Ontrouw

Een 72-jarige toeschouwer van een amateurvoetbalwedstrijd in Rotterdam is afgelopen zondag zwaar mishandeld omdat hij het waagde in het bijzijn van enkele moslims een broodje varkensvlees te eten.
De man werd uitgescholden, bespuugd en ten slotte met een keiharde vuistslag van achteren bewusteloos geslagen. “Ik moest oprotten met mijn broodje varkensvlees, werd er gezegd. En ik had een varkenskop, waar ook nog een ernstige ziekte voor werd geplakt”, zo vertelt slachtoffer Bram den Braber nog altijd hevig ontdaan tegen het AD. De zeventiger was nota bene net hersteld van een lichte beroerte.

De mishandeling gebeurde tijdens een wedstrijd van Neptunus-Schiebroek tegen Kocatepe, een voetbalclub met veel moslims. Kocatepe stond ten tijde van het incident met 4-2 achter, wat tot veel irritaties op het veld leidde. De verhitte sfeer sloeg over naar de toeschouwers. Den Braber, al 30 jaar lid van Neptunus-Schiebroek, werd daar het slachtoffer van toen hij met een broodje mexicano naast twee aanhangers van Kocatepe kwam staan. De mannen gingen vrijwel direct volledig door het lint en vielen de bejaarde Den Braber aan.

De politie is nog op zoek naar de mannen, die zich na de afranseling uit de voeten maakten. Het bestuur van Kocatepe is een intern onderzoek gestart naar de zaak, maar volgens een woordvoerder verloopt dat moeizaam omdat de daders waarschijnlijk worden beschermd door mensen uit hun omgeving.

Tot zover dit artikel uit De Telegraaf van 14 november ll.  En de overige toeschouwers stonden er bij en keken ernaar, zoals een verontwaardigde reageerder terecht opmerkt bij de commentaren. De platbroekmentaliteit van onze oospronkelijke bevolking is typerend voor een beschaving die de invasietroepen met gejuich en bloemen (en veel meer) binnenhaalt. Over enkele generaties zullen de heren Wilders en Dewinter herdacht worden als helden. Helaas.

Ray (met dank aan Mieke)

Beste Israël,

Alsjeblief donder Hamas naar de hel en terug en terug

Uw eeuwig dankbare

Rest van de wereld.

De NCRV heeft een tv-reportage gemaakt over armoede in Antwerpen in het raam van de reeks *Altijd wat*. Het fragment herboven handelt over toestanden die door een Marokkaanse VZW behandeld worden. Deze ellende is het gevolg van de slappe houding van de belgische politici en opeenvolgende regeringen die de grenzen wagenwijd openzetten voor elke vreemdeling die zich hier aanmeldt. Mensenimport op basis van verkeerd begrepen menslievendheid en dan krijg je dit. De talrijke programma's, de ofiiciële en semi-officiële diensten en verenigingen die zich bezighouden met opvang, hulp, integratie et wat weet ik nog, lopen mekaar voor de voeten en zijn vooral constant in de weer om hun eigen bestaan te rechtvaardigen en te ijveren voor subsidies. Met dit stukje realiteit dat de NCRV bloot legt, zien we de mislukking van een jarenlang verkeerde beleid. Onze OCMW's en andere sociale instellingen die geld, diensten en hulp verstrekken kunnen de ellende niet langer beheersen. Zoals het van een politiek-correcte tv-redactie verwacht kan worden, wordt uitsluitend de armoede van vreemdelingen belicht, zoadt we versterkt in ons "och arme, die brave moslimvreemdelingen" gevoel. Over de eigen mensen die verkommeren, die uit de boot zijn gevallen, ouderen, alleenstaande moeders, wordt niet gerept.

Ray

De Raad van State heeft een truc uitgevonden om een C-attest om te toveren in een A-attest. Bij die uitspraak waren ze waarschijnlijk even het noorden kwijt of werden ze geplaagd door een black-out.

Het vonnis van de RvS heeft gevolgen voor de prestigieuze school die in één klap haar goede naam en faam te grabbel gegooid zag. Alsof de leerkrachten tijdens deliberaties niét met kennis van zaken kunnen oordelen over hun leerlingen. Het vonnis van de RvS is een regelrechte aanval op de integriteit van de school en van alle leerkrachten wiens pedagogische kwaliteiten in twijfel getrokken worden.

Het meisje dat haar C-attest wonderbaarlijk zag veranderen in een A-attest, zal het niet makkelijk hebben in haar nieuwe school. Mogelijk wordt ze een prooi voor pesterijen. Haar nieuwe medeleerlingen zullen haar in elk geval blijven gadeslaan, waarna het meisje kan gaan dichtklappen, of andere complexen gaat ontwikkelen, als ze die al niet had. Niet verwonderlijk met een geobsedeerde moeder die het lef heeft om de school te beschuldigen van onvoldoende begeleiding van haar dochter. Het ruikt naar hysterie. Naar eigen onmacht en zwakte.

Over de duistere rol van de moeder wordt er weinig verteld in de media. Haar betrouwbaarheid krijgt een flinke deuk als ze het heeft over de zogenaamde leerstoornissen van haar dochter. Hier klopt iets niet. Echte leergestoorden geraken nooit moeiteloos tot in het vijfde jaar ASO. En wat heeft de moeder in het verleden zélf gepresteerd om haar dochter te helpen bij haar studies? Wat heeft ze zélf gedaan aan de leermoeilijkheden van haar dochter in de basisschool? Zeuren over leerstoornissen bij een 17-jarige ASO’er is zo goed als eigen schuld bekennen.

Minister Smet werkt nu aan een plan om C-attesten nog gemakkelijker te kunnen aanvechten. Hij kiest dus de kant van ontevreden ouders en leerlingen. In plaats van zijn onderwijsmensen te verdedigen en hen het respect te geven dat ze verdienen. Hij wil “de leerlingenrechten versterken bij het aanvechten van C-attesten”.

Eerst waren er de capriolen van de Raad van State, en nu die van de minister die het circus gaat afronden.

Lieve V.

aan mijn naasten

ik wil jullie allen zeggen
dat ik jullie ook graag zie
ik ben wel geen zoener
meer een denker dan een doener

het zal aan mij wel liggen
dat ik verkeerd overkom
vooral met mijn problemen bezig ben
en die van jullie niet herken

ik gun jullie je jonge leven
en weet nog hoe ik vroeger was
ik kan er alleen nog van dromen
hoe jeugdig bloed kan stromen

ik heb mijn daden moeten beperken
en probeer nu met woorden te werken
en alles wat ik nog wil vragen
zijn nog wat gelukkige dagen

maar ik denk niet aan het einde
en geniet van elke gezonde dag
en van de innerlijke rust
die vele verlangens blust 

johan

https://blog.seniorennet.be/johan1944/

Bij al dit soort uitspraken zouden tegelijk de namen van rechters, bijzitters en andere betweters moeten vermeld worden. Het zou respect afdwingen en hen een grote eer bewijzen bij een rechtvaardig besluit. Rechtvaardig, niet alleen rechtskundig. Maar het zou hen vooral stimuleren om ook de gevolgen van een lichtzinnig besluit in te schatten. Tenzij ze nu al alle schaamte voorbij zijn.

In dit specifieke geval is het niet zomaar een puber met een leerhandicap, die zich tekort gedaan voelt omdat ze niet door extra begeleiding van de school, bij de haren door de leerstof werd gesleurd. We moeten vooral maar eens nagaan wie haar moeder is, welk curriculum zij kan voorleggen en wat haar formele en informele band is met de justitie. Dan wordt er meteen veel duidelijk.

Elveebee

Even leek het erop dat het blad in deze barre tijden ten onder zou gaan. Maar gelukkig valt 360, tweewekelijkse bloemlezing uit de internationale pers, sinds kort weer gewoon op de mat. Het jongste nummer bijvoorbeeld had ik niet graag willen missen. Dat biedt een dossier 'Arabische vrouwen', vol verhalen uit Arabischtalige nieuwsbronnen.

Nu weten u en ik heus wel dat de Allerhoogste nogal heeft geprofiteerd van de Arabische Lente. En we weten ook dat zoiets weinig goeds belooft voor vrouwen. Of, zoals de Amsterdamse socioloog Abram de Swaan het ooit omschreef: "Overal waar de religie zich in rechtzinnigheid verheft, worden om te beginnen de vrouwen vernederd." Maar wie de actuele feiten tot zich neemt, raakt toch weer onder de indruk.

Zo is in Egypte de situatie ronduit schrijnend. Schrijfster Nawal El-Saadawi constateert dat de meeste van haar seksegenoten sinds de revolutie thuiszitten, 'ingeperkt door de absolute macht die hun echtgenoten bij wet is toegekend'. Vrouwen tellen bovendien totaal niet mee in de nieuwe politieke verhoudingen. Haar grootste grief: de partijen die nu aan de grondwet timmeren zijn het over ongeveer alles oneens - behalve over het familierecht 'waarin de man alle macht krijgt toebedeeld'. Maar wie zich daartegen verzet gaat door voor buitenlands agent, 'waarbij dat buitenland zoals gewoonlijk staat voor de vijand van God en vaderland'.

Zo lijkt in Libië het democratisch proces aardig op gang te komen, met een nieuw Algemeen Nationaal Congres. Maar tijdens de overdrachtsplechtigheid vond een zojuist gekozen afgevaardigde dat de vrouwelijke ceremoniemeester heur haren moest bedekken. Toen zij dat weigerde, beval de voorzitter haar het podium onmiddellijk te verlaten. Wat ze deed, 'uit respect'.

Zo is in Tunesië, van oudsher een liberaal moslimland, de 'gematigd islamitische' partij Ennahda nu veruit de grootste. Die zou gaarne zien dat het gelijkheidsartikel uit de ontwerpgrondwet werd geschrapt. Want man en vrouw, u raadt het al, zijn niet gelijk maar 'complementair'.

Zo vragen in Saoedi-Arabië vrouwen al jaren om het simpele recht zelf achter het stuur te mogen zitten. Ze dienden eindeloos petities in, plaatsten gewaagde filmpjes op YouTube. De autoriteiten houden zich tot op heden doof. Een van de vrouwen schrijft hoe ze verlangt naar een 'knalrode auto' waarin ze met haar vriendinnen naar zee rijdt 'om te dromen van een vrediger, rechtvaardiger, warmhartiger wereld'.

Fascinerend, evenzogoed, wat de verhalen verbindt. Voor al deze Arabische heren blijkt de prioriteit niet te liggen bij pakweg de bestrijding van armoede, corruptie of analfabetisme in hun land. Hun grootste obsessie is hoe ze het vrouwelijk wezen onzichtbaar kunnen maken - minimaal achter de sluier, nog liever achter de voordeur. Uit naam van de Barmhartige, Edelmoedige en Alziende, dat spreekt.

Zijn er dan geen lichtpuntjes? Jawel. Er is een Facebookpagina opgezet onder het motto 'Intifada van vrouwen in de Arabische wereld'. Zij eisen het recht om 'met opgeheven hoofd' over straat te kunnen lopen, ze willen vrouw zijn 'en geen paria'.

De initiatiefneemsters hopen met hun intifada 'de dictatuur van de man' ten val te brengen. Dat u en ik er nu pas van horen zegt genoeg.

Elma Drayer

http://www.trouw.nl/tr/nl/6847/Elma-Drayer/article/detail/3348393/2012/11/15/Arabische-heren-kennen-maar-een-obsessie.dhtml

Deze titel is enkel toepasselijk voor de heren, die geen twee dingen tegelijk kunnen doen. 

Poging tot objectivering van de huidige geweldsescalatie in het Midden-Oosten. Meer dan 130 raketten werden afgevuurd op Israël en bedreigden een gebied waar 1 miljoen mensen wonen.  Iraël doet wat elke staat zou doen : zijn burgers verdedigen. De gedode Hamasleider was een zware terrorist die reedsin de Israëlische gevangenschap had vertoefd en die na zijn vrijlating zijn activiteiten hernomen had.

Los van de verklaringen zie je in deze reportage overduidelijk dat om 2.14' een man met een beige vest wordt weggedragen als een zwaar gekwetst slachtoffer : zal hij het halen ?  Is hij reeds overleden ?  Om 2.43' kunnen we opgelucht ademhalen : de man loopt terug gewoon rond.  Maar je ziet ook een reddingswerker rondzeulen met een andere reddingswerker op de schouder, gewoon om ambiance te scheppen. Als er camera's in de omgeving zijn, wordt er geïmproviseerd, geënsceneerd en zeer slecht theater gespeeld in de Gaza.

Dank aan Pol D.

Waarschijnlijk voelt Hamas (en andere islamitische groepen) zich niet zozeer sterk door de toenemende invloed van de Moslim Broederschap, maar wel door de steun van Iran, dat al jaren Hamas en Hezbollah bewapent en beide terroristische groepen aanmoedigt Israël aan te vallen.

De herverkiezing van de Islamminnende Obama, die de Palestijnen een eigen staat heeft beloofd na zijn herverkiezing, de slaafse, kruiperige houding van de EU-politici en de linkse pers voor al wat Islam is, speelt natuurlijk ook een niet te onderschatten rol.
De media proberen te laten uitschijnen dat het oproepen van 75.000 reservisten (50 duizend volgen Israëlische bronnen) zwaar overdreven is, wat het echter niet is aangezien Israël een oorlog riskeert op vier tot zelfs zes fronten. De twee eerste zijn dus Hamas & co en vanuit Libanon Hezbollah. Terwijl het Israëlisch leger zich daar mee bezig houdt zal Iran trachten aan te vallen, gevolgd door Syrië.

Mogelijk zal Egypte, die de nakba (nederlaag) uit het verleden nog niet vergeten is en nu geregeerd wordt door de Moslim Broederschap, aansluiten. Hoewel men daar rekening zal moeten houden met een nog altijd niet gestorven oppositie.
Turkije dat nog altijd aast op de olievelden rond Cyprus kan ook een medespeler worden, maar dat is wel minder waarschijnlijk.

Israël met zijn amper 6 miljoen inwoners staat mogelijk een zware tijd te wachten, ik wens ze in alle geval veel geluk.

Wes Hardin.

Zich in de eigen voet schieten lijkt wel een nationale sport te worden in België. Om vervolgens de oorzaak van het onheil bij een ander te leggen.

Neem nu de recente Europese solidariteitsactie onder de werknemers. Tegen de afspraken in werd ze door de Waalse bonden aangegrepen om er een stakingsdag van te maken, o.a. bij de spoorwegen. En dat viel uiteraard niet goed bij de publieke opinie. Commentaarschrijvers waarschuwen dat het stakingsrecht geen vrijgeleide mag zijn en dat bij de bonden bezinning nodig is. 'Krampachtig vasthouden aan verworvenheden – zoals ook nog de index en het brugpensioen - maakt dat de weerstand alleen maar toeneemt tot er veel drastischer wordt ingegrepen. Wat neerkomt op in de eigen voet schieten', luidt het. Het werk neerleggen uit solidariteit met wie geen werk heeft is ook maar raar, kan men stellen. Misschien was het beter dubbel hard te werken om de economie vooruit te helpen zodat werklozen ook aan de slag kunnen.

In de afwikkeling van de gemeenteraadsverkiezingen zijn er ook die zich ondoordacht in eigen voet hebben geschoten. In Antwerpen bijvoorbeeld heeft de SP.A zichzelf buitenspel gezet. Na 90 jaar een socialistische burgemeester te hebben geleverd aan de koekenstad, ziet het er naar uit dat deze partij er zelfs niet aan het beleid zal deelnemen. Tenzij van op de oppositiebanken, van waar men niet veel invloed kan uitoefenen.

Zoals bekend moest de 'Stadslijst', een kartel tussen SP.A en CD&V, en met op kop uittredend burgemeester Patrick Janssens, met een nogal aanzienlijk verschil de duimen leggen voor de NV.A met als kopman Bart de Wever. Voor de hand lag een bestuurscoalitie vormen met de twee winnaars die het meest stemmen kregen en met als burgemeester De Wever dus. Maar zo simpel was het niet. De SP.A - die het zwaarst weegt in de Stadslijst - zei niet te willen meedoen als Groen er niet bij zou zijn. Maar Groen wou alleen mee in de coalitie stappen als het akkoord in de Vlaamse regering over de Oosterweelverbinding die de Antwerpse verkeersknoop moet oplossen, zou worden herzien. Terwijl het hier om een overeenkomst gaat tussen de Vlaamse regeringspartners, zowel de CD&V, de NV.A als de SP.A dus. Beide eerstgenoemde partijen stelden daar zelfs niet aan te denken. Voor de SP.A werd het moeilijk te weten op welk been dansen. Enerzijds moest ze als lid van de Vlaamse regering solidair zijn, en anderzijds wilde ze in Antwerpen niet meedoen zonder Groen. Op de koop toe wou Patrick Janssens niet langer meedoen aan de onderhandelingen omdat hij niet wenst deel te nemen aan het bestuur onder De Wever. Het kwam er aldus op neer dat Groen en de SP.A zichzelf buitenspel zetten in de onderhandelingen. Marc van Peel, de leider van de CD&V op de Stadslijst had van zijn kant wel volgehouden dat het kartel één en ondeelbaar was, maar wil de kartelgenoten niet volgen op de oppositiebanken. Wat hem vanwege de SP.A de beschuldiging oplevert van ontrouw en huwelijksbedrog. Terwijl hij volhoudt dat het zijn partner is die ging lopen.

Wat dan ook: daardoor is de baan nu vrij voor onderhandelingen tussen NV.A, CD&V en Open VLD. En krijgt Antwerpen de komende zes jaar wellicht een 'rechts' stadsbestuur. In feite is dat de schuld van (extreem-)links zelf. Om de aversie voor De Wever duidelijk te demonstreren gaf men er veel stemmen aan PVDA+ en Groen, stemmen die Patrick Janssens misschien de meerderheid hadden opgeleverd.

In het 'in eigen voet schieten'-verhaal was ook Aalst interessant om volgen. Samen met de, hier ook, winnende NV.A en de CD&V willen de Aalsterse socialisten de komende zes jaar de carnavalstad besturen. Er werd zelfs al een bestuursakkoord getekend, waarin voorzien de aanstelling van een schepen voor Vlaamse Zaken. Ingegeven door de vaststelling dat nu ook Aalst meer en meer geconfronteerd wordt met Franstalige inwijkelingen. Aangetrokken door de goede treinverbindingen met Brussel, en ook door de goedkopere bouwgronden en de betere woonmogelijkheden.
Zijn opdracht is waken over het Vlaamse karakter van Aalst en de inwijkelingen een zetje geven om zich te integreren. Men was zelfs al akkoord dat het gewezen Vlaams Belanger Karim van Overmeire zou zijn. Die is overgestapt naar de N.VA omdat hij het niet meer eens was met de politiek van zijn vorige partij.

Kwam zich daar nu nationaal SP.A-voorzitter Bruno Tobback mee bemoeien met de verklaring dat het niet kan dat een ex-Vlaams Belanger er schepen van Vlaamse Zaken zou worden. Kennelijk wou hij van het cordon sanitair – destijds opgeworpen door de andere politieke partijen rond het racistische en intussen tot Vlaams Belang vervelde Vlaams Blok - een levenslang stigma maken. Zelfs ook voor wie deze partij de rug toekeerde omdat hij het niet langer eens was met haar politiek. De toekomstige nieuwe burgemeester van Brugge, Renaat Landuyt, en zijn Gentse collega Daniël Termont lieten hun profileringsdrang vrije teugel en sprongen ook op de kar. Er voor het gemak niet aan denkend dat het in dit landje niet tot de politieke zeden behoort een veto uit te spreken over kandidaten van andere partijen. Toch niet publiekelijk, want dergelijke discussies leveren onvermijdelijk gezichtverlies op. En zo geschiedde. Ondanks druk van de socialistische vakbond bleef een meerderheid van de Aalsterse SP.A. achter het toekomstproject van de toekomstige coalitie staan, inbegrepen de ex-Vlaams Belang-schepen.

Het partijbureau van de SP.A. was not amused maar kon niet anders dan zich - ook al werd dit verbloemd met wat forse uitspraken - neerleggen bij de autonomie van de lokale afdeling. Men gaat nu ‘nauwlettend opvolgen wat er de komende weken en maanden in Aalst gebeurt en niet aanvaarden dat de waarden van de partij met de voeten worden getreden’. Eén en ander zou, hoewel men dit niet met zoveel woorden wou gezegd hebben, betekenen dat de Aalsterse SP.A-schepenen moeten vrezen uit de partij te worden gezet als ze het te bont maken. Wat dit laatste ook moge betekenen. De algemene perceptie bij het publiek is anders. Het lijkt erop dat de jonge SP.A-voorzitter die graag, in navolging van zijn vader, nog al eens fors uit de hoek komt, zijn hand overspeelde. En zich dus ook in eigen voet schoot.
14 november 2012

© Manu de Tremerie

http://www.viw-costablanca.com/

 
Een Canadese man die al langer dan een decennium in vegetatieve staat zou verkeren, heeft wetenschappers deze week laten weten dat hij geen pijn heeft. Dat meldt BBC News. Het is de eerste keer dat een patiënt met een dusdanige hersenbeschadiging, die in principe niet in staat is te communiceren, klinisch relevante, belangrijke antwoorden heeft kunnen geven. Volgens zijn dokter reden om de medische handboeken te herschrijven.
De naam zegt het al: vegetatieve staat. Het houdt in dat iemand als een plant leeft. Vegetatieve patiënten leven in een vorm van coma waarin ze ademen, de ogen open hebben en soms zelfs om zich heen lijken te kijken. Ze gapen of grimassen, ze slikken soms eten door, maar echt contact is niet mogelijk. Ze worden verondersteld geen besef van hun omgeving of hun eigen bestaan te hebben.

Scott Routley blijkt nu wel degelijk bij bewustzijn te zijn.

Scott Routley is 39. Twaalf jaar geleden liep hij in een auto-ongeluk ernstige hersenschade op. Nu werden hem, terwijl hij in een MRI-scanner lag die zijn hersenactiviteit registreerde, ja/nee-vragen gesteld.

Bekijk hier het fragment waarin hij antwoord geeft:

Scott Routley geeft antwoord door aan verschillende dingen te denken als hij ja of nee wil zeggen. Als hij bijvoorbeeld nee wil zeggen, moet hij denken aan het spelen van tennis. De hersenactiviteit die dan op de scans te zien is, geeft aan waar hij aan denkt. En dus of hij ja of nee zegt. Sindsdien is er fysiek niets aan Routley veranderd. Hij is nog steeds niet in staat om op andere wijze te communiceren.

‘Routley is geen vegetatieve patiënt’
Volgens neurowetenschapper prof. Adrian Owen, die het team leidt dat het onderzoek uitvoerde, is Scott Routley dan ook geen echte vegetatieve patiënt.

“Scott heeft kunnen laten zien dat hij een bewuste, denkende geest heeft. We hebben hem meerdere keren gescand en zijn hersenactiviteit geeft aan dat hij er duidelijk voor kiest antwoord te geven op onze vragen. We denken dat hij weet wie en waar hij is.”

Grensverleggend dus. Dit zou het mogelijk maken meer te weten te komen over comateuze patiënten, en hun levenskwaliteit te verbeteren.

De ouders van Scott Routley dachten altijd al dat hij wel bij bewustzijn was. Hij zou communiceren door zijn duim op te tillen of zijn ogen te bewegen. Zijn dokters geloofden van niet, omdat het symptomen waren die pasten bij zijn diagnose als vegetatief patiënt. Zijn toestand onderschrijft die diagnose nog steeds, alleen blijkt hij toch te kunnen communiceren.

Christa Lilly werd wakker uit haar coma
De precieze definitie van een vegetatieve toestand, hoe die wordt bepaald en in hoeverre deze onomkeerbaar is, ligt wel vaker onder vuur. In 2007 werd Christa Lilly, die al lange tijd in vegetatieve staat verkeerde, drie dagen lang wakker. Ze praatte en was volledig bij bewustzijn – ze at zelfs cakejes na jaren van sondevoeding – en viel na drie dagen weer terug. Ook toen konden dokters niet verklaren hoe dit kon.

Een maand geleden barstte het debat nog los in Denemarken na een documentaire. De hersendood verklaarde patiënte Carina Melchior in Denemarken zou haar leven volgens haar dokters alleen nog “als kasplantje” slijten. Toen ze van de beademing werd gehaald om haar organen te laten doneren, ontwaakte ze alsnog. Een jaar na die gebeurtenis loopt en praat ze weer, en rijdt ze weer paard.

Hoe pijnlijk het debat over de ernst van vegetatieve toestand kan worden, bewijst de langlopende zaak-Terri Schiavo. Zij kreeg in 1990 een hartstilstand en raakte in coma. Twee maanden later opende ze haar ogen, maar communicatie bleef onmogelijk. Daarop volgde een jarenlange strijd tussen de echtgenoot, die haar niet als “plant” in leven wilde houden, en haar ouders, die nog hoopten dat ze ooit zou herstellen. Inzet van de strijd was in feite ook hier of de vegetatieve toestand nog een vorm van bewustzijn kon betekenen. In 2005 werd de sondevoeding bij haar uiteindelijk gestaakt, zonder dat men kon weten wat zij daarvan vond, of zij daarvan iets vond.

Bron :  Anouk van Kampen  http://www.nrc.nl/nieuws/2012/11/15/kijken-vegetatieve-patient-vertelt-dat-hij-geen-pijn-heeft/

Dat Israël zou terugslaan na toenemende raketbeschietingen vanuit de Gazastrook, was al lang duidelijk. Maar Palestijnse machthebbers kunnen voordeel halen uit een nieuwe confrontatie met het veel sterkere Israëlische leger

Vier jaar na de laatste grote militaire operatie maakt Israël zich op voor een nieuwe inval in Gaza. De afgelopen dagen werden al doelen in het Palestijnse gebied bestookt en werd een Hamas-leider uitgeschakeld.

Operatie Verdedigingszuil komt niet als een verrassing: herhaaldelijk waarschuwden hoge Israëlische militairen en politici dat de aanhoudende rakettenregen op Israëlische dorpen en steden niet wordt getolereerd.

Dat bleek aan dovemansoren gericht: de beschietingen door leden van Hamas en andere jihadistische organisaties namen de afgelopen weken alleen maar toe. Hamas heeft daar de nodige redenen voor.

De opkomst van de Moslimbroederschap in verschillende Arabische landen - vooral in Egypte - heeft het zelfvertrouwen van Hamas versterkt. Niet voor niets komt de Egyptische premier Hesham Qandil vandaag op bezoek in de Gazastrook.

Bovendien kan Hamas wel een succesje gebruiken: in de Gazastrook duiken steeds meer rivaliserende bewegingen op. Een confrontatie met Israël moet de Gazanen duidelijk maken dat Hamas de ware machthebber is.

En ten slotte valt er ook in het Westen sympathie te halen bij een inval van het Israëlische leger. Te midden van kapotgeschoten huizen - waar de meeste lanceerinstallaties voor raketten staan opgesteld - kunnen de Palestijnen laten zien dat zij de slachtoffers zijn.

Dat levert sympathie op van de rest van de wereld, en mogelijk politiek voordeel in de onderhandelingen met Israël - als die ooit weer zullen beginnen. Dat deze raketannvallen op Israël inmiddels dood en vernieling zaaien, ook in het eigen kamp, zal de Palestijnen wordt wezen. Het is eens te meer het bewijs dat er bij hen geen enkel respect bestaat voor leven. Primitievelingen en fanatici.

Robbert de Witt @ Elsevier

Wie vandaag zaterdag vroeg opstaat kan de sterren uit de hemel zien vallen. Net voor zonsopkomst regent het vallende sterren. Per uur zijn er ongeveer 10 tot 15 meteoren te zien, als de bewolking het toelaat.

Elke maand november vliegt de aarde door de stofstaart van een komeet. De stofdeeltjes verbranden in de dampkring. Voor ons ziet dat eruit als vallende sterren.

De sterrenregen heet de Leonidenzwerm, omdat de meteoren uit het sterrenbeeld Leeuw lijken te komen. 'Je ziet de vallende sterren als je zaterdag hoog boven je naar het oosten kijkt. De Leoniden zijn heel mooi, snel en helder', zegt sterrenkundige Jaap Vreeling van de Nederlandse Onderzoekschool voor Astronomie.

De Leonidenzwerm komt van de komeet Tempel-Tuttle. Die draait in 33 jaar om de zon. 'In 1999 was de komeet dicht bij ons. Door de hitte van de zon verloor Tempel-Tuttle veel stof. In de jaren erna waren er dus veel Leoniden', vertelt Vreeling. In 1966 was de sterrenregen helemaal bijzonder. Toen waren er duizenden vallende sterren per minuut. Volgens Vreeling 'leek het of de hemel naar beneden kwam'.

Commentaar Floriaan Terbeke : naar verluidt mag je bij elke vallende ster een wens doen.  Ik weet wat ik zou wensen... per ster een volle jumbojet met passagiers voorzien van een retourticket naar een of ander Prachtland.  Men zegge het voort...

Bron : Trouw