In het schandland B heeft jarenlang een politie-oorlog gewoed. De rijkswacht, een militaire politionele groep onder het commando van Defensie opereerde over het grondgebied van de natie, had een volledige legerstaf, uitrusting, geheime dienst en bezat onwaarschijnlijk veel macht en invloed. De rijkswacht genoot bij de doorsneeburger de reputatie onpartijdig maar onverbiddelijk op te treden. Als de gendarmerie tegen Vlaams-nationalisten werd ingezet, wat al eens voorkwam, sloegen de manschappen er lustig op los, want Vlaams-nationalisten stonden gelijk aan aartsvijanden van het regime, de natie en de vorst. Wat nog juist is ook, maar daarom moet je andersdenkenden niet afrossen als misdadigers. Zeker niet als er van Vlaams-radicale kant nooit een daad van geweld gesteld wordt. Verder was er de gemeentelijke en de gerechtelijke politie. En de staatsveiligheid, die wij trouwens langs deze weg hartelijk groeten. Oewist, jongens ? We schrijven een blauwe tekst, omdat hij over mannen-en-vrouwen-in-het-blauw en over liberalen gaat. Doet het geen pijn aan de ogen ? Ray-Ban helpt.
Die drie politie-groepen konden mekaar niet luchten en naast het bestrijden van de kleine en de grote criminaliteit was het steken van stokken in mekaars wielen een geheime en geliefde nevenactiviteit. Mekaars onderzoeksdossiers saboteren behoorde tot de dagelijkse bezigheden. Vandaar de naam : politie-oorlog.
Na vele jaren politiek palaveren, dreigen, smeken en beloven werd uiteindelijk overgegaan tot de fusie van de politiediensten om tot een betere serviceverlening te komen voor de belaagde bevolking. Dat klinkt mooi in theorie, in de praktijk is vooral de rijkswacht de klos geworden van dit gebeuren. De militair geschoolden die een rijk binnen de natie vormden, met generaals aan de top die een eigen persoonlijke agenda volgden, blijven in de hervormde structuur met mekaar omgaan als leden van een apart genootschap. Een gedwongen huwelijk komt meestal tot rust als een van de twee er het bijltje bij neerlegt.
De partijpolitiek heeft steeds een dikke vinger in de top van de rijkswacht gehad. Franstalige, katholieke kringen waren traditioneel de leveranciers van rijkswachtkolonels en -generaals. Dat systeem is langzaam afgebrokkeld toen ook andere politieke stromingen hun aandeel opeisten. En na de politiehervorming zijn de liberalen gretig beginnen smijten met benoemingen.
Een van hun exemplaren zit hierboven op de foto, Fernand Koekelberg met naast zich zijn secretaresse en nog een andere dame. Fernand is de grote baas van de politie en hij heeft zijn job te danken aan zijn connecties op het liberale kabinet van Patrick Dewael. Of de beschuldigingen die tegen Koekelberg geuit zijn, al dan niet gegrond zijn, durven wij niet zeggen. Het gaat vooral om bevorderingen van vrouwen en dan zit je direct in de sfeer van seksuele relaties, waar in liberale regeringskringen vaker iets mee aan de hand is. Als je die bedrijfsmentaliteit van zwierige omgang met het andere geslacht als neofiet, zoals Koekelberg is, meesleept naar de politie waar vrouwen nooit een professionele rol van belang hebben gespeeld, dan vraag je om moeilijkheden. Probeer niet te sjoemelen, want je hangt, zeker als er haaien om je heen zwemmen.
Wij hebben al herhaaldelijk gelachen met Koekelberg en we nemen goede nota van zijn recente dreiging, dat al wie zijn naam besmeurt of zijn reputatie bekladt, het mag komen uitleggen op de rechtbank. Fernand lijkt op zijn pik getrapt en daar dient die niet voor.
Hij heeft de echtgenoot van ministerin Laurette Onkelinx aangezocht om zijn besmeurd imago op te poetsen. Die echtgenoot-advocaat kwam al herhaaldelijk in opspraak toen bleek dat hij gebruik makend van zijn positie als echtgenoot van een minister alle kabinetten aanschreef om hun juridische dossiers door zijn kantoor te laten behandelen : vorig jaar voor 862.000 euri van de federale overheid alleen. Dan zijn er nog de Waalse, Franstalige en Brusselse parlementen. Miljoenen euri heeft die man van Onkelinx binnengesnokt ook via opdrachten van zijn eigen vrouw. In het land B is schaamteloosheid het synoniem van politiek.
Deze onkreukbare advocaat, Marc Uyttendaele, zal nu de chef van de politie witwassen : "mani pullit"i, gezuiverde handjes zoals in Italië. En daar zijn we gelukkig om, als het lukt. Niemand is gebaat met het hoofd van de politie dat verdacht wordt van vals spel.
Mocht Fernand echter geloosd worden door zijn liberale minister Dewael, dan kan deze laatste zelf in eer en geweten niet aanblijven : door zijn kabinet zouden er bij politiebenoemingen ingrepen gebeurd zijn, die de regels en reglementen met de voeten treden.
Een vraag van een dom bloggertje : Beste Fernand Koekelberg, als je zo slim bent als jezelf laat beweren door je vrienden en je hebt de politiehervorming mede op papier voorbereid, hoe komt het dan dat je niet wist in welke krabbenmand je zou terechtkomen ? Of was het weer die typisch arrogante zelfoverschatting van-mij-doet-niemand- wat ? Of is het verschijnen in een uniform, zodat je er uitzag als een operetteprins, je naar het hoofd gestegen ? Of is het allemaal niet waar, ben je het slachtoffer van de intrigerende oude garde ?
De man van Laurette Onkelinx is zéér geloofwaardig en goed geplaatst om het ons te vertellen. We blijven alleszins toekijken en lachen.
Savat
foto : Het Nieuwsblad @ reporter Fistick
http://www.vlaamsbelang.be/1/658/
http://60gp.ovh.net/~novacivi/blog/archives/000212.html
1 reactie op dit bericht
" Stilte voor de storm "