Geachte Redactie - 30 april 2012

"De enige betrouwbare partij, het Vlaams Belang",  woorden uitgesproken door de enige die NOOIT het essentiële zou verloochenen waar hij in geloofde.

Stradi

In de Zeverende dag mocht het links gebrl de toon zetten. Zoals steeds werd er begonnen met een elfendertigste herhaling van de hoofdpunten uit het 0000-nieuws, iets wat de geintresseerde kijker de ganse nacht kon volgen. Dan de uitslagen van het gesjotter bij de potstampers, door de liefhebbers te bekijken bij VTM of TXT.  Met dit gezever is er al een kwartier gevuld.

Dan mochten we genieten van de praatgast van de dag en deze keer was het Guy de la Tourette. Hij mocht komen jengelen over het verhaal dat de liberalen wèl hebben om een rol te kunnen spelen tijdens deze moeilijke tijden van besparen en betalen. De blauwe schijnheiligheid denkt dat wij vergeten zijn, hoe desastreus zijn beleid uitviel voor dit land.  Bovenop het bewieroken van zijn verschrompelende partij kreeg de la Tourette  ruimschoots de tijd om Geert Wilders te schofferen want dat was de grote boeman die kameraad Rutte zonder stroom zette ... hij had de stekker uitgetrokken. In eigen onland zouden de blauwe beschimmelden dit nooit wagen.  De raaskaller genoot zichtbaar van de tijd die hij kreeg om zijn gal te kunnen spuwen. Ivan De Adder zat erbij en zag dat het goed was, zeker als "extreem rechts" door het slijk kan getrokken worden. Volgens de Gentse zakkenroller is het verhaal van Geert Wilders over en out nu zijn partij uiteenspat. Verhofstadt is een mythomaan die zijn eigen fabels gelooft.

Nadien mocht de linkse trien, Andrea Croonenberghs drie televisiefragmenten van de week voordragen. Het ex-lief van de Trommeljongen Ben Crabbé  kon de hardvochtigheid van vreemdelingenzaken niet begrijpen  omdat men Scott (een illegaal) na enkele jaren en hier reeds perfect gêintegreerd, terug naar zijn land wil sturen. Ik hoorde haar denken: die vorte smeerlappen  hebben geen gevoelens. Soit,haar tweede ontroerende item was de verbroedering van een palestijn en een jood aan de klaagmuur van Jeruzalem waar beiden stonden te bidden voor peis en vree : O zo schoon hé.  En zo naïef. Het blonde omroepstertje van de 0000 lost de Palestijnse kwestie op ... 

Dan mochten er vier uitverkorenen komen debatteren over het DEXIA monster. Uit het kwartiertje kwebbelen onthou ik vooral dat het niet Jan Jambon is maar wel Jan Modaal die de rekening van deze tijdbom zal betalen. Ook blijkt dat er weinigen van die poco blaaskaken dit zeer technisch kluwen begrijpen. Dit in tegenstelling tot  J.M. Dedecker die jarenlang in het bank- en verzekeringswezen vertoefd heeft  en onomwonden verklaart dat er in het DEXIA -dossier gelogen en bedrogen werd/wordt dat het klettert.

Nadien werd er terug een linkse show opgevoerd over diezelfde Scott, waarbij zijn mentor kwam verklaren hoe goed de zwarte jongere het hier wel deed en dat het niet meer erstig was om hem nu terug te sturen en ...  patati en patata. Een NV-A politica mocht weerwerk bieden maar zij gaf forfait en werd vervangen door Barbara Pas die zoals gewoonlijk gevat reageerde.

Toen was het hoogtijd om de knop "uitschakelen" in te drukken. Trop is teveel !

Senior

AANPASSING 7.40 U : In de oorspronkelijke tekst van Senior werd gemeld dat in  het onderdeel over de illegale zwarte jongen een N-vA-ster optrad.  Senior geeft ootmoedig toe zich vergist te hebben. Waarvoor onze verontschuldigingen. Dank aan de lezers die ons wezen op deze uitschuiver.

Onze medewerker Senior heeft zondagochtend een zware penitentie uitgeoefend : hij heeft bij de 0000 de zevende Dag meegemaakt en u kan zijn wedervaren lezen in zijn column "De weireld volgens Senior".  Soms benijden wij u, Angeltjeslezer, dat u over de luxe beschikt dergelijke flut- en flairprogramma's geen blik waard te gunnen. Wij zijn het helaas aan u verplicht, wel te kijken om verslag uit te brengen.

Ik heb slechts het stukje debat gevolgd over de Dexiaholding met blauwe Gwendolijn Rutten, de socialistische kapitalist Bruno Tuybens, de steeds alerte Jean-Marie Dedecker en de islamvriend van de N-vA, Jan Jambon.  Gwendolijn is multi-inzetbaar, zij is een liberale evenknie van Tjeven Vanackere : politici die vastkleven aan het regime en met veel flair alles wat krom is, recht praten. Het is een apart talent waar sommigen over beschikken en die in den beginne indruk maken op de goegemeente, tot ze zich mistrappen en naar beneden donderen. Vanackere heeft dat stadium al achter zich. Gwendolijn kan nog een poosje mee.

Wie helemaal niet meer mee kan, is Jan Jambon.  Hij bezat slechts een beetje schijn-geloofwaardigheid en die is hij al lang kwijt.  In het Dexia-dossier werd vorige week een alarmkreet geslaakt door de VLD- gouverneur van de Nationale Bank, Luc Coene : die richtte een waarschuwing tot de leden van de Commissie Financiën in een besloten vergadering, dat Dexiaholding zeer dringend nieuwe fondsen nodig heeft. De vergadering was nauwelijks gesloten, of de media waren al op de hoogte.  De meerderheid wees met de vinger naar Dedecker en die ontkende. Hij is een van de meest beslagen en goed geïnformeerde  Kamerleden  over financiële kwesties en dat is altijd plezierig als de meerderheid  zo iemand en loer kan draaien.

Daar gaat het nu even niet over. Wel over de houding van Jambon, die ook gedeeld werd door Rutten, dat het parlement moet ingelicht worden als de staatsbank in nood verkeert. Jambon : "Dat moet natuurlijk in geheime zitting gebeuren, desnoods met een dure eed op geheimhouding. Want de beurs en de financiële wereld mag niet gealarmeerd worden via politieke weg."  Jambon die graag de indruk wekt, de uitvinder te zijn van de democratie, de wandelende Winkler Prins van het parlement, de beste student van de politiek-correcte universiteit en om niet te vergeten, de minnaar van de islam, toont zich hier ook als de verpersoonlijking van een hoogst merkwaardige naïviteit. Ten eerste  : als de politiek op de hoogte gebracht wordt van geheime info, dan wordt deze gegarandeerd gelekt. De financiële wereld is beter geïnformeerd dan welke instelling dan ook en heeft de roddelaars uit om et even welke Praabarak niet nodig. Daarom is het ook de financiële wereld, Jambon. 

Laten we wel wezen : Luc Coene heeft gewoon het parlement gebruikt om zijn dringende boodschap af te leveren. Geen enkele bekommernis voor de democratische geplogenheden bij Coene,  gewoon plat politiek opportunisme om Vanackere een pee te stoven.  En de gehaaide Coene weet zeer goed, dat zulke mededeling aan de kletswijven van de Kamer als een bliksemschicht op de redacties van de gazetten belandt.  Ook als de kletsmajoors een eed van stilzwijgen zouden afleggen, wordt er direct een SMS'je verstuurd om de pers een primeur te bezorgen. De osmose politiek-media is geen fabeltje maar een harnekkig niet uit te roeien virus. Maar toch zit Jan Jambon te oreren dat de Kamer een huis van vertrouwen is en dat de politici de stille schildwachten van de democratie zijn, die als gewetensvolle pastoors de biecht aanhoren en bidden voor een oplossing.

Zo ambitieus en zo naïef, die Jambon. Echt een geschikte domoor om op te treden als paladijn van de islamaanhangers.

Ray

Ministerin van Justitie Turtelbaum  roept iedereen die te maken heeft of had met seksuele intimidatie of misbruik op om een klacht in te dienen. Ook als de feiten verjaard zijn. "Sommige zaken kan je toch niet meten in tijd en geld ?  Er wordt hard gewerkt om dat aantal aangiftes te verhogen."

De ministerin  staat  voluit achter de oproep van Ingriet Lieten, die ook alle vrouwen oproept om naar buiten te komen met hun wedervaren. Dat de feiten al verjaard zijn, maakt geen enkel verschil voor de ministerin van Justitie die zich plots opwerpt als een antieke  Dolle Mina die politie en justitie opzadelt met pakken werk om verjaarde en al dan niet gefantaseerde of onbewijsbare feiten uit te pluizen. Wat is de zin van dit alles ?  Heeft justitie dat op vierkante wielen hobbelt, tijd te veel ?

Het schijnt dat Turtelbaum zelf ooit een keer het slachtoffer geweest is van seksuele intimidatie door een partijgenoot. Ze noemt uiteraard geen naam en ze vertelt evenmin wat haar overkomen is.  Maar ze heeft wel "neen" moeten zeggen ... Moet de maatschappij echt werk gaan maken van elke mislukte poging om een avontuurtje te beleven ?

Maar het is nog niet genoeg. Seksistische uitlatingen moeten ook strafbaar gemaakt worden.  Is het een seksistische uitlating als een man temidden van een vrouwelijk gezelschap aangepord wordt om te strippen ?  Of minachtend bevolen wordt dat hij de tafel alleen moet afruimen en de vaat gaan doen ?  Of bestaat seksisme slechts in een richting zoals racisme ?  Mogen wij een dame nog complimenteren als zij er pront en verleidelijk voorkomt ?

Tot slot geraakt Turtelbaum zo opgewonden door het onderwerp, dat zij de vrije meningsuiting ter sprake brengt : daar horen ook grenzen aan te komen. 

Turtelbaum heeft in de loop der jaren als ministerin zich compleet vereenzelvigd met het regime en de betutteling die eigen is aan politici die niet gehinderd worden door democratische reflexen, is ook haar deel.  In haar geval komt er nog bij dat we te dmaken met een liberale politica : een zoveelste liberaal die paraat staat om de burgerlijke vrijheden in te perken.  En daarmede praten wij niet de excessen goed van figuren zoals Van den Driessche en andere grove kerels.

Op Facebook vonden wij een reactie van professor Matthias Storme, die zijn visie als volgt formuleert :

Had altijd veel respect voor Annemie Turtelbaum, maar dat heeft bij het lezen van bovenstaande  toch een hele flinke deuk gekregen. Als men stelt dat naar de borsten graaien een onverjaarbaar misdrijf zou moeten zijn, stelt men dat gelijk aan genocide en erger dan moord, en dan moet mw. Turtelbaum haar waardenschaal herijken. Ook wat de vrijheid van meningsuiting betreft pleit ze voor verregaande inperking. Nog los van het feit dat ze iedereen oproept om justitie, dat nu al niet in staat zijn werk als openbare dienst, met nutteloos werk te beladen - dat is aanzetten tot "tergend en roekeloos procederen". misschien moet ze daarvan maar een misdrijf maken ...

Ray

Op 1 mei aanstaande houdt het Front National een grote bijeenkomst in de Parijse Opera. Daar zal Marine Le Pen laten weten aan haar leden, kiezers en sympathisanten wat zij van hen verwacht in de tweede ronde van de presidentsverkiezingen : kiezen voor de socialist Hollande of voor de liberaal Sarkozy. Kiezen voor de pest of de cholera, daar komt het op neer.

Uit diverse peilingen kan men afleiden dat Sarkozy meer dan waarschijnlijk de duimen zal moet leggen en dat de volgende Franse president Hollande zal heten. Sarkozy hengelt natuurlijk naar een groot deel van de 6,5 miljoen stemmen voor Marine Le Pen, die zouden hem alleszins de overwinning alsnog kunnen bezorgen, gezien er voor de rest bij de centrum-kandidaten weinig animo heerst om hun kiezers richting UMP te laveren.

Enkele dagen geleden heeft Marine Le Pen tijdens een interview met RTL, Sarkozy uitgenodigd een simpele vraag te beantwoorden. Welk stemadvies zou hij aan zijn kiezers geven, mocht er een tweestrijd bestaan tussen een socialist en een FN-kandidaat ?  Een simpele, slimme vraag, die het voor Le Pen makkelijker maakt om haar beslissing kenbaar te maken.

"Sarkozy en zijn bende hebben nooit opgehouden het FN te bestempelen als een verzameling xenofoben, antisemieten, racisten. De keuze van het Front voor het nationale Frankrijk is een schande en wie FN stemt, stelt zich buiten de Republiek , dat waren de grote verwijten tijdens maar ook lang voor de presidentsverkiezingen. Maar plots, na de vernederende uitslag voor Sarkozy, is er geen sprake meer van deze aantijgingen. Dat bewijst dat de kiezers van het FN gedurende jaren werden beschimpt omwille van louter electorale redenen" aldus Marine Le Pen.

Gevraagd door France Inter om te antwoorden op de vraag van Le Pen, heeft Sarkozy enkel rond de pot gedraaid, zoals natuurlijk te verwachten was. :  "Dit is een valkuilvraag en ik ga er niet op in" was in het kort zijn stelling.

Le Pen bereidt zich handig voor op de komende Franse parlementsverkiezingen in de maand juni. Zij streeft ernaar met een sterke fractie vertegenwoordigd te worden in de Franse Assemblée. En Sarkozy die mag meer dan waarschijnlijk op een lange vakantie vertrekken.

Dit alles bewijst vooral dat de 18% die Le Pen behaalde haar een onvermoede machtspositie heeft bezorgd. Zij bepaalt wie van de elite-marionetten de hoofdrol krijgt toebedeeld in Frankrijk. En dat zij onrechtstreeks de socialist Hollande in het Elysée doet belanden, is een handige strategische zet. Het is makkelijker voor het FN een linkse president te bestrijden dan eentje met een grote smoel die een rechtse stempel met zich draagt bij de verkiezingen en voor de rest een semi-links beleid uitvoert.

De sterke positie van Le Pen ook de angst en de paniek die overal in Europa ontstaat voor de opkomende anti-regimepartijen die de alomvattende macht van de traditionele socialisten, liberalen en christen-democraten naar de kroon steken en die de nadruk leggen op de nationale identiteit, zich verzetten tegen de oprukkende islam en de anti-democratische EU.

Ray

Is ballet saai ? Kijk even naar deze flashmob in het station van Berlijn door de de leden van het balletgezelschap (aangevuld) van de Komische Oper Berlin.

Deze ernstig nadenkende heer is procureur-generaal Claude Michaux van Mons, die verantwoordelijk is voor de veiligheid op de weg. Niet dat hij zelf de verkeerslichten moet regelen of de witte lijnen bijkalken maar  jij staat in voor de opvolging van het verkeersreglement en het bestraffen van overtreders. Claude zit nu met een probleempje.  De politie heeft buiten zijn weten, zegt hij, 15000 verkeersboetes vernietigd voor een bedrag van circa 5 miljoen euri.  Claude is weliswaar veantwoordelijk maar natuurlijk geldt dat niet voor de zaken die fout lopen.  Alleen als er goed nieuws is, staat de procureur-generaal op de eerste rij om toegejuicht te worden. De tjeven willen de verjaringstermijn voor verkeersboetes verlengen tot 3 jaar en de socialisten willen de termijn van 1 jaar behouden en sleutelen aan de inningsprocedure.  Claude Michaux moet zich geen zorgen maken : het geknoei kan blijven duren en hij moet enkel poseren voor de fotograaf met een streng smoelwerk. Justitie in het land B : streng verboden te lachen.

Ray

In de klunzige VTM-serie Danni Lowinski met Natalie Meskens in de ongeloofwaardige hoofdrol van een Poolse die het tot advocaat schopt en haar juridische diensten aanbiedt in een shopping center tegen € 1 per minuut spreektijd, werden grove onwaarheden verteld over de moslims en de koran.

Stel u voor, in een van de bijrollen treedt een moslim op die op zeker ogenblik verkondigt : "de koran schrijft voor dat alleenstaanden moeten trouwen". En dat is niet waar. Dat is gelogen, het staat niet in de koran.  Alleenstaanden moeten NIET trouwen, maar alleenstaanden worden wel met een scheef oog bekeken in de landen waar de koran de mensen gelukkig maakt. Een groot verschil.

En wie heeft dit onrecht ontdekt en maakt het wereldkundig ? De broer van de socialistische schepen Selahattin Kocak, u kent hem nog ?  Een aantal jaren gelden door de 0000 en de overige regimepersmuskieten opgehemeld als een geestige, slimme en onkreukbare moslim die de gemeenschappen bij mekaar zou brengen. Het is niet helemaal naar wens verlopen, want Kocak begon te flippen en de media lieten hem vallen of beter gezegd ruilden hem discreet om tegen zijn broer, Bahattin,  die voorgesteld werd als een verbeterde uitgave : véél slimmer en minder onderhevig aan de verleidingen van het succes.

Het is deze intellectuele Turk die het foutieve citaat uit de koran ontdekte en direct alarm sloeg.  De man schrijft soms stukjes in de regimemedia over de fijne meerwaarden die de islam ons biedt, zoals de diepe betekenis van de ramadan, het heerlijke onverdoofd slachten en dies meer.  Ditmaal pakt hij de flutserie Danni Lowinski, niet omdat een Poolse voorgesteld wordt als een sexy, grofgebekte en ongeschikte juriste, maar wel omdat een sul van een moslim de koran verkeerd citeert.

VTM heeft zich uiteraard, zoals het hoort voor een onderdanig commercieel zendertje, verontschuldigd. “Het spijt ons als er niet altijd een genuanceerd beeld van de Turkse gemeenschap werd geschetst", klinkt het. "Uiteraard gaat het nog steeds om fictie en is ‘Danni Lowinski’ een reeks waarin thema’s, personages en problemen uitvergroot aan bod komen."

Dat is natuurlijk boter aan de galg : de aanhangers van de religie van de vrede en zo, begrijpen niet wat fictie is.  Hoe zouden zij ? De ganse koran is fictie en die nemen ze ook letterlijk, de povere dwalers.

Ray

foto : Gazet van Antwerpen

Het was een opmerkelijk feit. Enkele dagen voorafgaand aan de aankondiging van de kandidatuur van Bart De Wever in Antwerpen, werd de kiesstrijd niettemin reeds doelbewust ingezet met iets totaal anders, namelijk met een verklaring van Jan Jambon. Het cordon sanitaire zal door N-VA onverkort worden gehandhaafd. Altijd en overal.

Men vraagt zich terecht af waarom dat nodig was. Men vraagt zich af waarom het niet voldoende was dat enkele weken voordien de lijsttrekker in Gent, de genaamde Siegfried Bracke, reeds duidelijk de N-VA in het kamp van de traditionele partijen had gesitueerd als het over het cordon sanitaire ging. Waarom moest ook Jan Jambon dat nu nog eens zo duidelijk overdoen?

Voor Siegfried Bracke zijn wij "ook inzake het Vlaamse thema" té verschillend. Correct. Het argument van Jambon was zo mogelijk nog origineler dan dat van zijn collega. Het Vlaams Belang zou tegen de islam zijn. Voor Bart De Wever zelf moet Dewinter hem "met rust laten" of iets van die strekking. Begrijpelijk. (Debatteren met Dewinter kan lastig zijn.)

Maar zijn dat nu allemaal -in al hun verwarrende inconsistentie- redenen die fundamenteel genoeg zijn om een zo ondemocratisch mechanisme, een mechanisme dat nergens anders ter wereld bestaat, te wettigen en voorafgaand aan een zo belangrijke kiesstrijd centraal te gaan plaatsen? Neen. Natuurlijk niet. Behoudens een Kamerlid van de N-VA, ene De Decker, met zijn melding dat hij moet "kotsen" van het Vlaams Belang, lijkt geen enkele van de aangehaalde redenen van voldoende urgent en groot belang.

Er moet dus een andere reden zijn waarom de slogan van de N-VA (dat ze verandering willen) door henzelf ongeloofwaardig wordt gemaakt. Want wie zogezegd verandering wil, moet in principe alle mogelijkheden open houden en niet (in principe) er 1 uitsluiten. Het lijkt dom. Wat zou dan de echte reden kunnen zijn?

Welnu, neemt u het rustig aan van iemand met meer dan 25 jaar ervaring in de Wetstraat. Die ietwat vreemde (her)bevestiging van het cordon sanitaire, was de voorafgaande voorwaarde waaraan de N-VA in haar stormloop op de Vlaamse gemeentehuizen en provincieraden moest voldoen om -in ruil- overal door de partijen van het regime (verder) te worden erkend als gesprekspartner.

De ‘oude' politieke partijen hebben in de marge van de aan gang zijnde vooronderhandelingen ("contacten" worden die meestal genoemd) van de N-VA die duidelijkheid geëist. De oude machten willen namelijk op geen enkele manier het risico lopen dat een N-VA waarmee ze in Antwerpen, in Gent of elders over ambten van deputé of over schepencolleges of over grote infrastructuurwerken afspraken aan het maken zijn, plots in Ninove of in Grimbergen aan de praat zou raken met het Vlaams Belang want dan duiken er onmiddellijk zogenaamde "problemen" op, zoals Jan Jambon het noemde.

Daarom ook dat het Jan Jambon moest zijn die de verklaring deed. Hij immers werd er tot voor enige maanden nog van verdacht binnen de N-VA tolk te zijn van de Vlaamse Beweging, een milieu waarin doorgaans ondubbelzinnig en ongenuanceerd wordt gedacht over en tegen het cordon sanitaire.

In 2006 werd dat risico van -ik zal het maar noemen- "Belgische onbetrouwbaarheid" geneutraliseerd doordat N-VA'ers die te dicht bij die Vlaamse Beweging aanleunden, veilig ingekapseld werden in het kartel met de CD&V. Nu moesten er echter eerst bijkomende garanties van betrouwbaarheid afgeleverd worden. En wat was er waterdichter op dat vlak dan de duidelijke en algemene, niet door enige nuance verstoorde verklaring van Jan Jambon? Juist. De ‘Belgische' partijen kunnen dus nu 100 procent op hun beide oren slapen en dat alles precies net op tijd voor de aankondiging van de eeuw: Bart De Wever wordt burgemeester van Antwerpen.

Zelfs Hendrik IV wist het al: Paris vaut bien une messe.En meteen duikt er dus een fundamentele reden op waarom ik altijd een Vlaams Belanger zal zijn: niet de macht maar de idee staat voorop. Ook als de idee mij van de macht zou verwijderd houden, hetgeen zo goed als zeker het geval is met ideeën zoals het afwijzen van de confederale retoriek en het verkiezen van de Ordelijke Opdeling van België.

Het is een gedachte die mensen als Dewinter en ikzelf als een soort van mantra kregen opgelepeld toen wij het Vlaams-nationalisme uit de smurrie van de failliete machtspolitiek van de Volksunie wilden halen onder aanvoering van Karel Dillen. Het is in ieder geval een gedachte die (als ze niet actueel is) het onvermijdelijk zal worden, opnieuw. Want de macht -vraag het aan Verhofstadt, Stevaert, Leterme- is in België vernietigend en tijdelijk.

Als wij vandaag met enkele vrienden zullen verzamelen rond het graf van Karel Dillen, 5 jaar na zijn overlijden, dan zullen de woorden van Dillen over het verschil tussen Volksunie en Vlaams Blok, over de programmapartij die wij zijn, in mijn oren zinderen. Noem het gerust een "weeffout". Ze hebben mij nooit verlaten.

Gerolf Annemans

http://www.gerolfannemans.org/3/index.php?option=com_content&view=article&id=646:ich-bin-ein-vlaams-belanger&catid=31:column&Itemid=49
 

Op zondag 29 april vindt de officiële opening plaats van C-mine expeditie, een uniek belevingsparcours in de mijngebouwen van Winterslag. Het parcours leidt je door ondergrondse gangen. Onderweg kom je verschillende indrukwekkende en interactieve installaties tegen en krijg je een uniek verhaal over de mijn. Het parcours eindigt bovenop de 60 meter hoge schachtbok met een fenomenaal uitzicht over de regio.

Ook het C-mine plein is dan helemaal klaar om deze opening te vieren. Je kan er, na je avontuur in de expeditie, gezellig genieten van een drankje en een hapje. Er is ook animatie en muziek zodat deze zondag een echt dagje uit wordt.

Een indrukwekkende oude luchtgang. Een hedendaagse en originele invulling. Respect voor het verleden. Een belevenis, aansluitend bij de creatieve missie van C-mine. Geen simulatie en geen museum. Dat waren de uitgangspunten waarmee de ontwerpers 5 jaar geleden aan de slag moesten in hun opdracht voor het creëren van deze unieke bezoekersattractie op C-mine. Het resultaat is een expeditie, een avontuur van anderhalve kilometer. Op een subtiele manier komen de bezoekers in aanraking met het mijnverleden én de enorme invloed ervan op ‘het leven zoals het is’ in de regio.
C-mine expeditie is een belevingsparcours waarin de bezoeker uitgedaagd wordt om zijn persoonlijke unieke ervaring te creëren en zich te laten meevoeren met ruimtes, beelden, geuren en geluiden vanuit de mijn.
De bezoeker beleeft een unieke wandeling die hem meeneemt doorheen de oude tunnels, langs nieuwe, uitdagende installaties tot op de top van de hoogste schachtbok van België. Het is een zintuiglijke expeditie tussen licht en duister, boven en onder, nauw en wijds.

Prijzen
Kinderen - 6 jaar: gratis
Kinderen 6 - 18 jaar: 3 euro (5 euro inclusief spel Cyriel)
Studenten (op vertoon studentenkaart): 3 euro
Volwassenen: 6 euro
Volwassenen ouder dan 60 jaar: 4,50 euro
Personen met een beperking: 4,50 euro
Groepen: 4,50 euro per persoon
Gezinnen (2 volw. + 2 kinderen): 15 euro (19 euro inclusief spel Cyriel)

Echt van Shakespeare genieten, doe je in het Engels door een Engels theatergezelschap en zo mogelijk in een regie en concept dat dicht aanleunt bij een historische reconstructie. Daarom dit fragment uit het koningsdrama Henry IV, dat ook, al ontgaat er soms een detail door de taal, een heerlijk gebeuren is. Een live opname in Shakespeare's Globe uit 2010.

Het hoofdpersonage is niet koning Hendrik IV zelf maar zijn zoon prins Hendrik, de latere Hendrik V. Het stuk speelt beurtelings aan het hof waar de hovelingen zich uiten in beschaafd Kings's English en in de gewone volksbuurten waar de jonge prins vertoeft met zijn dikke vriend John Falstaff en waar de ruwe taal van het volk gesproken wordt. Het contrast tussen deze werelden maakt van "Henry IV part 1" (er is ook een part two) een boeiend stuk dat tot op vandaag niets aan werkelijkheidzin heeft ingeboet. Heerlijk theater.

Ray

Las Palmas op het middaguur. Het was een dag zoals ze die alleen in Spanje maken, bloedheet, met een loden hitte die als een natte dweil over mijn schouders hing, gevolgd door een lome siësta waaraan geen einde leek te komen. Ik lag op bed, naakt, zwetend uit alle poriën, het raam wijd open, en vervloekte de middagzon die als een vuurbol aan de hemel stond. De gordijnen wiegden zacht in de warme saharawind die vanuit Marokko over de Atlantische Oceaan waaide. Wat doe ik hier, dacht ik, op een eiland dat niet mijn eiland is, in een huis dat niet mijn huis is, in een bed dat niet mijn bed is ?

Ik had heimwee naar vroeger en dacht terug aan een oud gebruik, een remedie om nooit kaal te worden: ik was tien, elf jaar en smeerde twee eierdooiers in mijn haar, wikkelde er een keukenhanddoek omheen en ging zo naar bed, verkleed als een echte sultan, met een tulband op mijn hoofd. ’s Nachts schrok ik wakker en tastte naar de kleffe handdoek en dacht, mijn haar is gaan vliegen.

Ik stond op, kleedde mij aan, wandelde naar het strand en keek naar de mensen en de zwarte lavarotsen die als opgebroken asfalt uit de zee omhoog rezen, loodrecht, scherp als messen. Ik had geen reden om ongelukkig te zijn. Ik had nog al mijn haar en al mijn tanden en hoewel ik er al vijftien jaar geen bankrekening meer had, ontving ik een rekeninguittreksel van Banco Popular met een bedrag van 3.462,59 in mijn voordeel - euro’s? pesetas? Belgische franken? - omdat ik ooit, een eeuwigheid geleden, een kleine bijdrage had betaald voor een Spaans pensioenfonds. De zon brandde op mijn schouders.

Een man met een borst vol grijs haar, als staalwol, wandelde mijn richting uit. Bij iedere stap wierp hij tufjes warm zand omhoog. Een vreemdeling, dacht ik, Albanees of Kosovo, en vergat voor het gemak dat ik in dit land zelf een vreemdeling ben, ondanks mijn rekening bij Banco Popular. Toen de vreemdeling vlakbij kwam, bukte hij zich plots, een brede grijns op het gelaat, en viste uit het zand een gouden ring op, glinsterend in de zon, met een karbonkel van een diamant die schitterde in duizend kleuren.

“Ikke ring vinden, ikke pasta nodig, ikke verkoop,” zei de vreemdeling.

“Hoeveel?” vroeg ik en tastte in mijn zakken naar een handvol kleingeld, schoof de ring aan mijn vinger en trok ermee naar een bevriend juwelier in het Centro de Antiquarios.

De juwelier schoot in een lach.

“Glas,” zei hij, “koper, geen halve euro waard, haha. Je bent in de val getrapt, beste vriend. De truuk met de ring op het strand is zo oud als de straat.”

http://www.viw-costablanca.com/stan37.shtml