Winda de Lin ontvangt Vlapro

Deze namiddag waren wij op bezoek in het gekende rendez-vous huis bij Winda de Lin, Villa-Politica-ma-non-troppo.
Winda had weer een uitmuntend gezelschap in haar ruime salons bijeengegaard, vooral aanstaande werklozen, toekomstige zetellozen en geëmotioneerde bleitsmoelen. Het leek wel een uitgesteld relais van de partijbestuursvergadering van de Vlapro's van de vorige avond. De ontvangst bij Linda stond praktisch integraal in het teken van het pathetische Vlapro-drama.

Wulpse Winda in een van haar salons
Verhelderend was het om te vernemen, dat elke Vlapro zijn eigen fractie blijkt te bezitten. Een gedurfde en gesublimeerde vorm van geïndividualiseerde democratie, met als gemeenschappelijk kenmerk voor de leden : snikken, stotteren en snotteren.
Een van de woordvoerders, een man met een uitgesproken West-Vlaams accent en een groot gebit, dat enkele jaren geleden in de aanbieding stond bij Aldi maar nog zeer degelijk blikkerde, opperde zelfs om er mee te stoppen. Met politiek bedoelde hij. Tranen welden in zijn ogen op en hij verslikte zich bijna in het gebit. Drama's, het zijn menselijke drama's, die ontvangsten in de Villa.
Nelly Maes was door Winda in amazonezit op een eiken tafel neergezet wat duidelijk symbolisch bedoeld was : de wankele situatie van de 0,6%-partij zag de aandachtige toeschouwer weerspiegeld in het kwakkelende evenwicht van de brave Nelly. En Winda maar duwen en trekken en vervelende vragen stellen : wanneer is nu de begrafenis, zal er tijdens de koffietafel verder geruzied worden, zal Caroline enkele afscheidswoorden zeggen, wordt er geld verbrand ? En Nelly maar naast de kwestie antwoorden, en zoals 45 jaar geleden volhouden dat heel Vlaanderen achter "ons" staat, terwijl Vlaanderen zich zit af te vragen "Is er soms een UFO geland en worden de buitenaardsen geïnterviewd ?"
Tussendoor zagen we beelden vanuit de Grote Spreekkamer waar Filip Dewinter druk in de weer was Kruis Peeters aan zijn kruis te nagelen en Joris van Hauthem er godverdorie in gelukte in volle plenaire praatbarak de oud-minister en would-be flamingant Eric van Rompuy een poot uit te wringen. Mie Vogels kwam ocharme ook in beeld, wat helemaal geen probleem meer is met het nieuwe Panasonic scherm dat wij recent hebben aangekocht dankzij al uw milde giften, en dat zich vanzelf uitrekt tot breeldbeeld.
Benieuwd of Winda morgen in de Federale Spreekkamer ontvangt. U kijkt toch ook ?
Savat
















5 reacties op dit bericht
Hijgende Linda
Daarbij vraag ik soms mij af hoe zij tekeer gaat als zij eens in de roes van Amor en Eros verkeert en daarbij vergeet dat zij niet alleen op de wereld is.
Of is al dat hijgen enkel fake en in hoofdzaak bedoeld om enig "waardevol en interessant" gahalte te geven aan haar intervieuws
Ikke en de rest kan stikken
aaaarrrggg...
Geachte redacteur
Links-liberalen ...
Omdat we links-liberalen zijn gaan we met de socialisten. De fractie in het VP koos unaniem voor de warme zetel dankzij de sossen : over opportunisme gesproken...
Degoutant
Onze partij heeft gisteren een duidelijke keuze gemaakt. De partijraad besliste met grote meerderheid om voor het eigen project te gaan, los van enige poging om met anderen een gezamenlijke weg te bewandelen. Een belangrijke keuze, maar wel een verrassende beslissing.
Het gesprek in de partijraad verliep doorgaans hoffelijk. Mensen hadden de mogelijkheid hun inzichten rustig en duidelijk weer te geven. De partij heeft het volle recht om te gaan voor het eigen links-liberale project. De meeste partijen gaan voor de eigen ideologie. Op zich niets mis mee. Ware het niet dat we al vele jaren bewust zoeken naar verbanden, naar het overstijgen van het eigen groot gelijk. En dus is deze gelegitimeerde keuze heus niet eenvoudig voor mij. Het maakt een einde aan de voortrekkersrol die spirit en VlaamsProgressieven steeds heeft gespeeld om krachten te bundelen en niet te verdelen. Om een dynamisch project te realiseren, boven de geborgenheid van een statische partij.
De vergadering maakte op een bijzonder klare wijze duidelijk dat vele partijmilitanten mijn eeuwig voortstuwen, mijn vooruitlopen en te weinig achterom kijken, verstikkend vinden. Sommigen smeekten voor rust, voor ruimte, voor het teruggeven van een eigen bestaan. Het was en is enorm confronterend. Verrassend ook. Ik ging voor heel de groep, mijn voorstel was ingegeven om met heel de partij verder te kunnen. En net dat was voor verschillende mensen niet meer aan de orde. Liever klein en vrij dan groot en verbonden. Ook sommige kopstukken strooiden na de vergadering weelderig rond dat het zonder mij minstens even goed zou gaan. Men lijkt al afscheid genomen te hebben.
Ik weet dat ik erg veeleisend ben, vermoeidend voor mezelf en mijn vrienden. Steeds wil verder gaan, steeds wil zoeken naar manieren om heel de samenleving in beweging te krijgen. De mensen mobiliseren voor een enthousiast project. Iedereen meetrekken, iedereen vooruit duwen. En ja, het zal wel soms verstikkend zijn, maar zo erg, dat kon ik me niet inbeelden. Men liet me een voorstel doen dat in partijbestuur en werkgroep gedragen werd door velen. Waarin met een klein beetje goede wil een zeer grote meerderheid kon meestappen. Dat heeft men niet gewild. Het zij zo, de partijraad heeft anders beslist en dat is haar goed recht.
Ik wil nu goed nadenken over ons gemeenschappelijk politiek project. Over een geloofwaardig en relevant politiek handelen en optreden. Over de mogelijkheid om daadwerkelijk de samenleving te maken en te kneden. Om op een geloofwaardige wijze nog politiek actief te kunnen zijn. Ik wil mijn partij niet gijzelen, op geen enkele wijze. Ze heeft het volste recht te gaan voor het uitdragen van een links-liberaal verhaal. Dat is eerbaar en boeiend. Maar of het ook voldoende mobiliserend is en voldoende ingrijpend, dat wil ik onderzoeken. Zonder geloofwaardigheid kan ik niet verder werken. De vrienden van vroeger en de vrienden van vandaag hebben het recht te weten waar ik voor sta en waarvoor ik ga. Met zeer veel goesting wil ik verantwoordelijkheid opnemen, voor elkaar. Voor diegenen die mee de boer op willen gaan. Voor diegenen die de catacomben mee willen verlaten. Samen, om sterker te staan. In volle overtuiging en gedrevenheid. Zonder wie dan ook te verstikken. Het vuur is nog niet gedoofd. Het juist aanwenden is de uitdaging.
Bert
gepost door Bert Anciaux om 21:07 uur
-------------------------------
Ooit een grotere hoop dégoutante hypocriete zever gelezen?