Caro is gelukkig weer al een stuk beter en de gezondheidstoestand liet haar toe mee naar de markt te gaan.
Aan de vaste viskraam waar wij onze vis kopen zei de uitbater, haha madammeke is terug genezen zie ik. Ja zei Caro, maar nog geen 100 % hoor. Dan moet ge een goe stukske vis eten en dan ben je er zo weer boven op. Die remedie had ik verleden week niet gehoord in “ De Krokefant “ waar we na onze inkopen naar afzakten. De nieuwe dienster Nathalie was er, en zij nam onze bestelling op. 1 warme choco en 1 thee. Ja als Caro zich niet goed voelt is ze aan de thee. Voor een koffieleut als Caro betekent het bijna zoveel als vreemdgaan.
Toen we al een tijdje in “ De Krokefant “ zaten, kwam er een dame en een heer binnen. Ze verkochten stiften, rekenmachientjes, postkaarten voor een goed doel. Naast ons zat een man die op brutale wijze het aanbod afsloeg. Caro en ik kochten ook niets, maar wij wimpelden het koppel iets vriendelijker af. Toen ze “ De Krokefant ” verlieten zei de man naast ons,ik koop niets meer wat ik niet gevraagd heb. En hij vervolgde : enige tijd geleden stond er plots een gezette en op het eerste zicht sympathieke man voor onze deur. Hij deed zich voor als een goede bekende en begon een gezellig babbeltje over onze woning. Nee een kandidaat koper was hij niet, en daarom vroeg ik hem de ware reden van zijn komst. Terstond veranderde zijn gelaatsuitdrukking, en bijna op fluistertoon vroeg hij of we wisten wat een kakuzzi was. Hij profiteerde onmiddellijk van onze onwetendheid door te vragen of hij even binnen mocht om het ons te tonen. Deels door onze aangeboren beleefdheid en ook wat uit nieuwsgierigheid stemden wij daarin toe.
Hierop liep de man naar zijn 4x4 en haalde er een blijkbaar vrij zware doos uit. Vervolgens kwam hij er mee binnen en pootte de zware doos op onze tafel. Toen hij het deksel van de doos lichtte, zagen wij tot onze stomme verbazing een arsenaal gereedschap.
Schroevendraaiers, nijptangen, engelse sleutels, genoeg om 10 doe - het - zelvers gelukkig te maken. “Hetgeen je hier ziet kost 600 € in de winkel “ zei de man “ maar jij kunt het hebben voor 400 € “ Ik zei dat ik niet geïnteresseerd was omdat ik al genoeg gereedschap had. Nu gooide hij het over een andere boeg . Hij liep even terug naar buiten en kwam met een nog grotere doos aanzeulen “ kijk “ zei hij “ en dit is voor moeder de vrouw “. Het ganse gamma van kookpotten werd nu uitgestald, van klein tot groot, blinkend en verleidelijk “ oké, zei de man, je mag alles hebben aan 400 € “. Toen we bleven weigeren deed hij er nog 200 € af, zonder gevolg evenwel. We hielden voet bij stuk. Eindelijk zag hij dat zijn Hollandse haring niet braadde, en hij speelde zijn ultieme troef uit.
Hij haalde een kaartje uit zijn brieventas en hield het ons voor. “ Dit is mijn lidkaart van een casino, ik heb gisteren zwaar gegokt en alles verloren “ zei hij “ In ruil voor een volle tank benzine mogen jullie alles hebben. Ik moet absoluut vanavond terug in Friesland zijn. Wiens hart zou niet smelten bij het aanhoren van zoveel menselijk leed “ Bij mij smolt er wel degelijk iets, namelijk mijn laatste greintje geduld. Ik maakte aanstalten om zelf zijn koopwaar naar buiten te dragen. Ziende dat het spel nu definitief uit was, reed hij een paar ogenblikken later weg, zonder nog boe of bah te zeggen. met het beetje benzine dat hem nog restte wellicht op zoek naar een volgend gewilliger slachtoffer.
Ik had aandachtig geluisterd naar zijn belevenis en zei dat ik nog nooit van een kakuzzi gehoord had als merk voor gereedschap.
Hij zie me, dat de naam even vlug verzonnen was maar het verhaal echt, en dat hij daarom nooit meer iets zou kopen wat hem ongevraagd aangeboden werd.
Ik zei dat hij goed gehandeld had, hij knikte naar zijn vrouw en zei, ziede wel Wiske, goe dat we die hebben afgewimpeld.
Bij het naar buiten gaan, zagen we een meisje van een jaar of 5 dat zat te kleuren met haar pas verworven nieuwe stiften.
Hopelijk was de opbrengst voor een goed doel.
Met Vlaamse groet,
Walter
1 reactie op dit bericht
Beste Ray.