Stel dat wij een échte regering hadden
Het voornaamste programmapunt voor de regering Di Rupo is niet het land uit de economische en budgettaire ellende houden maar zelf overleven. Een begroting is de cijfermatige uitdrukking van het beleid. Daar gaat het echter niet over in het land B : wij leven met gigantische tekorten, een staatsschuld van 368 miljard en een vastgeroest federaal bestuursapparaat waar niemand durft aan te tornen uit angst voor de syndicale woede die over ons allen zou bnederdalen.
De begroting is in het land B een instrument waardoor de traditionele partijen hun machtspositie bevestigen. De zoektocht naar € 3,7 miljard die een maand geduurd heeft, is meer een symbolenstrijd dan een oprechte financiële zoektocht waarin wijsheid en sociale bekommernis hand in hand het evenwicht zoeken. Zo zou het moeten.
De nieuwe maatregelen die getroffen worden om de belgische lappenmand bij mekaar te houden, vallen ten laste van zij die die onze vriend Freddy van Gaever zo duidelijk omschrijft als "de productieven", de werkers, de spaarders, zij die ertegen aan gaan, die geen risico's schuwen. En die men niet toevallig vooral in Vlaanderen aantreft.
Wie had het anders verwacht na dieweken van ruzieën ? De Vlaamse coalitiepartners binnen deze regering sluiten zich aan bij het lappenwerk en ze laten natuurlijk niet na om het akkoord te bestempelen als een overwinning dankzij hun onverzettelijkheid.
Het gaat dan nog steeds om een begroting die een tekort mag vertonen van 2,15% van het BBP. Maar stel nu even, dat wij als burgers konden of durfden gebruikmaken van ons democratisch recht en zouden eisen dat de regering Di Rupo doet waarvoor zij aangeduid werd : geen 2.15% tekort, maar 0%, een budget in evenwicht. Niet meer uitgeven dan er ontvangen wordt. Dit is helemaal niet utopisch, dit is de normale gang van zaken.
Het land B wordt dan zelfs de eerste in de EU-klas. Waarbij het de evidentie zelf is, dat de hoge belastingdruk en de onverantwoord zware loonkost die dit land onleefbaar maken, beide moeten dalen. Je moet geen grote econoom zijn om te weten dat daardoor de koopkracht vermeerdert en de concrurrentiële positie van onze producten verbetert. Wie deze maatregelen voorstelt als drastisch of onhaalbaar, omschrijft zichzelf als onkundig en ongeschikt om het land te leiden. Inderdaad, politiek vergt moed en overtuigingskracht om heilige huisjes omver te halen. En wie dat niet aan kan of durft, moet in het koekjesfabriek gaan werken of wintersokken breien.
In dat geval moet men enkel op zoek naar een vermindering van de uitgaven. Besparingen moeten gezocht en gevonden worden bij de staatsuitgaven en de personeelskosten. Deze natie heeft zich zoveel overbodige bevoegdheden toegeëigend en taken opgelegd, die niet langer houdbaar zijn. Er zijn veel te veel diensten en instellingen in het leven geroepen die groepen van personen dienstplichtig maken aan de overheid. Tegelijk gaat heel de politieke wereld er gemakshalve van uit, dat er niets kan afgeschaft worden, want altijd stuit men wel iemand tegen de borst.
Een diepgaande rationalisering en afschaffing van verroeste en verouderde onderdelen binnen de staatsadminsitratie vergt echter politieke moed. Tegelijk worden ook een aantal automatische kredieten die in elk departement bestaan, geschrapt. En wij doen niet belachelijk door over de zakjes suiker en het aantal bics te zeuren. Dit alles is een werk, niet zozeer van lange adem dan wel van professionele aanpak, politieke moed en hou er vooral de openbare syndicaten buiten.
We zijn nog niet zo ver als Griekenland, maar het zou wijs zijn en vooruitziend om te zorgen dat we die ellende nooit zouden meemaken. Wij verwachten van onze regering dat ze ons behoedt van deze miserie. Tijdig ingrijpen is altijd beter dan te staan janken als het kalf verdronken is. En voor wie Griekenland te ver af vindt, kan een kijkje gaan nemen over de taalgrens, in het quasi stalinistische Wallonië.
Wat we nu meemaken is het traditionele gestoethaspel van linkse broddelaars die vooral bezig zijn zelf overeind te blijven en die het staatsapparaat misbruiken om de macht te behouden. Dat de Vlaamse collaboratiepartijen hieraan medewerken, verbaast ons niet : ook al lopen zij op de laatste benen, hun trouw aan vorst en vaderland blijft de drijfveer om de eigen partijbelangen veilig te stellen.
In het broddelwerk van Di Rupo & C° zien wij een zoveelste argument voor de Vlaamse Republiek.
Ray
