De zevende Dag - 2 december 2012

U hebt het vermoedelijk gehoord, de gemeenschaps en katholieke onderwijskoepels pleiten er voor bij staatssecretaresse Maggie de Block om uitgeprocedeerden en illegalen hun schoolopleiding te laten afmaken vooraleer zij het land verlaten.

Iedereen heeft recht op onderwijs zeggen de koepels. Dat kan best een leuze zijn bij het een of ander internationaal instituut dat vol zit met klaplopers maar is dat recht onbegrensd ?  Zijn er geen voorwaarden aan gekoppeld, bijvoorbeeld in verband met  iemands civieke staat ? En ook als dat niet voorzien is, heeft elk land toch nog de vrijheid om zelf verplichtingen te koppelen aan dat recht op onderwijs.  Bij ons weten bezitten illegalen en uitgeprocedeerden niet de minimale vereisten waar elke belgische staatsburger aan beantwoordt.  Mochten zij zij wel over die vereisten beschikken, dan waren ze niet uitgeprocedeerd.

Eens het geweten en gekend zou zijn, dat je in het land B als jongere kan verblijven tot je studies afgemaakt zijn, zal er een toestroom van leergierigen uit de vele Prachtlanden op deze aardbol  ontstaan naar het onderwijsland B.   Daar kan je donder op zeggen. Ook de papa's, mama's, oma's, opa's, broertjes, zusjes, favoriete echtgenotes of concubines van de papa, tantes, ooms, neven, nichtjes, onmisbare vrienden en geburen zullen zich kunnen beroepen, dankzij clevere linkse advocaten en andere eerbare subsidievreters, op "het recht op onderwijs voor iedereen" om hier te blijven rondhangen. Iedereen heeft recht op alles. De enigen die geen recht hebben op een eigen land, dat zijn wij. Maar verder genieten wij ook  van het genereuze recht om van ons zuurverdiende centen het land B, de Waalse hangmatters en de Brusselse chi-chi-verkopers te onderhouden, plus een deel van de weireld die hier komt kamperen en die  recht hebben op alles. Punt. Over en uit.

Ik ben die ruitdrukking "alles voor iedereen" zo beu als kouwe pap.  Een van mijn buren (ik woon in de stad die ook van iedereen schijnt te zijn, mocht u het niet weten)  heeft zijn appartement verhuurd aan lieden uit een Prachtland en hij heeft dat gedaan, omdat hij niet wilde weigeren.  Het is een brave buurman met oplitiek-civieke opvattingen , sommigen noemen hem zelfs een ietsje sullig, want hij had nog wat resreve meubeltjes en huisgerief en dat heeft hij aan zijn huurders uitgeleend zodat ze een goede start zouden nemen in hun nieuwe woonomgeving. Buurman vertelde trots aan al wie het horen wilde, dat de stad openstaat voor iedereen. Vermoedelijk heeft hij ook voor Janssens gestemd, zoals het een echte sul past.  

Na enkele maanden heeft buurman geen huishuur meer ontvangen en toen hij ging informeren, wisten de brave huurders te vertellen, dat ze met de karige vergoeding die hen te beurt viel, geen huishuur konden betalen.  In de rommelkamer die vroeger zijn leefkamer was, hing een groot vlak tv-scherm tegen de muur, flikkerde een grote pc, het kleine grut speelde Nintendo en ieder bleek over een moderne GSM te beschikken.  Het appartement leek op een uitverkoopwinkel.  Op een nacht is de familie er dievelings uitgetrokken mits medeneming van de ganse inboedel, ook buurmans uitgeleende meubeltjes en huisgerief.  Er kwamen verschillende auto's voorgereden en op een halfuurtje was de zaak beklonken. Een aantal nieuwe bewoners uit de stad van iedereen hebben meegeholpen met de stille verhuizing. Solidariteit is geen loos woord.

Buurman heeft zes maanden huishuur gemist en hij kan zijn flat laten opkalefateren. Bij het OCMW krijgt hij naar eigen zeggen,  geen informatie. ellicht iets in verband met privacy.  Als hij  echter wil, kan hij zijn appartement overdragen aan het OCMW tegen een maandelijkse vergoeding en dan zorgt die failliete openbare instelling dat er klanten van hen intrekken.  Buurman aarzelt nog. Zoals gezegd, het is een sul.

Ray

Een tekenfilm voor alle leeftijden en voor alle wijsneuzen

 Het is de tijd van de financiële aanslagen. In heel Europa en dus ook in België. Hier was de rook van de ene aanslag – de belastingverhoging bij het opmaken van het overheidsbudget voor 2013 - nog niet opgetrokken of er gebeurde een andere aanslag. Deze week. Een financiële clusterbom was het. Met duizenden fragmentjes die onschuldige slachtoffers maken. Met bijna 800.000 zijn ze. Voor het overgrote deel gewone mensen die via één of andere organisatie aanleunen bij het ACW, zeg maar de 'christelijke arbeidersbeweging'. En die op aanraden van de eigen financiële instellingen met hun zuurverdiende spaarcentjes Arco-deelbewijzen kochten. Om te investeren in de Dexia-groep. Het was even veilig als het spaarboekje, maar bracht meer intrest op. Beweerden ze. Helaas heeft de auditeur van de Raad van State een andere mening, zo blijkt nu. De deelbewijzen zijn volgens hem hetzelfde als aandelen, en de eigenaars zouden dus niet kunnen genieten van de door een vorige regering besliste garantieregeling. Hij stelt voor ze naar de prullenmand te verwijzen. Als de Raad van State zijn advies volgt zijn de 800.000 spaarders te samen 1,5 miljard euro kwijt. Voor elk betekent dat gemiddeld zo'n 2000 euro verlies. Er zijn leukere boodschappen enkele weken voor de eindejaarsfeesten.

Wisten de 'coöperanten' veel dat hun spaarcentjes dienden om te worden geïnvesteerd in Dexia, de bank waarvan de waarde van de aandelen vandaag bijna tot nul is herleid.

De lotgevallen van Dexia – waarvan de bankactiviteiten nu werden afgesplitst en herdoopt tot Belfius - zijn bekend. Oorspronkelijk was het Gemeentekrediet van België, waar destijds de gemeenten bij waren aangesloten en waarmee niets kon mislopen. Dacht iedereen. Om met de groten in de wereld van de financiën te kunnen mee knikkeren werd een fusie aangegaan met het Crédit Local de France. Wat de financiële armslag veel groter moest maken. Ook Bacop, de financiële poot van het ACW wou, na de ervaringen bij Lernout&Hauspie, haar graantje meepikken. Het werd een der grotere aandeelhouders van Dexia. Bovendien een belangrijke aandeelhouder, want vormde met Arco het kanaal waarlangs het spaargeld van de leden-coöperanten bij Dexia binnenstroomde. Terwijl de Bacob-klanten bij Dexia terechtkwamen.

Brak dan de financiële crisis uit, en bleek ook Dexia vergeven te zitten met dubieuze kredieten waar ze geen bal zou van terugzien.

Er waren kapitaalsverhogingen nodig waarop, om overeind te blijven, de aandeelhouders noodgedwongen moesten op ingaan. Ook de regering moest tussenkomen om de algehele debacle te voorkomen. Sinds de bankencrisis kostte Dexia aan België al 13 miljard euro, d.w.z. 1200 euro de man.

Voor het kapitaal van haar Arco-spaarders wou het ACW waarborgen en zo werd bekomen dat ze van hetzelfde regime zouden genieten als bij een klassiek spaarboekje. Maar wat blijkt nu: het destijds daartoe uitgevaardigde Koninklijk Besluit wordt zoals hoger gezegd als onwettig beschouwd.

De 'coöperanten' spelen daardoor hun spaargeld kwijt dat ze aan de christelijke zuil toevertrouwden. Meteen moeten ze ook, zoals de 'gewone' aandeelhouders van Dexia, zelfs twee keer betalen voor het falen van die bank. Naast hun 'privé'-verlies zullen ze, zoals alle Belgen, als belastingbetaler moeten bijdragen om de Dexia-putten te vullen. Zij en de volgende generaties... Want het blijft een tijdbom, die alleen met vers geld kan ontmijnd worden. Zo is er weer eens vijf tot zeven miljard nodig, ‘om de lekken te dichten en toe te laten dat het Dexiaschip de tijd krijgt een veilige haven te zoeken.’

Het ACW geeft intussen niet thuis op de mogelijkheid zelf te verhelpen aan het verlies van haar spaarders. ‘Het ACW heeft veel geld verloren aan de ontmanteling van de Dexia-groep en heeft niet de middelen om de coöperanten van haar financiële poot te vergoeden… Wij waren niet de verkopers van de spaarproducten’, heet het. Overigens blijft men erbij dat die spaarproducten in geen enkel geval te vergelijken zijn met beursgenoteerde aandelen. En wijst men erop dat het hier om een advies van de auditeur gaat, en nog niet om het arrest van de Raad van State. Yves Leterme, eerste minister destijds, blijft erbij dat de waarborgregeling voor de Arco-spaarders een wettelijk rechtvaardige beslissing was. Die geldt trouwens ook voor de tak-21 verzekeringsproducten die bvb. werden gesleten via verzekeraar Ethias van de socialistische zuil. En voorts zou ook de huidige regering door een nieuwe wet de situatie kunnen rechttrekken.

Het belet allemaal niet dat de burger via zijn belastingen in feite al begonnen aan het delgen van de schulden aangegaan om het financiële systeem in België overeind te houden. Na veel vijven en zessen werd een akkoord bereikt over het budget voor volgend jaar en daaruit blijkt dat de maximale ‘aanslag’-voet stijgt tot 51 procent. Voor wie werkt zouden loonmatiging en tragere indexaanpassing erop neerkomen dat men 150 euro per jaar minder verdient. Roken, een glaasje wijn of een borrel drinken wordt ook duurder, evenals een levensverzekering. De roerende voorheffing op aandelen stijgt tot 25 procent, en kunstenaars moeten op hun auteursrechten i.p.v. 15 procent nu ook 25 procent betalen. Er zit ongetwijfeld nog meer in de pijplijn, maar dat wordt slechts mondjesmaat bekend.

Intussen houdt de regering vol dat de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen Nochtans valt dat te betwijfelen. Men moet maar denken aan een gevleugelde uitspraak van de premier uit de jaren vijftig-zestig, Gaston Eyskens, onder wie de BTW tot stand kwam. 'Het is gemakkelijker te verteren om een paar franken te halen bij enkele miljoenen inwoners, dan honderden franken bij enkele duizenden rijken', zei hij.  Vandaag zou dat een oneliner heten. Maar de betekenis blijft dezelfde: het is vooral het grootste deel van de bevolking, de middenklasse dus, die het gelag betaalt.
'Mensen die werken en sparen worden gestraft', zei een ondernemer.
In Spanje zal het wel niet anders zijn.

Manu de Tremerie  

 http://www.viw-costablanca.com/

Wie kent Carl Huybrechts niet ?  De blondgekrulde ex-sportjournalist van de 0000, de onstuimige praatvader, de passionele vrouwenversierder (nu op zijn 61ste is hij een fatsoenlijke huisvader)  de flamboyante presentator van de Vlaamse Proms in het Antwerpse Sportpaleis (absoluut niet te vergelijken met de originele Proms in Londen), de Vlaamsgezinde peer die zelden een blad voor de mond neemt om te wijzen op de mistoestanden in het land B en die de Eksters van Laken reduceert tot het niveau waar zij écht thuishoren namelijk downstairs bij de aardappelschillers, en zeker ook de man die door zijn impulsieve uitlatingen en daden vaak zijn eigen ruiten ingooit. Kortom, er zijn goeie en slechte kanten aan de ijdele Huybrechts, hij is een man voor alle seizoenen.

Deze sympathieke flierefluiter is al jaren bevriend met Bart de Wever.  Carl begeleidde ondermeer Bart tijdens diens vermageringskuur, hij is de auteur van *Het geestigste dieetboek ter wereld* dat de lijdensweg van De Wevers 142 kilo's naar 82 kilo's beschrijft. De twee maten trainden samen voor de Antwerpse Tien Mijlen (dat moet natuurlijk de Ten Miles heten in het Antwerps-Engels, want wij zijn niet te beoerd om onze moedertaal regelmatig een trap te verkopen) en Carl heeft zich opgewerkt tot de status van vriend van Bart, iets waar weinigen in gelukken, want Bart is geen warme mensenvriend.

Bij de gemeenteraadsverkiezingen stond Carl Huybrechts op de 17de plaats bij de Nv-A in Brasschaat, waar Jan Jambon de lakens uitdeelt.  Huybrechts toeterde overal rond dat hij niet alleen voor de gemeenteraad ging maar dat het volk van Brasschaat met hem de ideale sportschepen zou binnenhalen.  Eerlijk gezegd, Huybrechts is gepokt en gemazeld in de sport, hij heeft een uitgebreide kennissenkring en hij kent die materie als zijn binnenzak. Als er in Brasschaat een sportschepen moet zijn, zou Carl Huybrechts ongetwijfeld de geknipte man voor die job zijn.

De Nv-A werd met 39% de grootste partij en behaalde 14 van de 33 zetels. Carl moest het stellen met 361 voorkeurstemmen, wat hem een eerste teleurstelling opleverde en hij was de 7de verkozene bij de Nv-A.  Er werd direct een akkoord gesloten met de CD&V die nog 9 zetels binnenrijfde en burgemeester De Kort ruilde  met  eerste schepen Jambon van plaats.  De rest wordt gewoon voortzetting van het bestaande beleid  met weglating van de liberale partners en de ferme overtuiging zeker geen tram uit richting Antwerpen toe te laten tot het trotse Brasschaat.  Maar dat was al zo. Verandering ?  De gemeente was goed bestuurd volgens de burgers,  wat zou de Nv-A moeten veranderen ?

Helaas, Carl is er naast gevallen met zijn mandaat als sportschepen.  Jambon heeft de vriend van De Wever laten vallen. Het was een misverstand, er zijn andere beloftes gedaan, er moeten andere allianties afgesloten worden binnen de Nv-A en de nieuwe burgemeester heeft er zeker geen behoefte aan om de ogen en de oren van De Wever binnen te halen in zijn schepencollege.  Toen Huybrechts de droeve mare ontving, heeft hij onmiddellijk De Wever getelefoneerd, maar die nam zijn mobieltje niet op : hij heeft te veel beslommeringen om tegemoet te komen aan de eisen van Whisky van Peel om ook in de stad van allah niet te veel veranderingen aan te brengen.  Bij zomerse ontmoetingen in 't Nachtegaaltje was het nochtans allemaal koek en ei tussen Bart en Carl, maar ja, er is veel verschil tussen woord en daad bij VIP-politici. 

Huybrechts is weer wat wijzer geworden. Hij moet op zoek naar een ander einde van zijn carrière. Buiten de politiek. Misschien kan hij nu een werk schrijven "Het verraderlijkste beloftenboek ter wereld" ?

Ray

Zie de integrale verfilmde uitvoering van deze eenakter in een regie van Franco Zeffirelli in naturalistische decors bij : https://blog.seniorennet.be/operabelcanto/

Gebruik de knop in de rechterkolom : de link van blog tot blog bij Seniorennet werkt niet.

Wouter Beke over Elio Di Rupo : die man heeft geen uitstraling. Inderdaad, de charismatische CD&V-voorzitter is een publieksmagneet. Om nog te zwijgen over zijn partijgenoot Servais Verheirstraete.

Een samenvatting van 13 minuten van een BBC-reeks.

Het Jeugdorkest van Venezuela o.l.v. Gustavo Dudamel speelt Mambo van Leonard Bernstein uit West Side Story. Het publiek gaat uit zijn dak.

De Nijl met Joanna Lumley

De reis van Joanna Lumley van Alexandrië naar de bron van de Nijl brengt haar langs Prachtland Soedan, waar zij het graf bezoekt van koningin Qalhata.  Soedan heeft dubbel zoveel pyramides als Egypte.

Elke zondagavond bij de 0000. Er zijn reeds twee afleveringen voorbij. Naast de boeiende beelden die ons veel vertellen over de actuele Middeleeuwse toestanden, is deze mini-serie ook een persoonlijkheidsshow van de Indisch-Britse actrice.  Vooruit, gratis pub voor de 0000, het is bijna Sinterklaas. 

Savat

In de aanvang doen de islamitische leiders zich telkens voor als verdraagzame, toffe kerels. Tot ze in het paleis wonen en dan knijpen ze zich met harde hand vast aan de macht en dan is het gedaan met de glimlachende goedheid. In Egypte blijkt de moslimbroeder Morsi enkele trappen hoger te staan op de ladder van de dictatuur dan zijn voorganger Moebarak. Idemdito in Tunesië, waar het allemaal startte, en waar het volk wacht op jobs en verbetering van zijn maatschappelijke positie. Het enige wat verbetert, is de welstand voor de nieuwe machthebbers en uiteraard de greep van de verderfelijke islam op de burgers. Deze zogenaamde godsdienst is een vloek voor de wereld. Men zegge het voort. Of wist u het al ?

Ray

De vertaling instellen via de rode knop onderaan het beeld

In de Noord-Zweedse stad Umeå zijn dertig bushaltes voorzien van lampen voor lichttherapie. Die moeten forenzen helpen om een winterdepressie te voorkomen. Op het hoogtepunt van de winter is er slechts 4,5 uur daglicht in Umeå. Ook daalt het kwik er soms tot min 30 graden.

Volgens een Borgerhoutse vriendin van ons is haar depressie niet te wijten aan te weinig zonlicht.  Telkens zij een ritje met de onvolprezen Antwerpse Lijn gemaakt heeft, krijgt ze last van hoofdpijn, hartkloppingen en verhoogde bloeddruk. Winter en zomer kampt ze met deze depressie maar in de winter net iets meer :  volgens haar omdat ze wegens het winterweer meer de tram moet nemen en dat is geen verbetering voor haar algemene gezondheidstoestand. 

Volgend thema voor een betoging tegen de Lijn : "Weg met de depressies" ? 

 Persmededeling

Hoge Raad en Raad van State doorprikken symboolbeleid regering

 
Het Vlaams Belang is niet verbaasd over de adviezen van de Hoge Raad voor Justitie en de Raad van State over het regeringsontwerp inzake de voorwaardelijke invrijheidsstelling. Daarin wordt onder meer gesteld dat de verstrenging van de procedureregels die de regering wil doorvoeren voor zeer zwaar gestraften (verplichte positieve adviezen van de gevangenisdirecteur en het Openbaar Ministerie vóór de verschijning voor de strafuitvoeringsrechtbank), ingaat tegen de scheiding der machten en het gelijkheidsbeginsel. De kans is dan ook groot dat een eventuele wetswijziging onmiddellijk wordt vernietigd door het Grondwettelijk Hof .
 
De Hoge Raad maakt meteen ook bekend dat deze extra voorwaarden zouden gelden voor “slechts 13 gedetineerden (onder wie Marc Dutroux) op de ongeveer 11.000”. Daarmee doorprikt de Hoge Raad het fabeltje van de regering dat de nieuwe procedureregels meteen zouden gelden voor een 400-tal gedetineerden die 30 jaar en meer hebben gekregen.
 
Het Vlaams Belang had van meet af aan gesteld dat de plannen van de regering nauwelijks meer waren dan windowdressing, slechts betrekking hadden op een marginaal aantal veroordeelden en enkel bedoeld waren om de publieke opinie te sussen na de stuitende vrijlating van Michelle Martin. Nu blijkt dat de teksten zodanig klungelig zijn opgesteld dat zelfs deze zeer beperkte verstrenging onderuit zal worden gehaald. 
 
Voor ons blijft het hele systeem van de voorwaardelijke invrijheidsstelling - dat sinds 2006 een ‘recht’ is geworden voor elke veroordeelde in plaats van een ‘gunst’ - uiterst nefast. Door de quasi-automatische reductie van de straf tot een derde of zelfs minder, wordt het gezag van de strafrechter helemaal onderuit gehaald. Voor het Vlaams Belang is het volstrekt onbegrijpelijk waarom niet minstens de mogelijkheid wordt geboden aan de strafrechter om onsamendrukbare straffen op te leggen, zoals overigens in het regeerakkoord was voorzien.
 
Ook het systeem van de jaarlijkse verschijning voor de strafuitvoeringsrechtbank blijft voor ons een immorele bedoening. Deze perfide vrijlatingscarrousel is vooral een martelgang voor de slachtoffers, die zich keer op keer moeten verantwoorden voor hun vermeende 'hardvochtige houding' t.a.v. de dader. Wij hebben dan ook het volste begrip dat Paul Marchal na de vreselijke ervaring met Michelle Martin weigert om nog langer aan dit circus deel te nemen naar aanleiding van het vrijlatingsverzoek van Dutroux.  

Senator Bart Laeremans, Volksverttegenwoordiger Bert Schoofs

De economie van Frankrijk zit een sukkelstraatje (net zoals die van de meeste Europese landen) en de vooruitzichten zijn verre van schitterend.  Komt daar bovenop de zorg voor de aanwas van extremisten die in de islam de vervulling zien van hun vuige opvattingen.

Yep, alweer goed nieuws uit de Europese hoek. Gelukkig rekenen de Fransen op de behendige aanpak van de socialist Hollande en allen samen blikken wij in Europa hoopvol op naar onze Leiders Van Rompuy, Barroso en het overige zootje poenpakkers.

Ray

De Palestijnen mogen van vreugde gedanst hebben in de straten onder een luide kogelregen uit hun vredevolle kalasjnikof,s elders in de wereld werd de aangenomen resolutie door de Algemene Vergadering van de VN, waarin Palestina de status van waarnemerstaat heeft gekregen, hevig bekritiseerd.

Zo bagatelliseerde de Amerikaanse VN-ambassadeur Susan Rice het belang van de stemming. 'De Palestijnen ontwaken morgen om te ontdekken dat hun levens nauwelijks zijn veranderd, los van het feit dat een duurzame vrede verder weg is', waarschuwde ze. Mevrouw Rice is te hoffelijk om de volledige waarheid te vertellen, namelijk dat het laatste van de bedoelingen van de Palestijnen, het bereiken van vrede is. Israël vernietigen en de uitroeiing van de laatste Jood, daar is het de fanatici om te doen.

Ook Canada, één van de negen landen die tegen stemde, vreest dat de erkenning van Palestina een oplossing voor het conflict met Israël juist in de weg staat. 

Volgens de Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken Frans Timmermans helpt de nieuwe status de Palestijnen op dit moment niet. Om die reden onthield Nederland zich bij de stemming. De regering van het belachelijke land van Manneke Pis, wier grote verdienste het is zware belastingen te heffen, boetes en verbodsbepalingen op te leggen en politici rijkelijk te belonen, heeft slaafs de anti-Israël meerderheid gevolgd. Angst voor de islam en de Arabieren is de leidraad voor binnen- en buitenlands beleid van het land B. 

Ray