Fortis: Eurocommissaris Kroes zegt dat Leterme "liegt"

Premier Yves Leterme heeft volgens de Nederlandse Eurocommissaris voor Concurrentie, Neelie Kroes, "een leugen" verteld toen hij zondag in het Nederlandse tv-programma Buitenhof zei dat de Europese Commissie onbereikbaar was in het weekend waarin de Beneluxlanden een akkoord sloten over de redding van Fortis.

De medewerkers van de commissie waren toen wel degelijk op kantoor, aldus Kroes dinsdagavond in een uitzending van De Wereld Draait Door.

Onvoldoende informatie
Kroes liet voorts weten dat de informatie die de Belgische regering tot dusver heeft verstrekt over de Fortisdeal nog onvoldoende is om te beoordelen of daarbij sprake was van staatssteun. Zaterdag werd bekend dat Kroes snel nadere opheldering wil van Nederland, België en Luxemburg over de reddingsoperatie. De drie landen staken eind september ruim 11 miljard euro in Fortis. Enkele dagen later kocht de Nederlandse overheid de Nederlandse Fortispoot, inclusief ABN Amro, voor zo'n 17 miljard.

Kroes moet als eurocommissaris vaststellen of deze transacties volgens de EU-regels door de beugel kunnen. Ze bekijkt vooral of het overheidsoptreden tot marktverstoringen heeft geleid. (belga/mvdb)

@ www.geenstijl.nl

Carnaval in Keulen.  Mocht John McCain gewonnen hebben, zouden we deze dikkerd niet gezien hebben.  En ?  Wanneer is de moskee klaar ?  Bij de opening willen wij er multicultureel bij zijn of moeten we wachten in het station ?

Eerlijk gezegd, wij hebben Wouter Bos, de huidige financieminister van Nederland en partijleider van de PvdA nooit beschouwd als een domme man.

Die indruk werd nog bevestigd bij de Fortis-affaire, toen Bos voor een bedrag van circa 16 miljard euri de vroegere ABN-AMRO terug Nederland binnenloodste, met in het kielzog alle Fortis-Nederland vestigingen en onderdelen, waaronder wellicht ook enkele minder aantrekkelijke. De Hollandse koopmansgeest zit ongetwijfeld Wouter Bos ingebakken. Toegegeven, zijn opponenten hebben niet veel kaas gegeten van dergelijke gecompliceerde overnames. En het water stond hoog, op Liphoogte zeg maar.

Bos liet het zich zelfs nadien ontvallen : "De zaak werd beklonken aan de hand van enkele vaststellingen en algemene principes op een A-4tje." Maar de Nederlanders beheersten hun dossier  en de achtergronden enigszins beter dan hun zwetende opponenten.  Tot in Buitenhof (NOS - zondag 12 uur) toe probeert Leterme zich nu stoer voor te doen door de rol van Bos te minimaliseren en de winst voor het Nederlandse bankwezen toe te schrijven aan een tijdens de onderhandelingen afwezige Balkenende. Tjeven ... leer ze ons kennen. 

Des te verwonderlijker is het dat diezelfde slimme Bos in de maatschappelijke discussie over de integratie van moslims en Marokkanen in het bijzonder, slap uit zijn nek lult als een goedgelovige kwezel. Een fragmentje uit de Telegraaf :

"Bos zei het jammer te vinden dat de keuze voor de Marokkaanse Nederlander Ahmed Aboutaleb als nieuwe burgemeester van Rotterdam weer leidde tot kritiek op zijn dubbele nationaliteit. Volgens hem had die gebeurtenis juist “een feest van integratie moeten zijn”.

Tegelijkertijd viel hem iets anders op. “Ik heb een heleboel Marokkanen gehoord die zeiden: "Ik ben zo trots om Marokkaan te zijn. Maar ik heb er geen een horen zeggen: ik ben trots om Nederlander te zijn.”

Het debat over integratie was het einde van een werkbezoek dat Bos maandag bracht aan het Amsterdamse stadsdeel Slotervaart. Hij sprak onder meer met stadsdeelvoorzitter Ahmed Marcouch en ging op bezoek bij de Ru Paré-basisschool. Daar liet hij zich bijpraten over de plannen om buiten schooltijd islamlessen te organiseren voor kinderen die dat willen."

Begrijpt de slimme Wouter Bos niet, dat "een feest van integratie" niet gedicteerd kan worden door de overheid ?  De Marokkanen grijpen de benoeming van Aboutaleb aan als een overwinning voor hun Trotse Natie.  Een belangrijke stap in de integratie van de 17de Marokkaanse provincie bij het prachtland Al-Magrib/Maroc.

Een meerderheid van het Niet Trotse Nederland, het volk zonder identiteit zoals de Argentijnse prinses Minima het delicaat uitdrukte, heeft nauwelijks fut om de islamisering van zijn land aan te klagen uit angst de linkse bende arrangeurs tegen het hoofd te stoten.

Ray

@ www.geenstijl.nl

Op 10 november is Wannes Van de Velde overleden. Ik heb Wim (zoals hij heette) leren kennen op de Antwerpse Stadswaag, waar de artistieke avant-garde jeugd uit de jaren '50 verzamelen blies in de Gard-Sivik bij Herman Denkens.  Wim volgde lessen bij de Academie voor Schilderkunst.  Hij was zelden uitbundig, eerder zwijgzaam en bescheiden, tot hij zijn gitaar omhing en iedereen verbaasde met zijn buitengewone flamenco-vertolkingen.  Dat genre was nieuw voor de meesten van ons maar  we waren onmiddellijk in de ban.  Later heeft hij zich ontpopt tot de volkse Wannes, met een vast trio muzikanten en zong hij de Antwerpenaren in hun eigen taal toe, op welk een afgrijselijke manier hun stad verminkt werd.  Hij had een behoorlijke sympathie voor Hugo Schiltz, omdat de VU in die dagen op lokaal vlak verzet bood tegen de Amelinckx-wansmaak, de planologische  en architecturale miskleunen, zoals ondermeer de geplande verdwijning van de Bourla-schouwburg die moest vervangen worden door de betonnen bunker die inmiddels verhuurd is aan Music Hall. Gelukkig is de Bourla overeind gebleven.

Wannes Van de Velde is een aanhanger geworden van de multiculturele diversiteit. Hij heeft columns geschreven in Knack, was betrokken bij vele theaterprojecten, en bleef zijn protesten uitzingen in zijn zwaar geprononceerde Antwerps.  Tot voor enkele jaren zag je hem overal rondlopen in zijn stad en de mensen riepen naar hem : "Dag, Wannes !".  En hij glimlachte schuw met diezelfde uitdrukking van verlegenheid op het gelaat zoals in de tijd van de Stadswaag.  Ook als hij politiek andere wegen bewandelde, blijft Wannes Van de Velde de volkszanger van het Antwerpse protest tegen de regenten. Alweer een leeftijdgenoot die verdwenen is, maar wiens muziek de tijd zal trotseren.

Ray

De gewone man wil nooit een oorlog.  Het zijn de koning, de minister, de generaal of de priester die de gewone man opjutten om te gaan strijden voor een vaderland, dat zelden rekening houdt met de gewone man.  Hij en miljoenen andere gewone mannen  sneuvelen of beëindigen als wrakken hun leven.  Nooit sneuvelt de koning, de minister, de generaal of de priester, die glorie laten zij over aan de gewone man.  Zij moeten in leven blijven om hem te gedenken en de weduwen, ouders en kinderen wijs te maken, dat  hij zijn lijdensweg met fierheid onderging. En intussen loeren zij naar de zonen van de gewone man, of die sterk genoeg zijn om de wapens op te nemen voor de volgende oorlog.

 Deze korte video geeft een beeld van de hel in de loopgraven. "Hell in the Trenches"  Ik draag hem op aan mijn grootvader Karel, Lodewijk, Raymond die van 1914 tot 1918 aan het IJzerfront de grote miserie van de Grote Oorlog heeft meegemaakt en overleefd.  Ik deel met hem het rebels en eigenzinnig karakter dat zich altijd zal verzetten tegen de koning, de minister, de generaal en de priester. 

In 1957 regisseerde Stanley Kubrick de beklemmende film "Paths of Glory" over een opstand in het Frans leger tijdens de Grote Oorlog.  Soldaten weigeren het bevel van een hooghartige generaal uit te voeren, om een zoveelste tot mislukken gedoemde aanval uit te voeren. Enkelen onder hen worden door de krijgsraad veroordeeld tot de dood met de kogel.  Een minder bekend aspect uit de waanzinnige Grote Oorlog : de Fransen die niet alleen de eigen manschappen opofferden uit strategische overwegingen, maar ze even gewetenloos lieten fusilleren als ze zich verzetten.

Men had niet verwacht dat deze oorlog een statisch gevecht zou worden, maar al snel bleek dat beide partijen sterk aan elkaar gewaagd waren. Er ontstond dus een patstelling. Omdat het op open terrein levensgevaarlijk was voor de soldaten begonnen beide partijen loopgraven aan te leggen. Zo zorgden ze ervoor dat de soldaten veiliger zaten voor de krachtige langeafstandsartillerie en snelvuurmachinegeweren.

De eerste loopgraven werden aangelegd in oktober 1914 door de manschappen van de 2nd Scots Guards. Het waren greppels die slechts minimale bescherming boden. De loopgraven waren ondiep omdat men dacht dat het slechts tijdelijk was en dat de 'normale' oorlogsbewegingen zich in het voorjaar weer zouden hervatten. Maar tegen december 1914 was er reeds een netwerk van loopgraven gevormd vanaf de Belgische kust, dwars door het oosten van Frankrijk tot aan de Zwitserse grens. Tegen 1917 was het in theorie zelfs bijna mogelijk om door de loopgraven langs bijna heel het front te lopen.

Elke soldaat had een zogenaamde pioniersschop waarmee hij greppels kon graven of eventuele beschadigingen aan loopgraven kon herstellen. In het begin wisten men niet hoe de loopgraven moesten worden aangelegd, maar geleidelijk aan werden ze steeds ingenieuzer.

Een loopgravenstelsel was erg complex. Daarom had elke loopgraaf een naam zodat de soldaten niet verloren konden lopen. Het loopgravenstelsel bestond uit een reeks loopgraven, ongeveer evenwijdig aan die van de vijand. Vooraan had men de frontlinieloopgraaf, die zigzag werd aangelegd om eventuele aanvallen beter te kunnen opvangen. In deze loopgraaf vond men schieterkers van waaruit de soldaten konden schieten. Hierachter vond je verbindings- en ondersteunende loopgraven, de officiersonderkomens, de latrines, de granaatloopgraven, enz.

De manier waarop de loopgraven van de geallieerden werden aangelegd verschilde van de manier die de Duitsers gebruikten. De Duitsers legden erg ingewikkelde loopgraven aan omdat ze meenden dat deze loopgraven de nieuwe grens van het Duitse rijk zouden vormen. Daarom hadden hun loopgraven vaak ramen met luiken, en soms zelfs deurmatten.

  

Duitse loopgraven werden meestal heel diep gemaakt om de manschappen te beschermen tegen artilleriebeschietingen.

De loopgraven van de Fransen en de Britten daarentegen waren veel eenvoudiger omdat zij verwachtten het bezette gebied te heroveren. De twee frontlinies werden gescheiden door een stuk open land tussen de 70 en de 700 m breed. Dit stuk land werd "Niemandsland" genoemd . Hier sneuvelden honderdduizenden soldaten.

Het leven in de loopgraven

Het leven in de loopgraven verliep erg moeilijk en was erg vuil. Het bestond meestal uit lange perioden van verveling die slechts sporadisch werden afgewisseld door korte perioden van doodsangst. Het meeste werk werd 's nachts gedaan; dan stuurde men patrouilles op pad om de vijand te observeren en aan te vallen. Ook werd er tijd vrij gemaakt om de loopgraven te herstellen.

Tijdens de ochtend- en avondschemering waren alle manschappen paraat omdat de kans op een aanval dan het grootst was. Voordat een aanval begon vuurden artilleristen granaten in de vijandelijke loopgraven, wat voor afschuwelijke verwondingen en doden zorgde. Troepen die bij een aanval uit de loopgraven klommen kregen te maken met machinegeweervuur en nog meer granaten. Geleidelijk aan werd dit wapenarsenaal ook aangevuld met gas en tanks.

Overdag was het gewoonlijk rustig en hadden de manschappen tijd om slaap in te halen, te lezen, brieven te schrijven of op te ruimen. Ze bedachten allerhande strategieën om het hoofd te beiden aan hun grimmige leven. Ze sloten hechte vriendschappen, maakten grappen, zongen en werden soms erg bijgelovig of religieus. Veel gewone soldaten kregen ook een sterk gevoel van kameraadschap met hun vijanden, die ze zagen als medeslachtoffers in een oorlog die door officieren en politici was bedacht. 

Sommige soldaten gebruikten hun vrije tijd om gedichten te schrijven of een dagboek bij te houden. Deze verslagen kunnen ons een beeld geven hoe het leven er in de loopgraven aan toe ging. Vanaf 1916 begon de Britse regering zelfs professionele oorlogskunstenaars naar het front te sturen (Bv. Paul Nash). Deze moesten oorlogstaferelen vastleggen op doek zodat de gruwel van de oorlog niet verloren ging.

Om de verveling te verlichten verbleven de soldaten meestal een week in de frontlinieloopgraven om daarna overgeplaatst te worden naar de reservelinies en naar een gebied in het achterland. Hier kregen ze een bad en schone kleren en hadden ze tijd om uit te rusten voor ze weer naar de loopgraven gingen.

@ http://members.lycos.nl/wo1/index.php?id=loopgraven

.

Wat vreemd, dit melodieuze lied van Robert Stolz te horen zingen door een tenor : "Du sollst der Kaiser meiner Seele sein". Het is echter  de onvergetelijke Joseph Schmidt, die mag dat.

De Russische miljardair Suleiman Kerimov, die 700 miljoen euro verloor bij de ondergang van Fortis, voelt zich belogen en bedrogen door Maurice Lippens. Volgens verschillende bronnen zou hij een strafklacht voorbereiden tegen de voormalige topman van Fortis, zo schrijft de krant Het Laatste Nieuws maandag.

Wynia's Week/ Het begrip respect is een dode letter

Deze week is het de Dag van het Respect, een dag die dit jaar gepaard ging met een rel; de vergelijking tussen Adolf Hitler en Geert Wilders. Syp Wynia buigt zich over de vraag wat respect precies is en wie het wel en vooral niet verdient.

http://www.elsevier.nl/web/Video.

langs het bruggetje hierboven  komt u bij de video van Syp Wynia