Borgerhout 2002 - 2012
In nauwe samenwerking met Gazet van Antwerpen maakte Gazet van Borgerhout, een lokale nieuws- en videosite, een documentaire over de woelige dagen in 2002, kort na de moord op de islamleraar Mohamed Achrak. 'Onrust in Borgerhout: 2002-2012' is vanaf nu te zien op gva.be.
Ter herinnering : tien jaar geleden werd in Borgerhout een Marokkaan doodgeschoten, ogenschijnlijk zonder aanleiding, door een blanke oudere man. Borgerhout stond enkele dagen op stelten, de Turnhoutsebaan was een slagveld. Dit waren grootse momenten voor Abou Jaja en elke autochtoon was een potentiële racist. De moordenaar bleek een gestoord man te zijn die geïnterneerd werd (en nog steeds is ,dixit Kris Luyckx, zijn advocaat).
De politiek-correcte wereld was geschokt en wist zich geen houding te geven, de Marokkaanse gemeenschap uitte haar opgekropte frustraties met revolutionair geweld en de schone multiculturele droom viel aan diggelen. De schuldigen waren natuurlijk uitsluitend te zoeken bij de Vlaamse Antwerpenaars die hun racistische aard eindelijk publiek getoond hadden. Wij waren met zijn allen verantwoordelijk voor de daden van een gestoorde Vlaming met een karabijn. Precies zoals men de daden van de gek Hans Van Themsche een aantal jaren nadien ook in onze gemeenschappelijke schoenen probeerde te schuiven.
Het is voldoende geweten wat wij denken over geweld, en ons doorleefd respect voor leven. Hoeveel onschudlige Vlamingen zijn beroofd, mishandeld en vermoord door vreemdelingen, onder wie een niet mis te verstaan aantal Noord-Afrikanen ? Hoeveel Vlamingen, niet alleen in Borgerhout, worden verjaagd uit hun woonomgeving die stelselmatig ingenomen wordt door vreemdelingen ? Hoeveel jonge Vlaamse gezinnen komen bewust in allochtonenwijken wonen (om het lot te tarten en blijk te geven van hun naiëve instelling) en druipen na jaren af , Laat ons redelijk zijn : het aantal keren dat ik in de loop der jaren een Vlaming het woord "makak" heb horen gebruiken, is te tellen op de vingers van één hand. De kwetsende verwijten die ik toevallig opvang van vreemdelingen over Vlamingen zijn niet bij te houden Racisme leeft veel meer bij die mensen dan bij ons, want wij worden getraind en kortgehouden.
Wie laat men in deze documentaire aan het woord ? Uitsluitend lieden die het openbaar gezag vertegenwoordigen (of er bij aanleunen). Oud-burgemeester Detiège die door haar partijgenoot Janssens een voetje gelicht werd en die al jaren in Kalmthout verblijft. Ons Moe blijft ronddraaien in haar beperkte denkwereld van theoretisch socialisme : de economische crisis was toen verantwoordelijk en is dat nu nog. Geen woord over de grote culturele verschillen en de religieuze rem die de islam legt op de ontwikkeling van zijn aanhangers. Men zal aan ons Moe cijfers en feiten moeten voorleggen van de toestanden in het onderwijs, de misbruiken die gekend zijn binnen het OCMW, de schrikbarende verspillingen in allerlei projecten en de povere resultaten, maar dan nog zal ons Moe met haar eenzijdige vorming de waarheid negeren. Mohammed Chakkar, een subsidie-Marokkaan, de voorzitter van de Marokkaanse Verenigingen die door niemand ernstig genomen wordt en die de personificatie is van de mislukte integratie. Misschien best een braaf man om in het theehuis te palavaren maar voor de rest, overbodig.
En dan is er Antwerpse procureur Dams die bewonderenswaardig uit zijn dikke nek kan lullen maar die natuurlijk niet meer is dan het zoveelste knechtje van het falend belgische regime. Ik word misselijk van dat kereltje. Wie we ook terugzien is de met de Visa-affaire afgevoerde hoofdcommissaris Lamine, een beloftevolle mooiprater die mislukt is. Als hij even knap was, als hijzelmf denkt, had hij overleefd. En tenslotte een man van de Borgerhoutse winkelvereniging die er de moed probeert in te houden.
Na tientallen jaren Marokkaanse invasie is een welvarende Vlaamse gemeente zoals Borgerhout herleid tot het niveau van een van de talrijke Europese favela's waarvan straten en pleinen geterroriseerd worden door misdadige jeugd en extremistische godsdienstfanatici. Een Chileen die hier 10 jaar woont, is vaak beter geïntegreerd en noemt zich makkelijker een Vlaming of een belg, dan een jonge Marokkaan van de derde generatie die dit land en zijn inwoners haat.
*Zuiderse emotie* zegt Luc Lamine en hij verwart opzettelijk de Europese mediterrane mentaliteit van dolce farniente of olé torero met de Noord-Afrikaanse listigheid, die gevoed wordt door een onverbiddellijke islam en de ruwe zeden uit het Rif gebergte. Lamine is inderdaad een mooiprater, want autochtone Borgerhoutenaren kramen dergelijke onzin niet uit.
Zolang 2de, 3de of zelfs 4de generatie Noord-Afrikanen die in Vlaanderen geboren zijn, zich halsstarrig "Marokkaan" blijven noemen en zich gedragen zoals hun voorouders zal onze samenlkeving blijven kreunen onder de achterlijkheid van deze lieden. Zeker als de overheid blijft optreden zoals zij al jaren doet. Ik vrees her eregst voor Borgerhout 2022.
Ray
