Broodbeleg

Zaterdag 8 december werd de Antwerpse de De Keyserlei heropend. De grote afwezige was burgemeester Janssens. Hij werd vervangen door 3 partijgenoten.  Een foto vol symboliek.

De drie kameraden houden het lint in de hand, maar de schaar ontbreekt. Het verleden doorknippen is niet gemakkelijk, ze zullen het lint gewoon op de grond laten vallen.  C'est la chute finale. Van links naar rechts : schepen Turan Güler die een kort mandaat van 1 jaar vervulde, schepen en rode vakbonder Guy Lauwers, die "iets wil gaan doen in de privé" (Unizo zit enthousiast op hem te wachten) en districtraadsvoorzitster Chris Anseeuw, die door geen mens gekend is.  

Links kijkt een oude Sinjoor verheerlijkt op naar het socialistische trio, dat na deze officiële daad de biezen mag pakken. Rechts een allochtoonse jongere die minachtend neerziet op het trio : binnenkort is het aan die van ons, denkt hij.  Achteraan midden, een Antwerpse dame die zoals de meeste Sinjoren van niets weet en zich afvraagt wie die drie rare snuiters zijn.

(foto : Gazet van Antwerpen)

Kan u het zich voorstellen in Gaza-stad of elders in een islamitisch Prachtland ?

Houdt u van deze video ? Waarom zou u niet gaan kijken bij Opera & Belcanto ? Te bereiken via de knop in  rechterkolom, uitsluitend mooie melodieën en fragmenten. Muziek die nauwelijks nog te beluisteren valt bij radio of tv

In Molenbeek leeft een groep jongeren én volwassenen die al jaren ongehinderd zijn zin doet en geen rekening houdt met de medemensen, zegt kersvers burgemeester Françoise Schepmans (MR). Haar gemeente kan de miserie ook niet blijven aantrekken, vindt ze.

In een interview met De Standaard geeft Schepmans, sinds maandag burgemeester van Molenbeek, toe dat een ongecontroleerde groep haar gemeente teistert. Het gaat daarbij om jongeren én volwassenen.

“Die groep leeft buiten de wet en houdt op geen enkele manier rekening met zijn medemensen”, zegt Schepmans. “Hij heeft lak aan alle regels en doet ongehinderd zijn zin. Het bestuur heeft dat gedrag te lang laten betijen.”

Alle agenten de straat op
Om het probleem aan te pakken wil Schepmans onder meer alle agenten de straat op krijgen. Het bureauwerk wil ze dan door burgers laten doen. Ze wil zo een mouw passen aan de onderbezetting van de politie. Agenten kiezen immers niet genoeg voor de zone met Molenbeek als werkplaats.

De gemeente zal de lokale problemen hoe dan ook niet alleen kunnen oplossen, beseft de nieuwe burgemeester. “Steun vanuit het Brussels Gewest blijft absoluut noodzakelijk. Zeker wat veiligheid betreft en het wegwerken van de hoge werkloosheid.”

“Ik zeg enkel: elk zijn rol. Zo moeten scholen meer communiceren met ouders. Jongeren op de dool wil ik stimuleren om cursussen en opleidingen te volgen. Weliswaar mits de nodige begeleiding en die hoeft niet ludiek te zijn. Een minivoetbalzaal bouwen, is voor die gasten geen oplossing. Ik ga daarom een cel oprichten die nadenkt over een gepast beleid. En ik weet ook wel dat niet iedereen even enthousiast zal reageren. Maar sommigen moeten ophouden te denken dat ze zich alles kunnen permitteren.”

'Veel migranten spreken ook geen Frans'
Schepmans pleit ook voor een inburgeringstraject naar Vlaams model. “Toen ik dat voorstel een decennium geleden op tafel legde, botste ik op wantrouwen. Ik wilde vreemdelingen stigmatiseren, klonk het verwijtend. Zeker aan Franstalige kant, die maar geen problemen zag, heerste allerminst een gevoel van urgentie. Maar de feiten nu spreken de criticasters van toen tegen. We hebben bijgevolg veel tijd verloren. Veel migranten spreken noch Nederlands noch Frans. Dat is een de grootste mislukkingen van de afgelopen decennia. We moeten daarom een strikt kader uitdenken. Want Molenbeek kan de miserie niet blijven aantrekken.”

De enige vrouwelijke burgemeester in het gewest komt ook nog even terug op de samenwerking met Philippe Moureaux, die na 20 jaar burgemeesterschap moest vertrekken.

“Moureaux gedroeg zich jarenlang als een patriarch: de man besliste over alles en iedereen en parkeerde de rest op de reservebank. Met hem samenwerken was niet bepaald een geschenk. En akkoord, niet alles is kommer en kwel. Hij heeft het aanzicht van de gemeente grondig en ten goede veranderd. Maar de sociale cohesie in Molenbeek is anderzijds ver zoek. En wie hem op de feiten drukte, deed hij systematisch af als leugenaar.”

Brussel nieuws.be

(dank aan Lilith)

Patrick Janssens laat weten dat hij niet zal zetelen als gemeenteraadslid in Antwerpen met de start van de nieuwe coalitie op 1 januari.  Als Bart de Wever dan ook rond is met zijn partners, breekt voor de stad Antwerpen een historische periode aan : de socialisten zijn voor het eerst sedert zowat 90 jaar buitengewipt uit het schepencollege en na Leo Delwaide sr. (Katholieke Partij) en Jan Timmermans (VNV) gedurende de Tweede Wereldoorlog,  zetelt een niet-socialist op de burgemeesterszetel.

We mogen van De Wever dan geen hoge pet op hebben, het is en blijft zijn verdienste dit belangrijke feit bewerkstelligd te hebben.  Hoe zijn beleid zal zijn weten we niet, maar Antwerpen zal alleszins beter vertegenwoordigd zijn door De Wever dan door diens voorganger.

Verwacht van ons niet dat wij bij het afscheid van Janssens de loftrompet zullen steken over diens burgemeesterschap.  Dat hij thans lovend over zichzelf spreekt, als de man die boven de partijen stond, is een laatste reclamepraatje van Patrick.  Hij torende gewoonweg boven iedereen uit én in het schepencollege én in zijn fractie moest iedereen naar zijn pijpen dansen. Wat Janssens beslist had of in zijn kopje had, mocht door niemand betwist of aangevochten worden.  De schuchtere blauwen van de Open-VLD waren op het laatste van de legislatuur een hopeloos verdeeld zootje met een zwalpende schepen Van Campenhout die al overgestapt was naar de aartsvijanden van de Nv-A en de tweede schepen die door de top van zijn partij afgemaakt werd en finaal ook belandde bij de vermaledijde Nv-A.  Dit alles mede dankzij de burgemeester die boven de partijen stond en iedereen verzoende.

In de CD&V gebeurde alles naar tjeventraditie schijnheilig achter de schermen. De twee protagonister, Whisky van Peel en de gladjanus Heylen, hebben altijd trouw de dictaten van Janssens opgevolgd en toen ze geconfronteerd werden met de uitslagen van desastreuze peilingen hebben ze waar voor hun geld gekozen en sloten ze zich, godbetert aan bij de socialisten. Die tjeven toch ... Tegen de zin in van veel van hun geloofsgenoten.  "De job voor alles" was het motto van de twee Judassen, die na de rampzalige uitslag, direct terug van kamp veranderden en aan de nieuwe keizer hun diensten aanboden. Prachtige verhalen voor de cynici die zich van de politiek afkeren.

In eigen socialistische kringen heeft Janssens evenmin vaak hoog gescoord.  De wijze waarop hij zijn voorgangster Leona Detiège (ons Moe) uit haar zetel heeft gewipt (figuurlijk bedoeld) is hem door velen van de stamboeksocialisten nooit vergeven en zijn minachting voor vrouwen in de politiek demonstreerde hij van in den beginne door een aantal socialistische verkozenen op een zijspoor te rangeren.  De enige vrouw die in die hectische periode resoluut voor de macho Janssens koos, was Madame Schuddenbol (Katleen van Brempt) wier aanhankelijkheid tot op de dag van vandaag beloond werd met lucratieve postjes.  De socialistische allochtonen waren na verloop van tijd evenmin gelukkig met de patriarchale behandeling die hen te beurt viel bij Patrick.  Hij is er niet in geslaagd Turken en Marokkanen op de manier die zij verwachtten en die aanvaardbaar was voor hun respectieve gemeenschappen, in eenklank met mekaar te brengen. Janssens stuntelde en maakte impulsieve en verkeerde keuzes.  Bij de opvolging van Monica de Coninck die naar de federale regering overstapte (nota bene, niet gekozen zijnde) kwam de allochtone ontevredenheid tot een hoogtepunt bij de sp-a.  Güler Turan kreeg het mandaat in de schoot geworpen als "eerste allochtoonse schepen in de stad" sprak Janssens fier en de eerste woorden van Güler tot de pers waren : "Ik ben geen allochtoonse schepen".  De arrogante Marokkaan Slassi die op dit schepenmandaat had gerekend, stapte totaal ongeloofwaardig over naar de Nv-A. 

Janssens heeft enkel met vrouwen kunnen samenwerken die zich onderdanig opstelden, zoals Leen Verbiest, die hijzelf uit een nederige positie binnen het ambtenarenbestand opviste en op een schepenzetel plaatste of de reeds genoemde Monica de Coninck die over het charisma en gezag van een vingerhoedje beschikt.  Zijn laatste aanwinst was de "ravissante" Yasmine Kherbache, met een semi-Algerijnse achtergrond, een kabinetsmedewerkster bij Di Rupo. Het zal voor een volgende keer zijn, Yasmine. De harem is gesloten.

Het beleid van Janssens dat 10 jaar heeft geduurd, wordt gekenmerkt door de vertrouwensbreuk tussen de bevolking en de traditionele  politiek. De uitslag van de laatste verkiezingen illustreert dit voldoende.  De toename van vreemdelingen in deze stad is een angstaanjagend fenomeen waar Janssens en zijn troepen (ook bij de Vlaamse en federale overheden) geen oplossing op hebben gevonden. Tenzij wij de aangroei van illegalen en steeds verse ladingen vreemdelingen als een antwoord moeten beschouwen.  Wie deze stad enkel kent met zijn kleine toeristische kern, kan best een positief oordeel vellen over de koekestad. Helaas is buiten deze enkele  schamele vierkante kilometer, de rest overgeleverd aan een invasie van nieuwkomers die part noch deel wensen te nemen aan onze Vlaams Antwerpse gemeenschap.   De multiculturele afpersing die ons opgelegd is geworden door Janssens en zijn socialistische medestanders (en katholieken en liberale collaborateurs) is een bittere pil die velen niet geslikt hebben.

Ik zou het nog kunnen hebben over het geknoei door Janssens inzake de Oosterweelverbinding, zijn verbazingwekkend lange stilzwijgen, zijn gedraai en zijn gebrek aan moed om als burgemeester in deze cruciale problematiek het voortouw te nemen.  Hij heeft zich door zijn lankmoedigheid laten voorbijrazen door allerlei drukkingsgroepen die meer indruk maakten bij de bevolking dan het eigen stadsbestuur. Over een politiek fiasco gesproken.

Neen, ik zie geen enkele reden om deze man, die wij vaak genoeg bij Angeltjes omschreven hebben als de slechtste burgemeester ooit voor deze stad, te bedanken of te loven voor om het even wat.  Hij heeft  goed geld verdiend voor zichzelf en voor de rest,  de stad onleefbaar gemaakt.

Tot nooit meer, Janssens. En dat is het beleefdste dat er uit mijn toetsenbord komt.

Ray

+ Aanpassing 16 uur : Filip Dewinter in Gazet van Antwerpen

 Filip Dewinter vindt dat uittredend Antwerps burgemeester Patrick Janssens (sp.a) zich een "slechte verliezer toont" door in de volgende legislatuur niet in de gemeenteraad te willen zetelen. "Dit is pijnlijk voor zijn kiezers en de stad", zegt Dewinter. "Oppositie voeren vindt Janssens blijkbaar te min." Dewinter ziet in de beslissing van Janssens een teken dat "enkel het burgemeesterschap hem interesseerde" en noemt de keuze "hooghartig".

In De Standaard komt vandaag Gerolf Annemans, bijna partijvoorzitter van Vlaams Belang, aan het woord over enkele van zijn bedoelingen met zijn partij. Wij citeren enkele passages en verwijzen voor de rest naar DS :

"Het beeld dat ik als specimen van het oude regime me aan een job vastklamp, klopt niet. Er komt echt een nieuw regime. De teamvorming met de jongeren Barbara Pas en Chris Janssens symboliseert dat zeer goed. Het is echt de bedoeling dat ze vanaf 2014 kunnen overnemen. Als , als mijn fractie even meewil, wordt Pas straks al de nieuwe fractieleider. Ik heb een mandaat voor vier jaar. Maar als ik hier in 2016 nog zit, ben ik mislukt."

Over Filip Dewinter : "Ik was zogezegd de goede, Dewinter was dan weer het probleem. Maar we zijn solidair. Samen hebben we de partij groot gemaakt."

Een naamsverandering , "Alles is mogelijk. Maar in plaats van erover te spreken ga ik het gewoon uitvoeren. Men mag echt niet denken dat ik als voorzitter ga doen alsof er niets is gebeurd. Ik ga dit ook niet op de markt bespreken."

http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20121207_114

Tot zover deze luttele beschouwingen.  Barbara Pas als fractievoorzitter in de Kamer lijkt ons een goede zaak. Wij hebben haar al verschillende keren combattief en hoffelijk aan het woord gehoord op de Kamertribune.   Als dit doorgevoerd wordt, zal alleszins het imago van VB er anders gaan uitzien : jonger en vrouwelijker. En even duidelijk.

Een naamsverandering ?  Waarom niet ? Uit de recente verkiezingsuitslag moeten besluiten getrokken worden of men dat nu leuk vindt of niet. Om niet in de verstarring vast te lopen, kan het "merk" Vlaams Belang best gewijzigd worden.  Aan de basisfilosofie zal niet geraakt worden : Vlaamse onafhankelijkheid en gefundeerd verzet tegen de aan gang zijnde immigratie (ziet u, ik spreek al niet meer over de invasie ... grapje) en de oprukkende islam in ons land. Daar bovenop een positieve instelling ten overstaan van Europa maar een meer dan kritsche houding tegen de huidge ondemocratische Europese Unie.  Om nogmaals op dit terrein ook een duidelijk onderscheid te maken met de Nv-A die slaafs in het EU-bootje meevaart van de groen-linkse Cohn-Bendit.  Benieuwd of Marc de Mesmaecker, de opvolger van Frieda Brepoels, zich ook zal laten ringeloren.

Gerolf Annemans lijkt ons de geknipte man binnen het VB om deze zaken te realiseren : hij is intelligent, hij geniet het vertrouwen van velen, hij blijft de  Vlaams-nationalist met een rotsvaste overtuiging en een grote politieke dossierkennis.  Hoe zal de nieuwe naam luiden ? De Republiek ?  Rustige Revolutionairen ?  Vrij Vlaanderen ?  De bloemenrevolutie ?  Lomegerust ? U noemt het maar.

En wat wij zeker niet uit het oog verliezen, is de rol die Bruno Valkeniers in dit alles speelt.  Hij is tot het voorzitterschap geroepen en heeft deze aartsmoeilijke en ondankbare taak jarenlang vervuld met ijzeren discipline en trouw.  Wij hebben Bruno steeds met volle overtuiging gesteund, bewonderd en soms beklaagd.  De openlijke en heimelijke tegenwerking die Bruno heeft ondervonden, tot in zijn privé-leven toe, heeft hem nooit laten twijfelen om stipt en correct te blijven in de uitvoering van zijn taak.  Hij werd geconfronteerd met lage en vuige aanvallen van ondermeer de grote zeteldief in het Europarlement, Frank Vanhecke & C°.  Laat ons hopen dat Gerolf Annemans ook de moed heeft om een einde te maken aan de parasieten die aan het VB blijven knabbelen.

Ray

Op vrijdag 14 december wordt via internet een film gelanceerd door een Pakistaande ex-moslim over de islam en de profeet. Het zou mij verwonderen dat we dingen gaan vernemen, die ons zullen verbazen. De belgische staatsveiligheid heeft alleszins het terreuralarm in dit land verhoogd. De actieve vrienden van de godsdienst van de vrede schijnen klaar te staan om met hun klassieke kortzichtigheid de straat op te trekken en te protesteren tegen een afwijkende mening.

Laat ze maar hun gangetje gaan : hoe meer zij betogen, hoe meer zij hun eigen ruiten insmijten. Hierboven de onschuldige trailer voor deze film.

Een stadje in Noord-Ierland heeft besloten zijn ‘zustersteden’-overeenkomst met Gaza-Stad op te zeggen, uit protest tegen de recente rakettenregen die de aanleiding was voor de Operatie Wolkkolom, en omdat Gaza wordt geregeerd door een terroristische organisatie.

De gemeenteraad van Moyle nam deze beslissing minder dan een jaar nadat de overeenkomst met de zusterstad was ondertekend en afgevaardigden de Gazastrook hadden bezocht.

Deze beslissing was het resultaat van een flinke krachtmeting in de gemeenteraad. Pro-Palestijnse activisten, verbonden met de Noord-Ierse Sinn Fein beweging, waren in eerste instantie gekomen met een motie, waarin werd gevraagd dat de stad openlijk zijn solidariteit toont met Gaza in zijn oorlog met Israël. Maar de plaatselijke Vrienden van Israël beweging diende een tegenvoorstel in, met de vraag de banden met Gaza te verbreken. Het laatste voorstel werd toen aangenomen.

Gedetailleerde informatie over de aanvallen van Hamas op zuidelijk Israël, die de Israëlische ambassade had verstrekt aan een van de gemeenteraadsleden van Moyle, heeft zeker een rol gespeeld bij deze beslissing.

‘[Wij] streven er voortdurend naar, de banden in Noord-Ierland te versterken, niet alleen met de politieke leiding, maar ook met plaatselijke organisaties, gemeenten en de Christelijke gemeenschap die van Israël houdt’, verklaarde de Israëlische ambassade in Londen.

De ambassade zei er aan te werken om dit succes te herhalen in andere steden in Groot-Brittannië die soortgelijke banden hebben met de door Hamas geregeerde Gazastrook.

Auteur: Yossi Aloni – bron: Israel Today

http://www.artikel7.nu/zz1/ierse-stad-verbreekt-band-met-gaza-wegens-raketten.html

De wereld vanuit de ruimte gezien met diverse landen en kustlijnen.

In Denderleeuw (Oost-Vlaanderen) hebben de socialisten en de liberalen een voordrachtsakte ingediend alhoewel ze slechts 11 van de 25 zetels innemen. Niemand van de andere partijen wil de slimmeriken takelen.

Er is perfect een meerderheid te vinden met Nv-A 7 zetels) CD&v (4 zetels) en VB (3 zetels), maar het vermaledijde cordon belemmert die evidente oplossing. Gouverneur André Denys heeft vandaag alle politieke partijen uit Denderleeuw ontvangen in zijn ambtswoning in Gent. Hij wil de politieke impasse ontmijnen. Bij Nv-A bestaat er in de lokale afdeling alleszins de bereidheid bij een aantal mandatarissen (en leden) om samen te wxerke met Kristof Slagmulders van Vlaams Belang. 

.

VRT, De Morgen, Het Nieuwsblad, De Standaard kiezen Gwendolyn Rutten als voorzitter.

Video van Frank Thevissen

De dood van de grensrechter na een voetbalwedstrijd in Almere heeft alles te maken met de moeizame integratie van een etnische minderheid met een machocultuur in Nederland, betoogt Hans Werdmölder.

Nederland en de voetbalwereld in het bijzonder zijn diep geschokt. Een grensrechter is gemolesteerd met de dood tot gevolg. Iedereen die wekelijks de voetbalvelden bezoekt, zag het aankomen. De verdachte spelers van 15 en 16 jaar zitten vast en zijn door de club geroyeerd. Als reactie zijn komende zaterdag alle amateurvoetbalwedstrijden afgelast. De voetbalkantines blijven open, zodat er kan worden gepraat over de verruwing van de sport.

Het commentaar in de media komt niet veel verder dan de oppervlakte van de groene grasmat. Men slooft zich uit in politieke correctheid. Over de achtergrond van de verdachten is lange tijd gezwegen.

Berucht team
Geleidelijk druppelen wat nieuwe feiten door in de berichtgeving. Het blijkt te gaan om een berucht team, dat eerder al een 'gele kaart' van het clubbestuur kreeg nadat spelers zich verbaal hadden misdragen richting een scheidsrechter. Enkele spelers zijn na het eerste incident geschorst. Kennelijk is er helemaal geen sprake van een incident.

Er is ook geen sprake meer van hufterig gedrag. Deze gebeurtenis is van een geheel andere orde. Het gaat om doodslag op een gezagsdrager in het publieke domein. De betrokken jeugdspelers zijn lid van een voetbalclub, die zijn spelertjes rekruteert uit Amsterdam-West en omstreken. De verdachten blijken van Marokkaanse en Antilliaanse huize te zijn.

Hiermee belandt het incident in de wereld van de taboes. Niet voor niets wordt door alle media zo voorzichtig gereageerd. Zoals tien jaar geleden het onderwijs werd opgeschrikt door een moord op een leraar, zo is nu de voetbalwereld aan de beurt.

Eer en macht
Bij nader inzien gaat het om een incident waar eer en macht een rol spelen. Het slachtoffer is een blanke man, een vlaggenist met het gezag van één wedstrijd. De daders zijn jongemannen van Marokkaanse en Antilliaanse afkomst. Er is sprake van crimineel groepsgedrag met een etnisch tintje.

Al meer dan dertig jaar worstelen we met het probleem van de Marokkaanse en Antilliaanse jeugdcriminaliteit. De vele incidenten zijn herkenbaar en grensverleggend. In het ene geval gaat het om ambulancepersoneel, in het andere geval is het een buschauffeur of een treinconducteur. Ook Sint-Nicolaas, al heeft de goedheiligman het christelijk kruis op zijn mijter afgezworen, is vaak het doelwit. Mannen in een uniform, bekleed met macht, zijn het doelwit en slachtoffer.

Gewone blanke Nederlanders, mannen en vrouwen zonder uniform, laten het wel uit hun hoofd om onbekende Marokkaanse jongemannen in het publieke domein aan te spreken op overlastgevend gedrag. Marokkanen beschikken immers over 'mobielwaarde'. Voordat je het weet heb je een groep trotse Marokkanen met kortelontjesgedrag tegenover je.

Machocultuur
De daders zijn jongemannen die in een machocultuur zijn opgegroeid. In die cultuur ben je een slappeling als je een stap terugzet of onbekend Nederlands gezag accepteert. In een groepscultuur moet je ook reageren op ongewenste opmerkingen of commentaar, anders ben je het lachertje van de dag.

Soms is sprake van uitdagend gedrag. Dan zijn de slachtoffers gemakkelijke doelwitten, zoals vrouwen, homoseksuelen en joden.
De betrokken verdachten zijn vaak Marokkaanse jongemannen. Ze zijn in Nederland geboren en getogen, van huis uit krijgen zij een zeer negatief beeld mee over de Nederlandse samenleving. Dit type jongens tref je aan op plekken met concentraties van Marokkanen of Antillianen, zoals in Amsterdam-West. Ze hebben schijt aan de regels. Een autoriteit, anders dan van de vader, broer of familieoudste, wordt niet geaccepteerd. Waarom zou je integreren in een samenleving die je niet ziet zitten.

De Nederlandse overheid heeft het probleem lange tijd niet willen zien, bang te worden beschuldigd van racisme of discriminatie. De wetenschap sloofde zich uit in verklaringen, waarin geen plaats is voor etniciteit of cultuur. De overheid kwam een aantal jaar geleden met goedbedoelde imagocampagnes met prachtige kleurenfoto's van goed geïntegreerde Marokkanen. 'Hoe leuk zijn de Marokkanen?' Alleen al het stellen van de vraag had een teken aan de wand moeten zijn.
Een van mijn leidinggevenden, ook een blanke man met gezag en autoriteit, zegt mij dat hij van dit soort incidenten met een etnisch tintje buikkramp krijgt. Het is ook moeilijk het probleem in zijn ware proporties te zien en te erkennen.

Beklaagdenbank
In dit geval hebben we te maken met een diep verankerd maatschappelijk probleem. Het gaat om een probleem dat ook de Marokkaanse gemeenschap diep raakt. En zij ervaren het probleem als geen ander. Goed geïntegreerde Nederlandse Marokkanen worden door dit soort incidenten, waar hun 'landgenoten' bij betrokken zijn, in de beklaagdenbank gezet. Wat waren ze opgelucht toen de moordenaar van Pim Fortuyn een autochtone Nederlander bleek te zijn.

In wezen gaat het om opvoeding, het gaat om achterstandsgezinnen, het gaat om onzichtbare ouders, het gaat om een subcultuur waar eer een belangrijke rol speelt. Meer in het algemeen gaat het om de moeizame integratie van een etnische minderheid met een machocultuur.

Hans Werdmölder is lector Jeugd en Veiligheid aan de Avans Hogeschool. Hij publiceerde onder meer het boek Marokkaanse lieverdjes.

Bron : Volkskrant 

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3359417/2012/12/07/Marokkaanse-macho-s

Rome

New York

Singapore

Brussel

Bron : Elsevier

We toonden eergisteren de video van de eedaflegging in Schaarbeek van de ISLAM  vertegenwoordiger in de gemeenteraad en het protest uit de publieke tribune van een moedige Brusselaar die zich niet inhield de islamist te betichten van ondemocratische bedoelingen.

Onze vriend Rudolf, die de zaak aanzwengelde, vond nieuw materiaal, dankzij hetwelk we meer vernemen over het democratisch respect voor de belgische wetten.  Tijdens een persconferentie negeert de verkozene angstvallig de aanwezige vrouwelijke journalistes.  En tevens geeft hij toe dat het de bedoeling is dat de sharia zou ingevoierd worden in het land B, dat trouwens in een klap een islamitische natie zou worden.  Het is het identieke discours van  Fou-Fou Belkacem van Sharia4belgium, die trouwens ook nog in beeld komt en zijn woordje mag placeren.

Wat ik me dan afvraag, waar staan de linkse grootsmoelen nu met hun integratieplannen en de miljarden euri van ons belastinggeld die zij al jaren weggooien aan allerlei overbodige en zinloze projecten ?  Hoe meer moslims op ons grondgebied rondlopen, hoe dichter wij staan bij de overgave aan de waanzin van de islam. En let wel : het zal ons voorgeschoteld worden als een fantastische verrijking. 

Lieve lezeressen en goede lezers van Angeltjes, wij moeten onvermoeibaar verder gaan met onze waarschuwingen en ontmaskering van het gevaar dat de sekte van de islam betekent voor onze maatschappij, voor zij die na ons komen.  En de kutargumenten (verontschuldig me voor dit taalgebruik) van de linkse sjoemelaars bewijzen elke dag dat ze waardeloos zijn. De echte bedoeling van de actieve msolims is de overname van onze maatschappij en ik heb nog nooit één brave moslim gehoord die zich daartegen verzet. 

Ray

Terwijl ik een glas ranzige witte wijn van de cooperativa drink die alleen mensen met goede smaak lekker vinden en een bordje queso manchego eet met een garnituur van granaatappelpitten, denk ik na over mijn stukjes over Spanje en Vlaanderen – juister gezegd, mijn stukjes over mijn relatie met Spanje en Vlaanderen – waarin ik zo goed en zo kwaad mogelijk ‘het nieuws’ en ‘de actualiteit’ tracht te vermijden, om de eenvoudige reden dat wat vandaag ‘nieuws’ en ‘actualiteit’ is, morgen bij het groot vuil wordt gezet.

Dit stukje is de spreekwoordelijke uitzondering op de regel.

Ik wil het hebben over sinaasappelen, oranje appelsientjes of appelsientjes van oranje. Er is een tijd geweest, vijftig jaar geleden, meer dan driekwart van een mensenleven, dat ik in de fruithal van mijn grootvader werkte, “Bij de Puit – Groenten en Fruit” in de Driehoekstraat. Mijn grootvader was de Puit en ik, beste mensen, ik was de Stany van de Puit. In die tijd waren er twee soorten sinaasappelen: zoete en zure. Zoete sinaasappelen waren Spaanse appelsientjes, Papillons en bergappelsienen, groot, bolrond en individueel verpakt in rijstpapier. Zure appelsienen waren Jaffa’s uit Israël. Er zat minder sap in, zij hadden een taai vel en een harde schil. Er waren ook bloedappelsienen uit Italië, enkele weken per jaar, maar toen ze voorgoed verdwenen uit de fruithal van mijn grootvader was er niemand die er een traan om liet.

Dat was toen. Over naar nu, naar ‘het nieuws’ en ‘de actualiteit’, met andere woorden, naar de dag van vandaag.

Iedere ochtend bij het ontbijt (één sneetje krentebrood), terwijl ik onder een mistige hemel naar de schapen kijk die de wei afgrazen, drink ik één tas koffie, zwart, zonder melk zonder suiker, en vervolgens een flink glas versgeperst sinaasappelsap (twee persappelsientjes), voor de smaak en om er mijn gezondheidspilletjes-van-de-dag mee door te spoelen: cholesterolverlager, bloedverdunner, een plaspil, vitamines, mineralen en ginkgo biloba voor een sterk geheugen.

Met één netzakje sinaasappelen doen mijn vriendin en ik een ganse week, van donderdag tot donderdag. De laatste maanden smaakt mijn sinaasappelsap iedere week anders, niet beter, niet slechter, niet zoeter of minder zoet, nee, gewoon anders, dat wil zeggen: niet meer zoals in de tijd van de fruithal van mijn grootvader. Ik dacht eerst, het is mijn eigen smaak, die veranderde met ouder worden, tot ik mijn vriendin terloops vroeg: “Waar komt ons wekelijks netzakje met sinaasappelen eigenlijk vandaan?” Mijn vriendin bestudeerde het etiket. Ja hoor, het land van herkomst was erop gedrukt, in piepkleine letterjes. “Zimbabwe,’ zei ze en ik verslikte mij in mijn sinaasappelsap. De weken nadien was er iedere week een nieuw netzakjes met sinaasappelen. Landen van herkomst? Zuid-Afrika, Egypte, Marokko, Swaziland, Uruguay…

Waar zijn mijn zoete Papillons?
Mijn Spaanse bergappelsientjes?
Waar zijn de bloedappelsienen en de zure Jaffa’s uit Israël?
Als de nood het hoogst is, zegt het spreekwoord, is Swaziland nabij.

Stan Lauryssens

http://www.viw-costablanca.com/