Wurlitzerdromen
Dag schattekes,
Benieuwd of jullie de keuze van vandaag zullen kunnen smaken. Voor mij zit er een oude herinnering aan vast.
Toen het plaatje in onze contreien een hit werd, moesten er net een aantal Italiaanse gastarbeiders in de buurt van de oude dokken een wijnsilo bouwen. Zij verbleven geruime tijd op kamers tot de klus geklaard was en 's avonds zochten ze vertier in de talrijke cafés van het Eilandje. Daar leerde Carlo - een nietig ventje met vurige blik en grijpgrage handen - de pronte schippersvrouw Trees kennen. Trees had in haar huwelijksleven niet veel geluk gekend; zowel echtgenoot als zoon gingen liever pintelieren dan varen. Ook Trees deed dapper mee - ze kon toch moeilijk alleen op de kleine kempenaar (nvdr: klein type lichter geschikt voor de Kempische kanalen) achter blijven, he. Enfin, Carlo keek eens diep in de ogen van Trees, negeerde grootmoedig het leeftijdsverschil (hij was ongeveer even jong als haar zoon) en bracht Trees' hoofd op hol en Italiaanse vlinders in haar buik.
Ik moet er nog bij vermelden dat Carlo een speciale zenuwtic had: hij tuitte onbewust zijn lippen alsof hij een kusje wou geven. In die periode werd het nummer van vandaag een absolute hit. "Oh Carol" van Neil Sedaka hoorde men dagelijks meerdere keren op de radio en de plaat werd grijs gedraaid op elke jukebox.
Zo ook in de stamkroeg van het schippersgezin en de Italiaanse bouwvakkers. Op zaterdagavond werd de biljart door de klanten opzij geduwd, talk op de vloer gestrooid, het blauw licht aangeknipt (nu heet dat "black light") en werd er gedanst. Trees danste zalig met haar Carlo op het liedje, waarvan zij beweerde dat het fout op de hoes stond. Het heette in werkelijkheid "Oh Carlo" en zo zong zij het ook mee. Aan vriendinnen vertelde ze meer details over de amoureuze verrijking die in haar leven gekomen was. Ik kan hier niet meer op ingaan: de wet op de privacy. Maar de kleine Italiaanse romance zou perfect gepast hebben in de verhaallijn van Lily en Marleen. Trees zou later terugblikken op deze periode als een lichtglans in een triest leven: een korte periode van romantiek en een daarbij horend lied.
Nu keer ik terug naar de orde van de dag. Neil Sedaka werd geboren in Brooklyn, New York, op 13 maart 1939. Zijn vader Mac Sedaka was een Turkse jood. De naam "Sedaka of Sedacca" zijn varianten van "tzedaka" dat in het Hebreeuws "liefdadigheid" betekent. Zijn moeder Eleanor Appel was van Pools-Russische afkomst. Neil groeide op in een voornamelijk door joden bewoonde buurt Brighton Beach aan de zee. Hij is een neef van Eydie Gormé. Op school viel zijn muzikaal talent op en mama besloot dan maar een tijdelijk baantje aan te nemen om een tweedehands piano te kunnen kopen voor zoonlief. Mama zag hem al in concertzalen schitteren als pianovirtuoos maar Neil had de popmuziek ontdekt en zou een andere keuze maken.
Gelukkig maar, of "Oh Carol" zou hier nu niet beluisterd kunnen worden. Toen hij dertien was maakte hij kennis met de zestienjarige Howard Greenfield. Samen zouden ze ontelbaar veel liedjes schrijven zowel voor Neil als voor andere artiesten. Na zijn middelbare schoolopleiding vormde Neil met enkele klasgenootjes een orkestje, The Tokens. Ze hadden een middelmatig succes met opnames van eigen liedjes, maar in 1957 besloot Neil het solo te proberen. Een foute beslissing, vreesde hij, want The Tokens kregen een nummer 1 hit met "The lion sleeps tonight", terwijl Neil niet echt van de grond kwam.
Hij kreeg wel een platencontract aangeboden door RCA Victor en pas met "The Diary" kon hij het publiek overtuigen. Neil en Howard Greenfield bleven heel de tijd componeren en hun liedjes verkopen, o.a. ook aan de bejubelde Connie Francis. Zijn drie volgende opnames vielen niet in de smaak tot het keuzenummer van vandaag van de persen rolde. Het lied werd opgedragen aan zijn toenmalig vriendinnetje Carole Klein, die later zou vervellen tot de bekende Carole King.
In het begin van de zestiger jaren reeg hij het ene succes aan het andere. Wie herinnert zich niet: "Calendar girl", "Happy birthday sweet sixteen" of "Breaking up is hard to do"? Op televisie was hij een graaggeziene gast. Als hij niet zelf platen opnam, dan schreef hij liedjes voor anderen.
Neil Sedaka had intussen ook Europa veroverd. In Italië was hij buitengewoon geliefd. "Oh Carol" stond daar in 1960 op de eerste plaats van de hitlijst. Het was dan ook geen toeval dat hij zijn liedjes in andere talen opnam: zo werden zijn plaatjes ook verkocht in het Italiaans, het Spaans, het Duits, het Hebreeuws en het Japans. Na 1962 verflauwde 's werelds belangstelling voor Neil Sedaka. De "Britse invasie" met de komst van de Beatles veranderde de popscène helemaal. Van 1964 tot 1966 slaagde hij er slechts drie maal in een nummer in de top 100 te krijgen. RCA verkoos zijn contract niet te verlengen. Alhoewel Neil als zanger niet meer aan de bak kwam, kon hij nog altijd als componist zijn brood verdienen.
Tijdens zijn "magere jaren" verwelkomde Australië hem met open armen. In 1971 zou een ontgoochelde Neil samen met zijn gezin zijn geboortestad verlaten om zich in het V.K. te vestigen. Daar kenden zijn elpees en optredens wel succes - niet met het overweldigend enthousiasme van zijn beginjaren in de VS maar hij kon wel zijn ding doen. Pas na een kennismaking met Elton John kon hij een compilatie van zijn Britse liedjes samenbrengen op het Amerikaanse platenlabel Rocket.
Via zijn Britse tussenstop veroverde hij weer een plaatsje in de billboards. Zelfs RCA gaf zijn liedjes van de zestiger jaren weer uit. In de jaren '80 en '90 braken weer moeilijke tijden aan. Neil zat weer zonder platenlabel en startte daarom maar zijn eigen platenmaatschappij op. De muziekwereld scheen hem eindelijk weer te willen erkennen: niet minder dan twee musicalls werden aan hem en aan zijn muziek gewijd. De 21ste eeuw werd ingeluid door een wereldtour. Hij werd opgenomen in de Songwriter's Hall of Fame, kreeg een ster in de Hollywood Walk of Fame.
Hij schreef ontelbare liedjes voor een breed spectrum van zangers en zangeressen. Veel van zijn nummers kregen in de loop der jaren een ander jasje en werden wereldwijd heruitgebracht. Het V.K. had hem 40 jaar geleden met open armen ontvangen. Verjaagd uit New York door de Britse invasie, trok Neil en zijn gezin naar het land van de Beatles en zou er zich steeds welkom voelen. Pas nadat hij een succesnummer geschreven had voor de groep 10cc keerde hij als grote mijnheer terug naar de VS.
Neil is sinds 1962 getrouwd met Leba Strassberg en heeft samen met haar een zoon en een dochter. Trees is al geruime tijd overleden. En toch, telkens als ik "Oh Carol" hoor, dan denk ik aan haar en aan de jonge flierefluiter Carlo met zijn lippentic. Misschien brengt het liedje ook bij jullie oude herinneringen los. Hier komt Neil Sedaka met "Oh Carol". Kusjes van jullie Lolita














