1938 en 2012


Niemand vindt dit een leuk onderwerp, ook ik niet - maar het moet toch gezegd en herhaald worden. 2012 begint in steeds meer opzichten op 1938 te lijken, het jaar waarin Europa een zucht van verlichting slaakte toen de Britse premier Chamberlain te midden van een grote economische crisis vrede had gesloten met Adolf Hitler, die hem had verzekerd dat hij beslist geen plannen voor een oorlog had. En net als toen trappen de meeste mensen wéér in leugens die weliswaar andere namen bevatten, maar verder angstvallig veel gelijkenissen vertonen met 74 jaar geleden: 'De economische crisis is bijna opgelost', 'Iran wil echt geen kernwapens', 'de moslimlanden willen in vrede met het Westen leven' en 'het is allemaal de schuld van de Joden" (anno 2012 vertaald in 'de Zionisten' en 'Israël', het nieuwe, 'vermomde' antisemitisme).
'Het arme, vreedzame Duitsland'
29 september 1938. Engeland en Frankrijk laten Tsjechoslowakije in de steek en gaan er in München mee akkoord dat delen van het land (Sudetenland) worden ingelijfd door Nazi-Duitsland. Kort voor het sluiten van het verdrag houdt de Britse premier Chamberlain een toespraak voor de radio, waarin hij alle begrip toont voor de wensen van Hitler en geen enkel mededogen heeft voor de inwoners van Sudetenland. Het verraad is opzichtig, opzettelijk en onbeschaamd, maar Europa trapt erin.
Minister van Marine Duff Cooper trad uit protest tegen het verdrag dat zijn land met Hitler sloot onmiddellijk af. In zijn memoires schreef Cooper dat er in het kabinet de indruk werd gewekt dat 'het grote, wrede Tsjechoslowakije het arme, vreedzame Duitsland tiranniseerde.' Chamberlain, op het hoogtepunt van zijn populariteit, verkondigde vol trots dat het verdrag 'voor altijd de vrede' in Europa zou garanderen. Dat 'voor altijd' bleek echter nog geen jaar te duren, want op 1 september 1939 vielen de Duitsers Polen binnen.
Palestijnen, Iran en de 'Zionistische agressor'
De enigszins het nieuws volgende lezer zal onmiddellijk de opmerkelijke overeenkomsten met onze moderne tijd zien. Aan de ene kant hebben we volgens de gangbare media de 'vredelievende Palestijnen en Arabieren', aan de andere kant staat het 'wrede, onderdrukkende Israël'. Op het internet lezen we met name in de alternatieve media talloze pleidooien voor het islamistische regime in Teheran, dat nooit gedreigd zou hebben met oorlog, echt geen kernwapens nastreeft en dat terecht 'de Zionistische agressor' de schuld geeft van alle ellende en geweld in het Midden Oosten en zelfs in de hele wereld.
Dat Iran steevast in de top 5 van landen met de ernstigste schendingen van de mensenrechten staat is schijnbaar van geen enkel belang, noch het feit dat de Palestijnen keer op keer zelfmoordterroristen en massamoordenaars van Israëlische burgers en kinderen verheerlijken en straten, scholen en jeugdkampen naar hen vernoemen. Alle belangrijke Palestijnse bewegingen -Hamas, Jihad Islami, de PLO, de PA- streven volgens hun officiële handvesten nog steeds naar de totale verdwijning of vernietiging van de Joodse staat, maar dit is in de ogen van veel Westerlingen inmiddels 'legitiem verzet' tegen de agressieve Joodse 'bezettingsmacht'.
Europese struisvogelpolitiek
Zelfs na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog waren veel Britten tegen de oorlog met Duitsland. Polen was toch al verloren, dus wat had het voor zin om te vechten? De voormalige liberale premier David Lloyd George suggereerde zelfs toen nog om te proberen alsnog vrede met Hitler te sluiten, waarop Cooper reageerde dat dit gelijk zou staan met een totale overgave. Ook in ons eigen land werd één week vóór de Duitse aanval in ons parlement verkondigd dat wij ons nergens zorgen over hoefden te maken. Wij hadden immers een vredesverdrag gesloten met Hitler?
Deze typische nonchalante, naïeve Europese struisvogelpolitiek is na afloop van de gruwelijke Tweede Wereldoorlog nooit helemaal weg geweest en keerde al snel weer prominent terug toen de poorten van ons continent wijd open werden gezet voor massale immigratie uit moslimlanden, waar de op de Koran gebaseerde ideologie geen enkele ruimte laat voor een ander systeem dan de islam en zeker niet voor een op Westerse waarden gebaseerde democratie.
De in 2009 overleden onderzoeksjournalist Pamela Hemelrijk (Algemeen Dagblad) was één van de eersten die bewijs leverde voor het bestaan van een geheim verdrag dat Europa tijdens de oliecrisis in de jaren '70 sloot met de Arabische wereld: olie in ruil voor het vrijwel onbeperkt toelaten van moslims. De islamisering van Europa was begonnen, maar Hemelrijk werd door de gevestigde politieke- en media orde voor haar onthullingen verketterd.
Nieuwe crisis zoekt zondebok
Inmiddels is ons continent opnieuw in een diepe economische, financiële, politieke en maatschappelijke crisis beland. De gemeenschappelijke munt die de vrede, vrijheid en welvaart had moeten garanderen blijkt na slechts één decennium scherpe verdeeldheid te veroorzaken en de aloude animositeit weer in alle hevigheid te doen oplaaien. De euro lijkt vrijwel zeker niet in zijn huidige vorm te kunnen overleven, waardoor een instorting van ongekende proporties dreigt.
Nu we op de drempel staan van wederom zware tijden zoeken steeds meer mensen opnieuw naar een zondebok. Wie anders dan de Joden zijn -zoals al eeuwen het geval is- opnieuw de makkelijkste slachtoffers. Aanslagen op Joden in Frankrijk -Toulouse, Lyon - zijn bepaald geen incidenten en worden vooral door Arabieren en moslims gepleegd. Voor velen van hen is Hitler nog steeds een held; bovendien zijn de Joden volgens hun heilige geschriften sowieso gedoemd om door de moslims te worden uitgeroeid.
Islamitische no-go zones
Ondertussen veranderen in steeds meer Europese steden hele wijken tot islamitische no-go zones waarin zelfs de politie amper meer een voet durft te zetten. Duitse straten zagen er de afgelopen maanden uit als complete slagvelden nadat moslims hun woedde koelden vanwege kritiek op de islam. We berichtten onlangs nog dat het Europese parlement in EU hoofdstad Brussel -waar 1/4 tot 1/3 van de bevolking reeds uit moslims bestaat- een eigen politiepost krijgt omdat veel parlementariërs onderweg naar hun werk door immigranten worden overvallen en beroofd. In Oslo heerst een ware verkrachtingsgolf die voor 95% veroorzaakt wordt door immigranten uit Arabische en islamitische landen.
Niettemin kijkt het Europese establishment in media en politiek nog altijd bewust de andere kant op. Op ronduit onbenullige wijze werd vorig jaar de 'Arabische Lente' van harte toegejuicht. Nu blijkt dat de critici van deze door het Westen gesteunde opstanden gelijk hebben gekregen en in landen zoals Libië en Egypte radicale islamisten het voor het zeggen krijgen. Die maken van hun doelstellingen een uitroeiingsoorlog te zullen beginnen tegen Israël en daarna het hele Westen te willen veroveren geen geheim, maar dat wordt door slechts weinigen serieus genomen.
'Vrede, vrede en geen gevaar'
En daarmee zijn we dus opnieuw beland in de jaren '30, toen op wishful thinking gebaseerde verdragen en geruststellende toespraken over 'vrede, vrede en geen gevaar' de meeste mensen in slaap hadden gesust. Toen de Europeanen eenmaal ruw wakker werden geschud door wat de gruwelijkste en bloedigste oorlog ooit bleek te worden, was het te laat om de politici die jarenlang het Nazi gevaar hadden genegeerd en gebagatelliseerd ter verantwoording te roepen. Velen van hen wisten echter wél hun eigen hachje te redden door tijdig naar veiliger oorden te vluchten.
2012 = 1938. De economische en financiële crisis zal niet voorbijgaan, iets dat nu ook politici beginnen toe te geven. Sociale voorzieningen zullen stap voor stap verdwijnen, het geld raakt op en iedere poging van de EU om de verschillende landen, volken en culturen geforceerd tot een éénheid te dwingen zal een averechtse uitwerking hebben, de armoede vergroten, de Europese samenleving polariseren en als we niet uitkijken opstanden en mogelijk zelfs burgeroorlogen veroorzaken. Daarnaast zal op zekere dag -of dat nu morgen is of pas over één of twee jaar- de lont in het kruitvat Midden Oosten worden aangestoken waardoor een explosie dreigt die opnieuw de hele Wereld in brand zou kunnen steken.
2014 = 1940 ?
Dit is bepaald geen vrolijk toekomstperspectief en het is heel erg te hopen dat het geen realiteit zal worden. De vele rinkelende alarmbellen kunnen echter niet langer straffeloos worden genegeerd. Totalitaire en fascistische machten in Brussel en de islamitische wereld rukken -veelal gezamenlijk- op, waardoor de tientallen jaren lang zo vanzelfsprekende vrijheid, vrede, democratie en welvaart alsmede het voortbestaan van miljoenen mensen in het geding is gekomen.
Het is nog niet te laat het tij te keren, maar de tijd om deze beangstigende ontwikkelingen een halt toe te roepen begint razendsnel op te raken. Gezien de gezapigheid van het overgrote deel van Europese bevolking en politiek is de kans echter groot dat we over twee jaar 2014 = 1940 zullen moeten schrijven - en misschien zelfs nog wel eerder.
Xander
















