen over heel de wereldbol zijn overal uitverkocht. Elke toernee lokt honderdduizenden fans. In 1990 doet hij het voetbalverhaal nog eens dunnetjes over met “Sempre Roma”. Tussendoor speelt hij wel eens een gastrolletje in een Duitse film. En telkens weer duikt er weer een lied op dat de kassa doet rinkelen. Zijn liedjes zijn meezingers, die het gehalte van “ik-hou-van-jou, blijf-je-trouw” overstijgen: de melodie klinkt goed in het oor, de tekst is afwisselend gevoelvol, humoristisch, satirisch, typerend, actueel of met een kwinkslag en zelfspot. Udo Jürgens geeft een nieuwe invulling aan het woord “Schlager”. De piano is prominent aanwezig – violen op de achtergrond.
De musical “Ich war noch niemals in New York” – met zijn meest succesrijke liedjes – ging in Hamburg in 2007 in première. Udo zou meer dan 900 nummers gecomponeerd hebben en 105 miljoen opnames verkocht hebben.
Zijn liedjes, zijn verkoopcijfers, zijn prijzen opnoemen is onbegonnen werk. De man is onblusbaar: bijna 78 en nog steeds staat hij op het podium – en hoe! Zijn laatste toernee staat op de affiche als “Der ganz normale Wahnsinn”. Inderdaad, zo zouden we Udo Jürgens kunnen beschrijven.
Ook privé: Udo is niet het voorbeeld van een hondstrouwe echtgenoot. Hij scheidde van zijn eerste echtgenote, waarmee hij 2 kinderen heeft: Jenny, een zangeres, en John, een acteur. Erika kon hem zijn vele slippertjes, die hij trouwens niet onder stoelen of banken stak, niet meer vergeven. Hij had al sedert 1967 een verhouding met de 26 jaar jongere blonde Corinna, waarvoor hij “17 Jahr, blondes Haar” gecomponeerd had. Ze bleven 12 jaar samen. In 1997 vonden ze elkaar terug en trouwden op 4 juli 1999 in het geheim in New-York. In 2005 komt het bericht, dat ze besloten hebben, om voor een bepaalde tijd, elk hun eigen gang te gaan. Op 15 september 2006 wordt de echtscheiding uitgesproken.
Ik heb voor jullie het lied gekozen, waarmee hij de Eurovisiewedstrijd in 1966 gewonnen heeft: “Merci chérie”.
Merci, Udo, voor al je mooie liedjes en een dikke kus van je grootste fan in Vlaanderen:
Lolita









