*
*
Vandaag verschijnt de Standaard in een opmaak door de multidisciplinaire kunstenaar Jan Fabre. Het thema is de schoonheid van belgië
*
*
"Kom, rechts gespuis, laten we vandaag het mooie belgië nog wat stukmaken"
(Geïnspireerd door : Jan Fabre)
*
***
Hij heeft het ver gebracht onze jongen. Als aankomende jongeling met artistieke, creatieve neigingen kleedde hij zich uit, bond een touw om zijn klabanus, wandelde rond de keukentafel met een brandende kaars in de hand en legde deze geweldige performantie vast op film. Zo begon het in de Antwerpse Seefhoek, niet ver van de Lange Beeldekensstraat waar Vincent van Gogh gewoond heeft tijdens een stukje opleiding aan de Academie.
Fabre beschikt over de zeldzame combinatie een originele, creatieve duizendpoot te zijn met een uitgesproken commerciële flair. In tegenstelling tot stadsgenoot Luc Tuymans, wiens uiterlijk van een Wehrmachtofficier uit een Franse Louis de Funèsfilm minder verkoopt op de publieksmarkt, is Fabre een kleine aantrekkelijke macho.
Hij heeft toneel willen vernieuwen in Vlaanderen maar is door de echte tonelisten nooit aanvaard geworden, zijn theater miste ziel en bleef amateuristisch, bombastisch, te veel m'as-tu-vu. Zijn beste productie is m.i. "de Macht der Theaterlijke dwaasheden", een voorstelling die 6 tot 8 uur in beslag nam. Fabre schreef teksten die schitterden door hun verwaande onbegrijpelijkheid. Een beetje zoals hij nu nog spreekt tijdens interviews. Hij verpakt zijn onloochenbare Antwerpse tongval in een ouderwets verkavelingsvlaams en mompelt over de pijn, de schoonheid, de dood, de eeuwige mens, alsof hij de uitvinder is van al deze versleten begrippen. Zijn commerciële flair daarentegen blijft overeind en het is helemaal niet verwonderlijk dat een marketeer-journalist als Peter Vandermeersch, die het nieuws manipuleert als een handelsproduct, in Jan Fabre een uitstekend compagnon-de-route voor één dag vindt.
Fabre deinst voor niets terug, hij is een potsenmaker, een poseur, een artistieke potentaat, die zichzelf heeft uitgebouwd tot een merkproduct. Heel vroeg heeft hij de macht van de politiek doorzien en is hij er in geslaagd de subsidiestromen te laten vloeien naar zijn VZW Troubleyn. Helena Troubleyn is de naam van de onlangs overleden moeder van Fabre en tevens ook de naam van zijn operatrilogie.
Hij gebruikt de podiumkunsten in hun totaliteit : theater, ballet tot en met opera. Hij schreef teksten, de libretti, de balletargumenten, voerde de regie, ontwierp decors, kostuums, klampte zich vast aan Gerard Mortier om langs diens royale Muntbudget zijn eigen producties te financieren. Hij ging in zee met de onvermijdelijke kunstkletskous Jan Hoet en samen lachten zij zich een breuk toen ze de zuilen van de Gentse universiteit volkleefden met ham. Een ridicule, zinloze act met de enige bedoeling, attentie te trekken en te schokken.
Later mocht Fabre een plafond in het huurpaleis van Laken decoreren met kevers. Paola, de vrouw zonder woorden, was onder de indruk van de stoere Seefhoekse bink.
Spiegelzaal bekleefd met juwelenkevers in het keuninklijke huurpaleis
Zijn ganse artistieke bestaan heeft Fabre geleefd van centen die hij kreeg van de overheden uit de landen of steden waar hij opdrachten uitvoerde, zoals in Aix-en-Provence, Parijs, Kopenhagen, in Duitsland en vanzelfsprekend in het verfoeide Vlaanderen. Mocht Jan een Luikse Jean geweest zijn, ik weet niet of hij dezelfde kansen zou gekregen hebben, want de Franstalige cultuur is minder gul voor experimentelen.
Wij schetsen u met ironisch genoegen een beeld van de mens Jan Fabre, die van politiek niet op de hoogte is. Evenmin als van journalistiek, behalve voor de recensies over zijn producties. Fabre weet wél dat het nodig is voor het behoud van zijn reputatie veelvuldig te paraderen in de omgeving van de politiek : daar zit macht, invloed en geld. Wat er zich afspeelt in de maatschappij bij de gewone man en vrouw uit de Seefhoek, weet hij al lang niet meer, ook al woont hij in de omgeving van het Sint Jansplein. Met zijn commerciële flair weet hij echter dat schieten op "het rechtse gespuis dat zijn land wil kapot maken" extra punten oplevert.
Het is goed dat een jongen uit de Seefhoek zonder noemenswaardige opleiding of achtergrond een gevierd internationaal kunstenmaker is, die tot in het Louvre toe carte blanche kreeg. Het is jammer dat een dergelijk iemand om zich te handhaven, modieus meespeelt en zijn eigen mensen, buren, vroegere vrienden, kennissen, wellicht familie, omschrijft als gespuis. Een kleine macho en een klein manneke.
Savat
Keulen
