No pasaran

De Vlaams-nationalistische vakbond Vlaams Solidaire Vakbond (VSV) dagvaardt twee bedrijven uit Brugge en Deinze voor de arbeidsrechtbank omdat de kandidatuur van VSV-militanten voor de komende sociale verkiezingen werd afgewezen. Met deze actie bindt de VSV de strijd aan tegen wat ze het monopolie van ABVV, ACV en ACLVB noemen, zo stelt VSV-voorzitter Rob Verreycken.

De VSV wil het monopolie van de drie grote vakbonden bestrijden omdat dit krachtens de antidisciminatiewet in strijd zou zijn met het verbod op disriminatie op basis van syndicale overtuiging. De vakbond sloot enkele maanden geleden een samenwerkingsakkoord met de erkende Britse vakbond Solidarity, die ook een nationalistisch profiel heeft, waardoor de VSV een afdeling van Solidarity werd. Aangezien er binnen de Europese Unie een vrij verkeer van diensten bestaat, dient Solidarity ook in België als een erkende vakbond te worden beschouwd, meent de VSV.

Stakingsvordering
Maar twee VSV-leden, die aan de sociale verkiezingen wilden deelnemen in hun bedrijven Liebaert in Deinze en Spiceroff/Dana in Brugge, werden afgewezen. Ze dagvaarden nu hun werkgevers voor de arbeidsrechtbanken van Gent en Brugge via een 'stakingsvordering'. De militanten vragen hun werkgever de discriminatie op basis van hun syndicale overtuiging te staken en hun kandidatuur voor de sociale verkiezingen te aanvaarden.

Prejudiciële vraag
Ze vragen ook dat de rechter aan het Europees Hof van Justitie in Luxemburg een prejudiciële vraag te stellen of de Belgische wetgeving inzake sociale verkiezingen verenigbaar is met het Europees gewaarborgde vrij verkeer van diensten. In vrijwel al onze buurlanden mogen vrije vakbonden wél deelnemen aan sociale verkiezingen, stelt Rob Verreycken nog.


http://www.hln.be/hln/nl/957/Belgie/article/detail/1426620/2012/04/20/VSV-dagvaardt-bedrijven-die-kandidaten-weigeren.dhtml

Daar word 'n ernstige beroep op die buiteland gedoen om 'n Internasionale Ingryping teen die ongeregtigheid in die saak waarin lede van die Boeremag-beweging van Suid-Afrika sonder verhoor reeds jare lank aangehou word.
 
* 24 Mans word van HOOGVERRAAD teen die Republiek van Suid-Afrika aangekla, en is reeds sedert 2002 in hegtenis.
* Meer as 20 Boere word al 10 jaar lank aan 'n uitputtende en uitmergelende hofsaak onderwerp.
* Gedurende die hofsaak is daar getuig dat regeringsagente, asook polisielede, met hul uittartende houdings 'n prominente rol gespeel het in die beplanning, orkestrasie en opstoking van gebeure wat gelei het tot die hofsaak.
* 11 van die aangeklaagdes is steeds in aanhouding sonder verhoor, en elke keer word borgtog aan hulle geweier.
* Hierdie 11 manne word onder onmenslike omstandighede - erger as reeds gevonnisde gevangenes - aangehou.  Besoeke deur familie en vriende is die afgelope 10 jaar al geweier.
* Daardie aangeklaagdes aan wie borgtog geweier is, mag slegs voor swart regters verskyn.  Die ander, aan wie borgtog wel toegestaan is, het voor blanke regters verskyn.
* 8 van die aangeklaagdes is sederdien van hul vrouens geskei; 2 is oorlede; en 1 is terminaal siek.
* 1 van die aangeklaagdes is bo die ouderdom van 70 jaar, en het reeds 'n hartaanval oorleef.  Het het 'n drie-dubbele hartomleiding gehad voordat hy in hegtenis geneem is, maar steeds word borgtog deur die swart regters aan hom geweier.
* Die hofsaak is onlangs - vir die soveelste keer - uitgestel.  Oor 4 maande (op 23 Julie 2012) sal die hofsaak van die Boeremaglede hervat word.
 
Die saak teen hierdie lede van die Boeremag is 'n daad van ongeregtigheid, en 'n misdaad teen die mensdom.
Wat so ironies is, is dat dit in Suid-Afrika - wat lid van die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad is - plaasvind!
In Suid-Afrika geld die regsbeginsel van "'n Persoon is onskuldig totdat hy/sy skuldig bevind word," maar blykbaar dink die swart regters hierdie is 'n uitsondering, en moet dus "anders" gehanteer word.
Die internasionale gemeenskap behoort hiervan kennis te neem, en daarop aandring dat 'n regstelling onmiddellik gemaak word.
 
Groete,
Peter.

Het is u van harte gegund, die duidelijk georkestreerde, al dan niet terechte hetze tegen Pol Van den Driessche, uw Brugse compaan en kopman.

Destijds, beste Bart, gleed u enthousiast mee op de kunstmatige golven opgewekt door de media enkel en alleen om een andere Vlaamsgezinde partij kleiner te maken. U profiteerde  van de  positieve discriminatie die de staatsomroep en zijn siamese pers u destijds bood en u stelde vanzelfsprekend nooit de on-journalistieke methodes in vraag, weermede anderen, subtiel of gewoonweg grof, uitgesloten werden.

Hebt u, beste Bart,  og altijd niet gemerkt dat alles begint bij een neutrale berichtgeving waar de belastingbetaler recht op heeft, voor u maar ook voor de meest 'marginalen' ?  Gaat u niet akkoord dat het de regerenden niet toekomt om het nieuws te 'maken' in functie van hun politiek ?

Is dat nu nog altijd geen strijdpunt voor een eerlijke partij ?

Vergist u zich niet constant van vijand ? En van vriend(en) ?

Waarom zou u eens geen tweede opinie solliciteren bij een collega-historicus die minder aangevreten is door verschijnselen van een histericus ?  Het is beter niets te zeggen dan net dat te zeggen waar onbetrouwbaren op zitten te wachten. Neem een voorbeeld aan Di Rupo, de staatsman die u mee in het zadel geholpen hebt.

Ondertussen gaat het privé leven van vele Vlamingen en normaal ingeburgerden steeds meer gebukt onder een schandalige belastingsdruk, onder een ongezonde werkdruk (ook omwille van de verplichte diversiteit die de werker door een hogere werkdruk moet opvangen), onder een onbetaalbaalbaar geworden huisvesting in een overbevolkt land, onder een criminaliteitssfeer waar niet meer aan te remedieren valt, onder een misselijk flitspalenbeleid,om een actief leven te beëindigen met  een beledigend pensioentje van niemendal : een stamp in het achterste, als dank om vijfenveertig jaar of langer zwoegen en zweten.

U verkiest echter, beste Bart, liever in de gunst te blijven  van een bepaalde journalistiek met voorgekauwde antwoorden en salonfähige one-liners die een glimlach ontlokken en die uw ijdelheid strelen. De Seefhoek is niet de hoek waarin gij graag vertoeft maar omstuwd door camera's en reporters waagt gij u voorzichtig in het hol van die leeuw, het is gelukkig geen Vlaamse, want dat past u hoe langer hoe minder.

Van harte gegund, beste Bart die zaak met Pol Van den Driessche. Oh het allemaal waar is of niet, wie zal het zeggen. Het is de perceptie die telt. Zoals de jongens van Woestijnvis het met u ondervonden hebben.

Vanwege een partijloze maar kritische burger, Jade

Volgend jaar in Jeruzalem. Volgend jaar in Jeruzalem. Volgend jaar in Jeruzalem.

Eeuwenlang is deze verwachting, deze hoop geuit door de Joden. In 1948 hebben zij HUN Jeruzalem, een onafhankelijke, internationaal erkende staat bekomen.

Ook de Vlamingen hebben hun verwachting, hun hoop, hun “Volgend jaar in Jeruzalem”. Ons Jeruzalem is een onafhankelijke staat met dezelfde internationale erkenning, soevereniteit als Israël en de meer dan 100 onafhankelijke leden van de Verenigde Naties en de 27 onafhankelijke leden van de Europese Unie.

August Borms trachtte in zijn tijd, op zijn manier, een zelfstandig Vlaanderen dichterbij te brengen.

Hoe ver staan wij vandaag ?

De verkiezingen van 13 juni 2010 waren historisch. De gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2012 en de algemene verkiezingen van 2014 zullen eveneens historisch zijn. Blijft echter ONS “volgend jaar in Jeruzalem”, ondanks een groeiend onbehagen van velen over België, nog generatieslang dode letter?

Neen, niet noodzakelijk want ik geloof in Black Swans, in Zwarte Zwanen. De geschiedenis loopt niet rechtlijnig, zij zit vol kronkels en verrassingen.

Voor de ontdekking van Australië dachten wij, de mensen van de Oude Wereld, Europa dus, dat ALLE zwanen wit zijn. Een absolute waarheid want alle feiten wezen daarop. Eén enkele observatie kan echter een eeuwenoude waarheid waar niemand aan twijfelt _ alle zwanen zijn wit _ ondersteboven halen. Zwarte zwanen, trouwens mottige en akelige beesten vliegen in Australië. Dat continent werd ontdekt door Hollandse zeevaarders in de zeventiende eeuw.

Een Zwarte Zwaan heeft drie eigenschappen:

1. Zij is een buitenbeentje en valt buiten het terrein van de gewone verwachtingen,

2. Zij heeft een grote weerslag,

3.Ondanks de onverwachte gebeurtenis zal uit menselijke gewoonte nadien getracht worden er een logische verklaring voor te vinden.

Kijk in de geschiedenis?

Hoeveel deskundigen, gewone mensen, politici begrepen in de jaren dertig van de vorige eeuw de opkomst van Adolf Hitler?

Hoeveel deskundigen, gewone mensen, politici zagen de voortekenen van de terreuraanval op de World Trade Centertorens in New York op 11 september 2001?

Als de schok en de ravage van 11 september 2001 op 10 september, op 10 september, zelfs maar in de verste verte had kunnen bedacht en verwacht worden dan zouden diezelfde 10 september gevechtsvliegtuigen opgestegen zijn om alles wat leek op vliegtuigkapers of moslimterroristen tijdig uit de lucht te halen.

De bedenker van het politieke en maatschappelijke begrip ZWARTE ZWANEN is Nassim Nicholas Taleb, een Libanees die jarenlang “quant” was in Wall Street. Een “quant” van het woord “quantity=hoeveelheid” tracht voor beleggingsfondsen de opbrengsten van beleggingen, het vermijden van risico’s in te schatten. Ondanks alle wiskundige hocus pocus werd Black Monday van 19 oktober 1987 niet voorspeld. Op die dag stortten overal ter wereld de beurskoersen in. De Dow Jones verloor 20 procent, nog altijd de grootste waardedaling op één dag ooit. Een duidelijk aanwijsbare aanleiding was er niet en niemand had de klap aan zien komen.

De onvoorspelbaarheid van wat hij jarenlang zag op de effectenbeurzen koppelde Nassim Nicholas Taleb aan zijn persoonlijke ervaringen in Libanon. De mozaïek in Libanon van volkeren en culturen _ een mengeling van christelijke variëteiten (Maronieten, Armeniërs, Grieks-syrische orthodoxen, plus het handvol Rooms-katholieken achtergebleven na de Kruisvaarten), plus de moslims (zowel Sjiieten als Soenni’s); de druzen en de joden, was hét voorbeeld in het Midden-Oosten, en voor multiculturele landen elders, van een vreedzame samenleving. Van coëxistentie. Libanon scheen een stabiel evenwicht te kennen, voortkomend uit de ingebakken historische neiging, zo werd gedacht, van de Libanezen naar verdraagzaamheid.
Een paar kogels en mortiergranaten in de jeugd van Nassim Nicholas Taleb maakten een einde aan dertien eeuwen van vreedzaam samenleven. De Zwarte Zwaan kwam van nergens en niemand had haar voorzien. Zij veranderde Libanon op korte tijd van een hemel in een hel.

Nassim Nicholas Taleb schreef jaren nadien een boek over zijn persoonlijke ervaringen met als titel “The Black Swan”. Dat werd een bestseller.

NOG INTERNATIONALE ZWARTE ZWANEN ZIJN:

Twee van de drie monotheïstische godsdiensten zijn Zwarte Zwanen. Jezus Christus en zijn nieuwe godsdienst werden nergens genoemd door de Romeinse kroniekschrijvers van de eerste eeuw van onze jaartelling. Zijn vermelding in “De Geschiedenis van de  Joodse Oorlog” van Flavius Josephus, een joodse politicus en historicus van de tweede helft van de eerste eeuw, is er naar alle waarschijnlijkheid later bij geschreven door een kopiist. Christus was totaal marginaal, bijkomstig.
Over de concurrerende godsdienst van zeven eeuwen later, ontstaan in Mekka; had niemand kunnen voorzien dat enkele handvolle ruiters die religie in enkele tientallen jaren zouden hebben kunnen verspreiden van India tot Spanje.

BINNENLANDSE ZWARTE ZWANEN. Alle mensen hier bij deze bijeenkomst hebben Zwarte Zwanen zien voorbijvliegen.

=in 1960 werd Belgisch Congo op korte tijd onafhankelijk; in 1955 publiceerde Jef Van Bilsen als een van de weinige intellectuelen die zich bezig hield met de dekolonisering van Afrika, in De Gids op Maatschappelijk Gebied, het blad van het ACW, “Een dertigjarenplan voor de politieke ontvoogding van Belgisch Afrika”. Vijf jaar later was het zover; dat is een Zwarte Zwaan, zij werd door weinigen tot niemand verwacht.

=in de jaren zestig was het katholicisme in Vlaanderen machtig, alomtegenwoordig, de kerken zaten vol, nieuwe gebedshuizen werden gebouwd, seminaries telden jaarlijks tientallen nieuwe inschrijvingen; op weinig tijd zat diezelfde kerk in een allerdiepste, levensbedreigende crisis; dat is een Zwarte Zwaan; zij werd door weinigen tot niemand verwacht.

=op zondagavond 20 december 1988 bood Carlo de Benedetti zich met pralines aan bij gouverneur René Lamy van Generale Maatschappij/Société Générale. De raid op deze holding die tot een kwart van de Belgische ondernemingen rechtstreeks of onrechtstreeks controleerde was ingezet en werd verloren door de zelfingenomen, verwaten chefs van een kapotte, zichzelf overlevende leidersklasse. In de maanden voordien toeterde zij oorverdovend over haar plannen, haar toekomst, haar hovaardigheden. René Lamy en zijn coterie bestond uit blinden. Wat er gebeurde op enkele weken met Generale Maatschappij was een Zwarte Zwaan, zij werd door weinigen tot niemand verwacht.

KWAALTJES

Drie kwaaltjes tasten het verstand aan bij de interpretatie van dergelijke gebeurtenissen. Zij zijn de Drievuldigheid van de ondoorschijnendheid. De drie zijn:

=ten eerste, de illusie van iets te begrijpen in een wereld die veel ingewikkelder is dan mensen zich realiseren,

=ten tweede, de vervorming achteraf, wij kijken in de achteruitspiegel en geschiedenisboeken zijn ordelijker en logischer uitgeschreven dan in de werkelijkheid wel mag,

=ten derde, de overwaardering van feitelijke informatie en de beroepsmisvorming van gezagsvolle en geleerde mensen, die trachten de rommel, de wazigheid van de feiten in categorieën te gieten om hun eigen onvermogen om te voorspellen en te begrijpen weg te poetsen. Alle mensen hebben een onbedwingbare en begrijpelijke neiging om precies, accuraat te zijn, zelfs als dat de werkelijkheid de nek omdraait. Wij overschatten wat wij menen te weten en onderschatten wat wij allemaal niet weten.

WAT MET DE VLAAMSE ONAFHANKELIJKHEID?

Ook de Vlaamse onafhankelijkheid of het confederaliseren van België is een Zwarte Zwaan. Het volk van Vlaanderen verliest zichtbaar het geduld, vindt het ondraaglijk om de kleine  leiders langer te tolereren.

De onvoorspelbaarheid van deze Zwarte Zwaan in Vlaanderen, het moment van haar uitvliegen, maakt niet dat men de vlucht naar boven niet kan voorbereiden.

Twee bedenkingen daarbij:

=de Vlaamse onafhankelijkheid, die Zwarte Zwaan, moet opvliegen uit haar nest OOK door informatie, beeldvorming in het buitenland. IN HET BUITENLAND. Daar moet veel meer aan gedaan worden. En dat gebeurt bedroevend weinig tot niets, noch door de diplomaten van de deelstaat Vlaanderen, noch door de diplomaten van de federale staat België. Het uitgeven van dure reclameblaadjes op glanspapier in het Engels, met weinig meer dan toeristische artikelen over Vlaanderen, is weggegooid geld.

=de Berlijnse Muur is gevallen, Oost- en West-Duitsland zijn herenigd; het feit dat een derde van de 17 miljoen DDR-burgers de overige twee derde bespioneerde om alle dissidenten tijdig Kalt te stellen, maakte post factum gezien niks uit. Vlaanderen heeft zijn zachte vorm van pro-Belgische Stasi; die werken bij de grote media, bij het Centrum voor Gelijkheid van Kansen, bij de vakbonden, bij alle politiek correct denkende kringen; een tiende van de Vlamingen houdt op deze wijze negen tiende van de Vlamingen in de gaten om te beletten dat zij met hun independentistische of confederalistische gedachtegoed en actie zouden scoren. Laat u daardoor niet intimideren. Na een Vlaamse onafhankelijkheid heulen zij trouwens met het nieuwe regime. Zoals de ex-Stasi’s vandaag in Duitsland.

Een woord van waarschuwing ook. Bart De Wever en N-VA, Bruno Valkeniers en Vlaams Belang en hun huidige en toekomstige medestanders zullen de Vlamingen wegleiden uit Egypte naar het Beloofde Land dat Vlaanderen heet. Sta me toe te citeren uit de Bijbel, namelijk Exodus 14, vers 11 en 12:

“Tegen Mozes zeiden ze: “Waren er in Egypte geen graven, dat u ons naar de woestijn hebt gebracht om te sterven? Hebben wij in Egypte al niet gewaarschuwd: bemoei u niet met ons, laat ons maar in dienst blijven van de Egyptenaren? Het is beter om hen te dienen dan te sterven in de woestijn. In Egypte zaten we bij de vleespotten en hadden wij volop te eten. U hebt ons alleen maar naar de woestijn gebracht om al deze mensen van honger te laten omkomen.”

Dit zegt het heilige boek van het westen…. Ondanks is dus werelds loon.

TOT SLOT

Bij deze 66ste Bormsherdenking past het om te vernoemen dat de radicale voorman Borms die politieke beslissingen nam en voorstond die men met de kennis van vandaag anders kan inschatten dan in zijn tijd, met verbazing en waardering naar het Vlaanderen van vandaag zou kijken. Vlaanderen heeft inderdaad met vallen en opstaan een deel van zijn dekolonisering verwezenlijkt en de eindronde naar zelfbeschikking, verzelfstandiging is ingezet. U allen, hier aanwezig,  OUD EN JONG, zal de Zwarte Zwaan van het onafhankelijke Vlaanderen nog zien opstijgen.

Volgend jaar in Jeruzalem.

Frans Crols

In liefde en oorlog is alles toegelaten – bij de kunst: bijna alles.  Zelfs de vermenging van racisme, kannibalisme en genitale verminking.  Politici zouden best hun vingers eraf houden.

Over smaak kan men van mening verschillen.  Sinds het laatste weekeinde discuteren de Zweden of hun cultuurministerin de grens van de goede smaak overschreden heeft.  Lena Adelsohn Liljeroth heeft zondag in het museum voor moderne kunst in Stockholm een eerder gewaagde tentoonstelling – en dan drukken we ons nog voorzichtig uit – van de kunstenares Makode Linde ingewijd.  Ze sneed daarbij een taart in de gestalte van een negerin aan.  Het was de bedoeling met deze daad de gruwelijke praktijk van genitale verminking bij de vrouwen in zwart Afrika te symboliseren.  Het binnenste van de taart was bloedrood en Linde, wiens hoofd deel uitmaakte van de taartsamenstelling, schreeuwde bij elke inkerving luid van de pijn.  Om het geheel helemaal af te maken, voederde de lachende ministerin de kunstenares met een stuk van haar eigen “lichaam”. 

Genitale verminking, kannibalisme, racisme: de actie provoceerde op zodanig veel domeinen dat men niet lang moest wachten op de eis dat ministerin Liljeroth moest aftreden.  De vereniging  van zwarte Zweden “Afrosvenskar” noemde het een racistisch spektakel.  De sussende woorden van de ministerin dat ze voor een goed doel geprovoceerd had, maakte het alleen maar erger.  Men is van mening dat de positie van de “incapabele” ministerin onhoudbaar is.  Deze ziet het anders: ze werd immers n.a.v. de wereldkunstendag uitgenodigd om over de vrijheid van de kunsten en het recht op provocatie te spreken.  En nadien werd ze verzocht de taart aan te snijden. 

Dinsdag kreeg de affaire een staartje: het museum voor moderne kunst moest na een bomdreiging ontruimd worden.  Men twijfelt over de mogelijke achtergrond.  Er wordt het bezoek van de Finse president Sauli Ninisto aan het museum genoemd, maar men is het in grote kringen erover eens dat het besnijdenisritueel van de cultuurministerin waarschijnlijk de reden is.

Zelfs Bertje Anciaux heeft zich nooit zo ver laten gaan.

Floriaan Terbeke

Bron: 20 Min.onLine

Duitsland en Frankrijk willen de mogelijkheid hebben de grens te sluiten als een Schengen-land zijn buitengrenzen onvoldoende kan bewaken. De Duitse minister van binnenlandse zaken Hans-Peter Friedrich en zijn Frans ambtgenoot Claude Guéant hebben dit in een brief aan de Europese Unie kenbaar gemaakt. Hiermee moet de illegale immigratie worden teruggedrongen.

Berlijn en Parijs willen dat Schengen-landen dertig dagen de grenzen kunnen sluiten en grenscontroles kunnen invoeren. Het gaat volgens de twee landen om een 'laatste redmiddel' als andere Schengen-landen hun verplichtingen om de grens te bewaken niet nakomen. Het voorstel loopt vooruit op een plan van de Europese Commissie voor hervorming van het Schengen-verdrag. Hier wordt al een jaar over gediscussieerd.

Op dit moment hebben de landen het recht het Schengen-verdrag tijdelijk op te schorten en de grenzen vijf dagen te sluiten als er een terroristische aanslag dreigt of als er grote evenementen zoals een top van de G8 of de wereldkampioenschappen voetbal plaatshebben. Brussel wil hier over meebeslissen en dat is voor Duitsland en Frankrijk onverteerbaar.

De Europese Commissie wil Schengen-landen de mogelijkheid geven in geval de bescherming van de buitengrenzen ernstig te wensen overlaat - bijvoorbeeld in het geval van een burgeroorlog - de grens te kunnen sluiten. Een belangrijke kanttekening hierbij: óf de Europese Commissie geeft hier opdracht toe óf het land met de poreuze buitengrenzen. Landen echter die juist de eindbestemming vormen voor immigranten kunnen hier niet zelf een besluit over nemen.

Volgens de Duitse minister Friedrich is het aan een land zelf om te bepalen of de grens wordt gesloten. De Europese Commissie heeft echter herhaaldelijk gezegd het hier niet mee eens te zijn. In de brief komen Guéant en Friedrich Brussel tegemoet: na dertig dagen mag de Europese Commissie weer meebeslissen of de grens gesloten moet blijven of weer open kan.

Het compromisvoorstel van Parijs en Berlijn moet de basis vormen voor een nieuw Schengen-verdrag en moet ervoor zorgen dat de voordelen die het Schengen-verdrag biedt behouden blijven.

De Europese Commissie wilde vrijdag niet ingaan op het voorstel en zei slechts dat zij de brief ziet als een bijdrage aan het debat over het Schengen-verdrag. Friedrich en Guéant gaan het voorstel donderdag aankaarten bij de Europese Commissie. Het eerste echte debat vindt vermoedelijk pas in juni plaats. Dan heeft Frankrijk mogelijk een nieuwe president. De socialist François Hollande is favoriet en de bescherming van de grenzen is voor hem van minder dan belang dan voor de huidige president Nicolas Sarkozy.

De Duitse oppositiepoliticus Christine Lambrecht is tegen het voorstel. Zij noemde het een populistisch voorstel dat slechts dient als propagandamiddel voor de verkiezingscampagne van Sarkozy. "De Duitse en Franse minister van binnenlandse zaken moeten direct een einde maken aan deze rechtse, populistische discussie en het plan laten varen", aldus Lambrecht.

Lambrecht wordt gesteund door CDU-politicus Ruprecht Polenz. "Reizen zonder grenscontroles van Lissabon tot Warschau en van Stockholm tot Napels is een van de grote voordelen van de Europese Unie", zei hij. "Het is niet juist vraagtekens te zetten bij deze voordelen waar dagelijks tig miljoen mensen profijt van hebben. In plaats daarvan moet er gezorgd worden dat er een goede controle plaatsvindt op die paar plekken aan de buitengrenzen waar die nog niet gewaarborgd is."

Volgens een woordvoerder van het Duitse ministerie van binnenlandse zaken is een aanpassing van het verdrag echter hard nodig. 'Op het moment zijn er nauwelijks mogelijkheden als een Schengen-lidstaat zich niet houdt aan de eisen die zijn vastgelegd in het Schengen-verdrag', aldus de woordvoerder.

Bron : http://buitenland.nieuws.nl/693208/duitsland_en_frankrijk_willen_grens_kunnen_sluiten#

Rechts : voor de beslissing - Links : Na het zware denkwerk

Er was weinig animo voor onze poll over het al dan niet aanvoeren van de N-vA lijst door De Wever in Antwerpen. Nog geen honderd reacties, daar waar we normaal op een etmaal het dubbele aan antwoorden ontvangen.

Intussen weten we (het is nu zaterdag 16 uur) dat De Wever zijn kandidatuur stelt om Janssens op te volgen. Mocht hij het niet gedaan hebben en zich maagdelijk opgesteld hebben ter vootbereiding van de verkiezingen in 2014, zou hij fameus gezichtsverlies geleden hebben.

Nu kan de politieke strijd in alle openheid aangevat worden in de stad van allah.  Wij zijn benieuwd naar het programma van de N-vA. Want onze belangen, onze veiligheid, het financieel beleid, de mobiliteit, de multiculturele strop om onze nek, enz. zijn ieder op zich belangrijker onderwerpen dan die ene persoon die tot hiertoe nog alles te bewijzen heeft.

Wij komen later terug op het N-vA congres en de beloftes.

Ray (21.12.2012 - 16.07 uur)

In zijn zoveelste striemende korte tussenkomst maakt de leider van UKIP kipkap van de Europese financiële politiek. Een bondige samenvatting.

Vorige maand kondigde Van Rompuy het einde aan van de financiële crisis, welnu het tegendeel is waar. Vandaag doemen nieuwe obstakels op. Spanje kampt met een ongehoord hoge werkloosheid, in Italië vallen er geen resultaten te noteren van de door premier Monti aangekondigde maatregelen en als Griekenland de strenge bezuinigingen stipt mocht doorvoeren, zal het land in 2020 nog steeds aankijken tegen een begrotingstekort van 120%. Niet de politici in deze vergadering die totaal ongeloofwaardig zijn, maar economen over de ganse wereld zien het einde van de Euro naderen.

Nigel Farage wordt enkele malen onderbroken door een kraaiende Guy de la Tourette uit Gent, die zoals geweten na zijn premierschap, het land B achterliet als een Paradijsje met een dik gespekte spaarpot. Nigel Farage is niet enkel een begenadigd spreker, hij is een van de weinige Europarlementairen die beroepshalve de finesses van de financiële wereld kent. Zijn anti-Europa partij, de UKIP staat momenteel in Groot-Brittannië op de derde plaats na de Conservatieven en Labour.

Ray

Het gerecht, al vele jaren een groot pijnpunt in België, lijkt nu eindelijk te worden gereorganiseerd. De gerechtelijke arrondissementen ondergaan een schaalvergroting om efficiënter te werken. Dame Justitia werpt oude tot op de draad versleten gewaden af. Er zijn nieuwe in de maak, maar helaas staat ze intussen meer dan ooit in haar blootje. 

Minister van justitie Annemie Turtelboom haalde het bijgeschaafde plan van de vorige minister van justitie uit de (koel)kast, dat de gerechtelijke arrondissementen van de huidige 27 terugbrengt op 12. Voor de bewoner verandert er niets, voor het personeel integendeel veel. In plaats van vier parketten, rechtbanken van eerste aanleg, arbeidsrechtbanken enz. zal West-Vlaanderen bvb. er straks van elk maar één meer tellen. De magistraten zullen van onder hun kerktoren moeten komen, want inzetbaar in heel de provincie. Wordt de soep zo heet gegeten als ze wordt opgediend? Wellicht niet, want deze gerechtelijke hervorming moet nog door de ministerraad en het parlement worden goedgekeurd. De hoogste drempel wordt echter, nu het overal besparen is geblazen, het gebrek aan geld. De hervorming zal dan ook enkele jaren in beslag nemen, waarschuwt men nu al. 

Of de hervorming zal helpen om een einde te maken aan de tsunami van roofovervallen vanuit Noord Frankrijk in Zuid West-Vlaanderen is maar de vraag. Er gebeurden er al verscheidene tientallen sinds begin dit jaar, een nieuw record in de plaag van ramkraken die al enkele tientallen jaren duurt. De inwoners van de grensstreek, slachtoffers van de Franse gangsterbendes die winkels komen leegroven, auto’s stelen of home jackings plegen, hun geduld raakt op. Hoe lang duurt het nog voor ze zich bewapenen om zelf hun goederen te beschermen? Want de politie komt steevast te laat en eens de grens over zijn de daders niet meer te vatten. 

Overigens waren voor de in het vooruitzicht gestelde reorganisatie van het gerecht nog enkele schokkende misdrijven nodig om de al langer spreekwoordelijke emmer nog wat meer te doen overlopen. In Brussel was er, na een banale aanrijding met een bus, de dodelijke slag van een opgefokte Brusselaar voor een medewerker van de openbare vervoersmaatschappij. Waarop het openbaar vervoer in de hoofdstad van Europa door een solidariteitsstaking enkele dagen stilviel. In Aarlen was er enkele dagen later de ontsnapping van twee gedetineerden uit de gevangenis. Met bedreiging met een zelfgemaakt wapen en gijzeling van twee cipiers. Eén ervan had, ook na een gijzeling, al eens eerder de benen genomen, maar was gelukkig terug gevat en weer opgesloten. De gevangenisdirectie legde deze gedetineerde toen voor alle veiligheid een strenger regime op. Tot een rechter oordeelde dat dit inhumaan was en hij zoals de andere gevangenen moest worden behandeld. Het gevangenispersoneel pikte dat niet en ging ook in staking. Waardoor het probleem een hot item werd en volop in de media belandde. 

Groot alarm dus bij de betrokken ministers, toevallig vrouwen, en meteen het momentum om uit hun pijp te komen. Zoals ook minister van binnenlandse zaken Joëlle Milquet. Zij schudde 400 extra politie-agenten voor Brussel uit haar mouw, maar niemand weet waar ze die vandaan zal halen. Over heel het land zou er een tekort zijn van... 3000 politiemannen. Ook andere grote steden kampen met een tekort, hoewel het er niet zo acuut is. Gebrek aan geld speelt ook hier een rol. Maar Brussel is een geval apart en krijgt een voorkeursbehandeling wegens de hoge graad aan criminaliteit. Zo worden agenten van elders gelokt met speciale premies. Inwoners van het hoofdstedelijk gebied schuwen kennelijk de job. Ze weten dat de bestrijding van de criminaliteit er als dweilen met de kraan open is. Kleine criminelen worden opgepakt, maar zijn korte tijd later al weer op vrije voeten omdat het gerecht ze niet aanhoudt wegens plaatsgebrek in de overvolle gevangenissen. De gedetineerden zitten met drie of vier in voor twee personen bestemde cellen, of moeten in de gangen slapen. Op de koop toe is er de slechte staat van de gevangenis van Vorst, waar mensonwaardige toestanden heersen. 

Dat plaatsgebrek heeft nog andere en ergere gevolgen. Sommige daders die al verschillende veroordelingen tot celstraf opliepen hebben bijvoorbeeld nog geen dag achter de tralies doorgebracht, niettegenstaande ze zich al verschillende keren bij de gevangenis moesten aanbieden. Kom later eens terug, dan zal er misschien plaats zijn, krijgen ze als antwoord. Om toch een zweem van oplossing te bieden aan dit plaatsgebrek vonden de achtereenvolgende ministers van justitie een oplossing op zijn Belgisch. Straffen onder de drie jaar moeten niet worden uitgevoerd, melden ze in omzendbrieven aan ze de magistratuur. Waarbij er even geen rekening wordt mee gehouden dat dit volkomen ongrondwettelijk is. Een doekje voor het bloeden vormt het systeem van enkelbanden. Hiermee wordt de veroordeelde, die door het gebrek aan plaats zijn celstraf in zijn eigen woning mag uitzitten, elektronisch in het oog gehouden. Helaas is er een tekort aan enkelbanden, en is er ook onvoldoende personeel om de enkelbandgevangenen te controleren... 

België moet, mede door deze onwerkzame strafuitvoering, voor wie leeft van de misdaad het beloofde land zijn. Rondtrekkende bendes, vaak met minderjarigen, teisteren het land met hun inbraken en weten dat, als ze ooit worden gevat, ze wel veroordeeld maar door gebrek aan plaats niet opgesloten worden. Om te beletten dat ze onmiddellijk weer aan de slag gaan kunnen ze enkel in voorhechtenis worden genomen, en precies daar nijpt het schoentje. De overbevolking van de gevangenissen zou hieraan te wijten zijn: te veel verdachten in voorhechtenis. Maar anderzijds kan men het de onderzoeksrechters die verantwoordelijk zijn voor de aanhoudingen niet kwalijk nemen dat ze de maatschappij willen beschermen. 

Misschien is de aangekondigde reorganisatie de aanzet om bvb. het wetboek van strafvordering eens aan te pakken. Dame Justitia moet nl. nog meer en al langer oude gewaden afwerpen. Onvoorstelbaar maar waar: sommige wetten behoren nog tot de zogenoemde ‘code Napoléon’, en dateren dus uit het begin van de 18de eeuw, toen de Fransen het land dat later België zou worden, hadden geannexeerd. Misschien dacht de revolutionaire Belgische regering dat vroeg of laat het land weer bij Frankrijk zou komen.

18 april 2012

Manu de Tremerie werkte zijn hele carrière bij Het Volk. Verscheidene jaren was hij stadsjournalist in Gent. Daarna werd hij gerechtsverslaggever en dat bood hem de gelegenheid van op de eerste rij talrijke spraakmakende assisenprocessen mee te maken. Zoals destijds dat van de Gentse onderzoeksrechter Guy Jespers, die beschuldigd werd van o.m. moord op zijn vrouw, roofoverval en verboden wapenbezit.
Manu de Tremerie houdt ook veel van de Costa Blanca, en komt er elk jaar enkele keren de gezonde lucht opsnuiven.

De anciens van deze blog kennen de voorkeur van ondergetekende voor Japan, China en het Verre Oosten in het algemeen. Enkele jaren geleden vertoonden wij met de regelmaat van een klok de mooie natuurfilms van een Japanse video-producent met wie wij helaas niet konden communiceren maar hij (zij ?) wist wel dat ergens in Europa zijn/haar video's bekeken werden. Door enkele pc-crashes zijn wij onze man/vrouw uit het oog verloren maar na lang zoeken, hebben we hem/haar vandaag terug opgeduikeld.

Deze video's vertonen steeds rustige beelden, gewoonlijk met één vaste camera opgenomen en zij geven een goede impressie van zowel de veelal onbekende natuur van het eiland Hokkaido als de observerende en bewonderende Japanse geest die aansluiting zoekt met de Natuur.

Wikipedia weet het volgende te vertellen over Hokkaido, het eiland waar de meeste video's opgenomen zijn.  Hokkaido is het meest noordelijke van de vier grote eilanden van Japan. De hoofdstad van Hokkaido is Sapporo. Bestuurlijk gezien is Hokkaido zowel een prefectuur als een regio. De prefectuur Hokkaido heeft een oppervlakte van 83.456,38 km² (5,5 maal de oppervlakte van Vlaanderen) en had eind 2007 een bevolking van bijna 6 miljoen inwoners. Hokkaido is daarmee de grootste prefectuur qua oppervlakte en de zevende qua inwoneraantal.

Op 26 september 2003 werd Hokkaido getroffen door een aardbeving met een kracht van 8,0 op de schaal van Richter, gevolgd door een naschok en enkele uren later een nieuwe aardbeving, ditmaal met een kracht van 7,0 op de schaal van Richter. Het epicentrum lag circa tachtig kilometer oostelijk van de oostkust van Hokkaido. Enige honderden mensen raakten gewond. Er viel één dode. Op 15 november 2006 werd Hokkaido opnieuw getroffen door een aardbeving met een kracht van 8,1 op de schaal van Richter. Het epicentrum lag op 390 km ten oosten van Itoeroep (Etorofu), één van de Koerilen-eilanden. De aardbeving werd gevolgd door een kleine tsunami die insloeg in de haven van Nemuro.

Omdat het eiland net ten oosten naast het Euro-Aziatische continent ligt, heeft het, ondanks de ligging in de oceaan, een continentaal klimaat, met warme zomers en koude winters. Vooral in het westen valt er in de winter veel sneeuw. Die wordt veroorzaakt door ijskoude landlucht afkomstig uit Azië die over het relatief warme oceaanwater stroomt, daardoor vochtig en onstabiel wordt en door de bergen op het eiland gedwongen wordt te stijgen (stuwingsneerslag).

Ray

 Instrumentaal

Instrumenteel tussenspel. Het jonge bruidje Butterfly heeft het geloof van haar voorvaderen afgezworen en ze heeft zich aangesloten bij een christelijke kerk zoals haar Amerikaanse echtgenoot. Elke dag kijkt zij uit over de baai van Nagasaki, wachtend op de terugkeer van haar luitenant Pinkerton, die in haar niets meer zag dan een exotisch avontuurtje. Een gestileerde video en natuurlijk de onsterfelijke muziek van maëstro Giacomo Puccini, gedirigeerd door Herbert von Karajan.

In de marge even vertellen, dat in Japan heel wat christelijke kerken zijn, zowel katholieke als protestantse die sterk met mekaar concurreren, terwijl de meeste Japanners het shintoïsme of het Boeddhisme aanhangen en vaak allebei. Baat het niet, dan schaadt het niet. Er leven ook een honderdduizend moslims die behoorlijk in het oog gehouden worden door de overheid, opdat zij niet tot extremistische acties zouden overgaan. Hoe komen ze er bij, die Japanners, zoiets te durven denken.

Savat

"Is mijn zus hier ?"

Het Europese Hof voor de Rechten van de Mens heeft gevonnist dat incest terecht strafbaar is en heeft een eerdere veroordeling van een Duitser wegens incest rechtsgeldig verklaard.

De 35-jarige Duitser Patrick S. ging verschillende keren in beroep nadat een rechtbank hem zeven jaar geleden tot 2,5 jaar cel veroordeelde.  De straf kreeg hij voor het plegen van incest. De man verwekte vier kinderen bij zijn geestelijk gehandicapte zus, die 16 was toen hun relatie begon. Zij werd in Duitsland niet veroordeeld, omdat ze vanwege haar aandoening zeer afhankelijk van haar broer was na het overlijden van hun moeder.

De man uit Leipzig kwam volgens de NOS op zijn derde in een weeshuis terecht en woonde daarna bij een adoptiegezin. Op zijn 24ste ontmoette hij zijn licht verstandelijk gehandicapte zus, waarmee hij een relatie kreeg. Samen kregen ze vier kinderen, van wie er twee gehandicapt zijn. In de loop van het proces ging het paar uit elkaar. "Dat proces heeft natuurlijk de relatie vernietigd", zegt zijn advocaat. Na door alle Duitse justitiële instanties schuldig te zijn bevonden, stapte de incestpleger naar het Europese Hof. Hij meende dat zijn fundamentele recht op het hebben van een familieleven was geschonden. Het hof gaf hem daarin ongelijk.

Groen-politicus en voormalig Rote Armee Fraktion-militant Hans-Christian Ströbele vindt dit een schande : seks tussen broers en zussen moet kunnen en hij argumenteert verder dat het in Turkije ook toegelaten is.  Daar kunnen we ons inderdaad aan spiegelen.   En hij beroept zich op de geschiedenis : in het rijk der farao’s en Azteken hadden zelfs hele dynastieën de broer-zus liefde voorgeschreven.  In Duitsland wil de mei-68-geïnspireerde Piratenpartij de incestparagraaf 173 StGB uit het strafrecht halen : ook voor hen moeten broers en zussen onbelemmerd met elkaar een seksuele relatie kunnen opbouwen.  Anita Möllering, perswoordvoerster van de Piraten, verklaarde: “De strafrechterlijke vervolging van geslachtsverkeer door twee instemmende volwassenen druist in tegen het recht van de vrije ontplooiïng van de persoonlijkheid.  Wij - de Piratenpartij - wijzen zulke inmenging af.” 

Het risico op genetische afwijkingen wordt geminimaliseerd.  Mocht er toch een ongewenste erfelijke schade aan het licht komen, dan kan men sowieso nog een abortus laten uitvoeren.

Als u het ons vraagt, zijn er enkelen van de erfelijk beschadigden tussen de mazen geglipt.

Floriaan Terbeke

Bron: PI

De ex- N-vA horzel Bas Luyten toetert in de Vlaamse regimemedia, die zich baseren op Bas' facebookpagina, dat een Vlaams parlementslid van de N-VA het bed deelt met vijftig mannen. En een hele groep N-VA-leden zou volgens diezelfde Luyten afgezakt zijn naar een bordeel om de bloempjes buiten te zetten.

IK heb in mijn vroegere professionele omgeving heel wat homo's gekend en naast een kleine minderheid stilzwijgende heren die discreet door het leven gaan, is er de grote meerderheid homo's die zonder gêne van de ene naar de andere man fladderen. Met 50 partners het bed delen, is helemaal niets uitzonderlijks. Integendeel. Als dat alles is wat de gewezen verloofde en patiënt van spoedarts Kim Geybels te vertellen heeft, kan hij beter zijn wafel houden.  Dit soort confidenties van een ex-verslaafde zijn vrij waardeloos.

Het heeft er fel tegengezeten deze week in de commissie Personeelszaken  in de stad Antwerpen, naar aanleiding van het  jaarlijkse diversiteitsrapport (het laatste van deze legislatuur!). Daar worden de cijfers verstrekt met betrekking tot de tewerkstellingsevolutie van kansengroepen bij de stad en de zelfstandige nevenbedrijven (Digipolis, de Haven, Vespa, e.a.) en er ontspon zich in de commissie een zeer fel debat met betrekking tot aanwerving van allochtonen.

De Marokkaanse raadsleden Talhaoui en Slassi (sp-a) waren genadeloos voor het stadsbestuur voor wat betreft de tewerkstellingscijfers voor allochtonen. Fauzaya Talhaou (sedert kort ook senatrice)  noemde bepaalde cijfers “beschamend” en zei: “Dat kunnen we niet meer verkopen naar onze gemeenschappen.”. Youssef Slassi sprak van “beschavende, onaanvaardbare resultaten” en sprak zware beschuldigingen uit: “Er zijn vele allochtonen die jaarlijks afstuderen. Dit bevestigt mijn vermoeden dat er mechanismen zijn die diversiteit tegenwerken.” Slassi bedoelde, dat er mensen zijn in de organisatie die de bedoelingen van de stad tegenwerken. Sedert burgemeester Janssens voor de opvolging van Monica de Coninck (thans ministerin van Werk) een raadslid van Turkse origine verkoos boven een Marokkaan, is de liefde voor de Grote Rode Manitoe fel bekoeld. Slassi zelf, een omhooggevallen arrivist, had gehoopt de uitverkorene te zijn maar hij greep er naast. Alweer.

Wat de klaagzangen betreft van de twee Marokkaanse gemeenteraadsleden, die klinken ons niet onbekend in de oren : als de zaken niet naar hun zin verlopen, zijn het de "anderen" die de schuld krijgen. Het toverwoord "racisme" werd nog net niet uitgesproken, maar het lag er vingerdik bovenop, dat dit volgens de beide klagers de reden is van de niet-aanwerving binnen het stadskader. Het zal beteren van zodra de allochtonen met een eigen partij het bestuur in handen nemen.

Wim van Osselaer (VB) is kritisch tussengekomen : “De stad heeft maar liefst zes acties lopen om meer allochtonen aan te trekken. Wanneer die allemaal geen resultaten opleveren, toont dit m.i. aan dat het probleem zich eerder situeert bij de allochtone gemeenschappen zelf.  “Het is gemakkelijk is om zeggen dat het niet-aanwerven van allochtonen de schuld is van de stad. Maar  we kunnen beter onderzoeken wat de problemen zijn in die migrantengroepen zelf. Kinderen worden in een vreemde taal opgevoed, een gevolg van de aanhoudende huwelijksmigratie, en hebben daardoor onderwijsachterstand. In de allochtone gemeenschap is ook de werkloosheid bij vrouwen veel hoger. Welke culturele factoren in de allochtone gemeenschappen werken dit in de hand ? En we moeten ook kijken naar de werkattitude van sommige allochtone groepen. Ook dit taboe mag men niet uit de weg gaan.”

Van het voltallige stadspersoneel is 11% van allochtone origine. Maar de allochtone aanwezigheid verschilt enorm naargelang het niveau en de dienst. In de lager categorieën zijn vreemden goed vertegenwoordigd, terwijl zij in de hogere regionen slechts met 2 of 3%  aanwezig zijn.  De bereidheid om allochtonen an te werven is zeer groot, alhoewel havenschepen Van Peel ontkent dat er positief gediscrimineerd wordt. In zijn eigen departement, de Haven, werken er nauwelijks allochtonen.

Wat alleszins wel een feit is : in elke dienst waar moslims te werk gesteld zijn, is het ten strengste verboden kritiek uit te oefenen op prestaties of aanwezigheden van deze lieden. Dit wordt uiteraard nooit toegegeven, maar het is een stilzwijgend akkoord dat door de syndicaten en hun afgevaardigden doorgevoerd wordt. Uiteraard is dit niet bespreekbaar in de gemeenteraad.

Ray

Terwijl Europa steeds dieper wegzinkt in een oneindige schuldenberg, blijven de Brusselse eurocraten hardnekkig vasthouden aan de Europese droom. In een poging om hun visie op te leggen aan de rest van Europa staan ze op het punt om ruim 160 miljoen euro uit te geven voor de oprichting van het Europees museum House of European History (HEH), het Huis van de Europese Geschiedenis.

Het gaat om een project van Hans-Gert Pöttering,  gewezen voorzitter van de Euro-Praatbarak, dat in 2014 in Brussel zijn deuren zal openen en dat een prijskaartje heeft dat snel van 50 miljoen euri tot 160 miljoen is uitgegroeid. Het museum wil het bewustzijn van een “Europese identiteit” promoten. Maar het project draait stilaan op een farce uit. Het Eastmangebouw in het Leopoldpark te Brussel wordt gerenoveerd tot het megalomane project dat zich niet schroomt de geschiedenis te herschrijven vanuit een eigen politiek-bezopen visie. De Mao-Chinezen zijn terug opgestaan en zij nemen bezit van Europa, dat nu een eigen Culturele Revolutie meemaakt, zij het enkel beleefd door de Eurofantasten.

De enthousiaste Europeanen wilden in een poging om de geschiedenis te verkrachten de Tweede Wereldoorlog de naam “Europese Burgeroorlog” meegeven. Omdat sommigen alsnog het hoofd koel hielden werd na luid protest en een reeks  oeverloze discussies uiteindelijk beslist  om controversiële onderwerpen gewoon te negeren en het jaar 1946 tot het “Jaar nul” van Europa uit te roepen. Hoe bezopen en waanzinnig moet je zijn om een nieuwe jaarrekening uit te denken voor het oude Europa ?

De Tweede Wereldoorlog : een plaatselijke burgeroorlog

Eurosceptici als Martin Callanan noemen het project narcistisch: “In economisch goede tijden zou het project een groteske verspilling zijn, maar midden deze crisis is het gewoon schandalig.” LLD-verkozene Derk Jan Eppink spreekt van “zelfverheerlijking op kosten van de belastingbetaler, terwijl men niet eens akkoord raakt over wat in de oorlog gebeurde.”

Zoals gewoonlijk wordt het project in de belgische regimemedia amper vermeld, al kan het model staan voor de toenemende en absurde pogingen om koste wat kost het instortende Europees project te redden.

1 op 10 inwoners van de eurozone zit zonder werk; in sommige landen loopt dit voor jongeren op tot 50%. Duizenden mensen komen op straat uit protest tegen hervormingen en bezuinigingen als gevolg van de voortdurende recessie, terwijl het IMF er deze week voor het eerst op wees dat de schuldencrisis tot het einde van de eurozone zou kunnen leiden. Maar het Europees Parlement blijft ongestoord verder werken aan zijn droomproject: de uitbreiding van de EU. In Brussel lijkt niet de crisis, maar de hoogmoed, hoogtij te vieren, schrijft de Daily Mail.

Europese belastingbetalers, die dit soort frivoliteiten financieren, betalen jaarlijks 2 miljard euro voor de werking van het EP. De Europese bureaucratie groeit tegen een versneld tempo ( van 3.946 tot 6.245 ambtenaren sinds 2004), terwijl het vertrouwen in de markten zakt en de economieën van de lidstaten in het slop zitten.

Absurde projecten als het Europees museum en het nieuwe tv-kanaal van het Europees Parlement – dat 8,5 miljoen euro per jaar kost en amper 830 kijkers per dag haalt, ondanks het feit dat in 22 talen worden uitgezonden, waaronder het Gaelic, een taal die door 80.000 mensen wordt gesproken – zijn het bewijs dat de Brusselse eurocraten in hun eigen fantasiewereld leven,  waarin het straks abrupt ontwaken dreigt te worden, besluit de krant. Dat bij de laatste Europese verkiezingen amper 43% van de mensen opdaagden om hun stem uit te brengen (in sommige landen minder dan 20%) lijkt hen niet te deren.

http://en.wikipedia.org/wiki/House_of_European_History + express.be.