Bert denkt na

Voor ons eerste miljoen trakteren wij onszelf, en u uiteraard, graag op een behoorlijk stukje plagiaat, dat we op zijn Chinees', schaamteloos weghalen en beweren dat het van ons is. We konden er ook onze eigen naam onderplaatsen zoals "De malcontenten van Dilbeek"  maar zo ver reikt ons plagiaat-gehalte niet. 

Jongens en meisjes van de Frut van Koekestad, u neemt het ons kwalijk, zeker ?  Ja, dat is dan pech. Wij zijn voorstanders van de Nieuwe Mentaliteit, ontworpen door onze Prachtburgemeester en Concertorganisator, Patrick Slaapmans : "Alles is van iedereen, behalve hetgeen dat van maai is".

 29 september - Kareltje (7.5 jaar) over de aanslagen in Mombay

We kregen weer een mooie tekening annex commentaar toegestuurd van onze lievelingscorrespondent Kareltje. We gooien die er meteen op, zonder eindredactiewerk. Gewoon omdat de jongen tien keer meer talent en ongezond verstand heeft dan onze eindredacteur.

liefste frut van de koekestad. deze week heeft de juf de rekenles plots ondergebroken omdat er iets heel erg was gebuert in de werelt. zij heeft begonnen over de arme indianenkindjes in mamboy of zo die hun papas en mamas waren doodgesgoten. de juf hadt zelfs traanen in de oogen. daarna moeste we een mooie tekenink maken daar over. ik hep dan een tekenink getekent van twee tarroriste die heel blei en gelukkich zijn. de juf keek nogal sip als ze dat zag. maar dan hep ik heur uitgelegt dat dat mozelims zijn en die zein door de indianen van mamboy onderdrukt en ze zijn arm dus moogen ze wel eens van iemand van een rijke kaste weervraak nemen. dat stont zo al in de boekskes van marks en engels waar de meester van moraal alteit uit voorleest. toen wier de juf al een betje meer laggerig op haar gezigt met van die pret$ogjes en al. ja zo haddik het noch niet gezien zei ze en ik mogt als preis de bortveegers uitkoloppen. ja ik houd zielig veel van de statsschool.

@ http://www.defrut.be/

(met veel dank en grote waardering)

Na een grondig evaluatiegesprek, zoals gebruikelijk tegen het einde van het jaar, verlaat deze medewerkster het kantoor van de directie.  Hier hangt een promotie in de lucht. Uit het evaluatieverslag lchten wij volgend fragment :

"De Juffrouw heeft op een bescheiden maar doorslaggevende wijze medegewerkt om het aantal bezoeken van 1 miljoen te bereiken, zonder aanstoot te geven of misbruik te maken van de talenten die Moeder Natuur haar rijkelijk toebedeelde."

We zijn er : 1 miljoen bezoeken van 12 januari 2007 tot 30 november 2008 en nog steeds in groeiende lijn.

Onze statistieken zijn open en kunnen door iedereen geraadpleegd worden. Geen gesjoemel, geen truken van de foor om de bezoekersaantallen op te krikken.

Deze blog steunt op enkele principes : inhoud (content noemen ze dat tegenwoordig), een beetje variatie, overtuiging en eigenzinnigheid,  onszelf niet te ernstig nemen, het regime in zijn hemd zetten, compromisloos opkomen voor een onafhankelijk Vlaanderen zonder de naiëve hoop te koesteren op de verdamping van het belgische wangedrocht, ons afzetten tegen de oprukkende islamisering in Europa en onze eigen Westerse cultuur in de schijnwerpers zetten. Tussendoor enkele meppen verkopen aan de hypocrieten van de pers en de dames en heren ijdeltuiten uit de politiek, liefst in hun blootje aan u voorstellen.  Waar de reageerders ons trouwens vaak in overtreffen.  De gewone man en vrouw die in het volle leven van elke dag staat, zegt hier zelf wat hij/zij er van denkt en laat zich geen oren aannaaien door mensen die de politiek als een carrière beschouwen waar ze zoveel mogelijk mee in het zonnetje komen en zichzlef verrijken.

Al bij al nogal ambitieuze doelstellingen maar met de onontbeerlijke steun van velen, doen we voort. Met vallen en opstaan, met schuiven en evenwicht zoeken.

Dank aan al de vrienden, de medewerkers, de lezers, de reageerders, de vele onbekenden die nooit van zich laten horen, de mensen die ons mailen en natuurlijk de collega's van aanverwante blogs.  Vooral de vriend Erik van Aanklacht, zonder wie Angeltjes niet zou bestaan : Erik, je weet dat er ons veel meer verbindt dan het luttele dat ons scheidt.

We willen graag officieel meedelen, dat wij een zeer grote waardering hebben voor Mijnheer Pascal Vyncke, de beheerder en oprichter van Seniorennet.  Hij biedt ons de kans om ons ding te doen in volledig redactionele onafhankelijkheid, ook als het hem door sommigen kwalijk genomen wordt, de voorstanders van Vlaamse onafhankelijkheid een podium te bieden. Deze democratische instelling als heraut van de echte vrije meningsuiting siert u, Mijnheer Vyncke, zeker omdat ze bijna nergens anders bestaat.

Wij zijn geen discussieforum om met andersdenkenden de verbale degens te kruisen, dat weet u en dat blijft zo.  Deze opvatting staat niet haaks op de principes van the freedom of speech. Deze blog is bedoeld als bescheiden correctie op het eenzijdige en vaak gemanipuleerde nieuwsaanbod bij alle Vlaamse media, de onvolprezen VRT op kop. Wij staan eveneens volledig onafhankelijk van Vlaams Belang, maar u weet het, we hebben een intieme LAT-relatie met ze en supporteren voor hun programma en mandatarissen.  En als het er op aankomt, durven we best in volle vriendschap tegen hun kar aanrijden.

Dat was het zowat. We doen voort zolang we kunnen.  Aan onze tegenstanders willen we hoffelijk vragen, dat ze niet té veel domme dingen blijven uitsteken : soms kunnen wij echt niet op alles reageren.

Ray  de (trotse)  Hoofdredacteur van Angeltjes

.

Een ietsje melige kitsch ... daar houden wij nu van, zie.

Op onze eerste blog, die wij afsloten op 1 november 2007 wegens te veel capaciteitsverbruik, staat de teller van de bezoeken (pageviews) momenteel op 274.221. .De knop aan de linkerkant van deze pagina doet het niet, vandaar de brug hier in de tekst.

Poging brug aante leggen voor Archief-Angeltjes (en ditmaal schijnt het te lukken en als het niet lukt langshier : https://blog.seniorennet.be/angeltjes_archief/

Bij leven en welzijn bereiken wij een van de komende dagen voor de twee blogs samen het 1 miljoenste bezoek. En dat over een tijdsverloop van 12 januari 2007 tot circa 30 november 2008. Let wel : het zijn bezoeken en geen individuele bezoekers, dat cijfer ligt ongeveer op de helft. U ziet het : wij zijn véél te eerlijk voor deze weireld, veel te braaf voor de politiek en vooral véél te goed voor onze vijanden.

Op welke dag en op welk uur zullen wij het cijfer van 1 miljoen behalen ? 

Juffrouw Ellen zit klaar met chronometer, rekenmachine, een fanatieke grijns op het doorgaans zachte gelaat, harde staalblauwe ogen, strak in het uniform, de benen gestrekt in extra-long uitvoering,  gespannen boezem, u wil het niet weten, u wil het niet zien, maar de spanning is hier te snijden.

Wanneer gebeurt het ? U doet mee aan onze pronostiek ?  Er zijn weer zoals immer prachtige prijzen te winnen.  Vooral in virtueel Fantasialand.  Wij garanderen u een absoluut eerlijk verloop, afhankelijk van de aanbiedingen die wij ontvangen in gesloten enveloppes.

U bent het toch gewoon om gerold te worden ?  Doe mee !

Hallo, Angeltjeslezers, ik verwacht jullie pronostieken maar eerst nog wat zeewier verorberen met heerlijke namaakkrab. Ik ben een snoepertje, hoor.

Uw trouwe, toegewijde, in hevige spanning verkerende redactie

Een echte groene long in Antwerpen 

Kasteel den Brandt

Als het er op aankomt, de Vlamingen een loer te draaien, kan je in de belgische politiek 100% op de liberalen rekenen. 

Wil je politiek iets toegeven ?  Je bent te laat, de liberalen van de heer Kopschudder uit Mechelen waren je voor.  Sorry,  eigen liberalen eerst.

Wens je Brussel weg te schenken aan de Franstaligen ?  Oeps, het is al gebeurd : "Sven Gatz was here" en wees blij dat hij je niet gezien heeft, want Somers schudt met zijn hoofd maar Gatz stoot met het zijne. Alleen als hij tegengewerk wordt.

Dit schitterende voorstel is ontsproten uit VLD-kokers :

ENGELS DERDE ADMINISTRATIEVE TAAL TE BRUSSEL

Open VLD-Brussel heeft op haar ledencongres voorgesteld om het Engels als derde administratieve taal in te voeren in de hoofdstad. De Vlaamse liberalen van Brussel pleitten ook voor de oprichting van een Brusselse stadsgemeenschap over de gewestgrenzen heen.

In het 'Liberaal manifest voor een open stad' dat zaterdag aan het ledencongres werd voorgelegd, pleit Open VLD-Brussel voor het Engels als administratieve taal in gewestelijke en gemeentelijke communicatie en dienstverlening.

Het Engels zou niet op dezelfde voet staan als het Frans en het Nederlands maar eerder de status van 'onthaaltaal' genieten, zo verklaarde Sven Gatz, voorzitter van Open VLD-Brussel.

Met dit voorstel wordt Nederlands als bestuurstaal nog dichter bij de achteruitgang geplaatst. Strategisch is het een voltreffer : congratulations, gentlemen !

Engels is, of course, de internationale communicatietaal bij uitstek.  De meiden en knechten uit Vlaanderen zien geen graten in een verdere achteruitstelling van hun hondengeblaf.  En de taalwetgeving , daar willen we toch met zijn allen van af, is het niet ?  Vorige maand heeft de Heer Maingain van het FDF dit ook nog gezegd en omkleed met wijze argumenten. 

Wij zijn echt gecharmeerd door deze gedurfde stellingname van de Vlaamse Liberalen.  Als wij ooit de heer Gatz, ex Volksunieman, tegen het lijf lopen, van ons krijgt hij geheid een flinke kopstoot en een stomp in de maag : "That's our way of expressing our gratitude, you motherfucker".

Ray

Een boodschap van Al Blogger from Maarten Schenk on Vimeo..

Met dank aan

 http://www.blogologie.be:80/2008/11/nieuwe-terroris.html

.

'Bert is best een fijn politicus, maar hij mist mijn charisma.' (Nelly Maes, interimvoorzitster Vl.Pro)

@ www.defrut.be

Op 29 november 1924 overlijdt Giacomo Puccini te Elsene  op 66 jarige leeftijd.  Hij was opgenomen in de kliniek van de befaamde Brusselse kankerspecialist, dokter Leblanc en geopereerd wegens keelkanker.  Helaas, de ingreep was geen succes en Puccini overleed enkele dagen later.

 Hij kreeg een massaal bijgewoonde staatsbegrafenis in Brussel maar werd enige tijd later overgebracht naar Milaan en na de dood van zijn vrouw Elvira in 1936 werd het stoffelijk overschot definitief ondergebracht in een kapel in zijn villa te Torre del Lago nabij Viareggio.

Het Preludio Sinfonico is het examenwerk uit 1881 van de jonge student voor de compositieklas van het Conservatorium te Milaan.  Hij laat zich hier reeds manifest horen als de gevoelvolle en lyrische toondichter van opera's die de hele wereld zullen veroveren. Mooi, mooi, mooi en uitzonderlijk deze opname.  De begeleidende foto is op een latere leeftijd genomen in het huis waar de componist nu nog rust en dat bezocht kan worden.

In november 2004 begon de Turk Osman Calli aan een bloedige strafexpeditie om zijn “eer” te redden. Hij dacht dat zijn vrouw Teslime hem bedroog, omdat ze tijdens zijn afwezigheid een andere Turkse man had binnengelaten. Hij bond zijn vrouw vast aan een stoel in de kelder en folterde haar door haar gezicht open te kerven met een stanleymes. De ongelukkige vrouw bleef volhouden dat zij alleen maar met die andere man had gepraat, en dat er geen sprake was van overspel, maar Osman Calli vond dat slechts een detail: “Dat doet er niet toe, voor mij is dat hetzelfde.” Omdat hij vermoedde dat zijn zus Hacer van die – echte of vermeende – relatie op de hoogte was geweest, besloot hij haar ook te doden. Hij liet haar naar zijn huis komen, en bond haar eveneens vast in de kelder. Dan volgt de meest bizarre episode in dat gruwelijke verhaal: Osman Calli belde de Gentse imam Mushin Paksoy op met de laconieke mededeling dat hij zijn vrouw wilde vermoorden omdat ze hem had bedrogen. De imam gaf hem de raad haar te “vervloeken” en van haar te scheiden. Vreemd genoeg kreeg die imam ook Teslime aan de telefoon. Zij vertelde in paniek dat zij en haar schoonzus werden gevangen gehouden en gefolterd en dat Osman Calli hen wilde vermoorden. Waarschijnlijk sympathiseerde die imam meer met die moordzuchtige echtgenoot dan met die gefolterde vrouw, want hij weigerde de politie te verwittigen. Osman Calli vermoordde zijn vrouw en zijn zuster met pistoolschoten. Hij stak het huis in brand en begon aan het tweede deel van zijn wraakactie. Hij reed naar Haaltert, in de omgeving van Aalst, waar zijn eerste echtgenote Wendy Blendeman woonde. Zij had intussen een nieuwe relatie, met een zekere Henri De Cooman. Zij hadden niets met heel de zaak te maken, maar ook zij moesten sterven. Osman Calli vermoordde eerst de moeder van Henri de Cooman en daarna Wendy Blendeman. De Cooman zelf kreeg een kogel in zijn schouder, maar hij bleef in leven. Daarna kaapte Osman Calli een auto en dwong hij de bestuurster weer naar Gent te rijden, naar het huis van de vermeende minnaar van zijn vrouw. Die kreeg enkele minuten de tijd om te bidden. Daarna werd ook hij neergeschoten.

Het verhaal van Osman Calli leest als een requisitoir tegen het Belgische justitie- en immigratiebeleid. Tijdens zijn dertienjarige verblijf in België was hij drie keer getrouwd. Hij had een reeks losse relaties, waaronder één met zijn nichtje. Hij sloeg haar regelmatig bont en blauw, volgens Het Nieuwsblad (28.11.2008) “omdat hij erop rekende dat het OCMW haar dan uit medelijden een grotere uitkering zou geven.” Hij had een schijnhuwelijk georganiseerd tussen één van zijn liefjes en zijn broer, zodat die een verblijfsvergunning kreeg en geregulariseerd werd. Osman Calli was verschillende keren veroordeeld wegens slagen en verwondingen. Ook zijn derde echtgenote had klacht ingediend wegens mishandeling. Maar hij had nooit één dag in de cel gezeten, wat hem ongetwijfeld nog gesterkt heeft in zijn brutale machogedrag. Dat zou tenslotte resulteren in vier moorden en een reeks geruïneerde en getraumatiseerde levens.

@ Vlaams Belang

Laten we voor één keer en zeker niet als gewoonte, positief zijn en u de vraag voorleggen : "Wat voor zootje zit er bij mekaar geschraapt op de nieuwsredactie van de VRT ?"   Het positieve in deze vraag schuilt in het gebruik van de afkorting VRT, die we ingeruild hebben voor de échte naam, Overbodige Onvlaamse Openbare Omroep.

Gisteren berichtte de VRT over de gek die vier mensen vermoordde en twee anderen tot levenslange kreupelheid mishandelde.  De gestoorde handelde uit eerwraak, een begrip dat wij nooit gekend hebben in onze normale beschaafde wereld en dat we danken aan de ongebreidelde invoer van onaangepaste moslims die onze contreien overspoelen en helaas bijna nooit met enig positief gevolg. Niet alleen verpesten zij de levenssfeer in West-Europa door hun permanent gejammer en geweeklaag over van alles en nog wat, maar zij voeren gebruiken in, die elk weldenkend mens doet rillen en huiveren. Ik vind dat Turken thuishoren in Turkije en Marokkanen zich het best kunnen ontplooien in hun eigen mooie land. Want hier bakken zij er niets van, die mensen zijn ongelukkig. En dat willen wij niet.

De gek verschijnt eindelijk na vier jaar voor het assisenhof en hij riskeert levenslang, leerde ons de buikspreker van dienst tijdens het journaal. En aalvlug werd er aan toegevoegd door een vrouw, die ergens in de omgeving van een rechtbank was neergezet als rechtstreekse verslaggeefster : "Dit wordt alleszins een intressante confrontatie tussen twee culturen." De buikspreker in de studio knikte dat hij het volledig eens was met de geweldige vaststelling van zijn collega. (Waarom ze die mensen altijd neerpoten in open lucht om iets te vertellen, dat net zo goed in de studio kan voorgelogen worden aan de kijkers, valt enkel te verklaren door het verplicht syndicale gebruik van captatiewagens, omdat die nu eenmaal aangekocht zijn en er personeel voor bestaat. Diane Waumans zal heftig ontkennen, en dat is goed, want dan rendeert zij ook voor haar wedde.)

"Een intressante confrontatie tussen twee culturen" : vier onschuldige mensen martelen, doodsangsten laten doorstaan en dan kil neersteken met een mes, omdat de eer van de familie zou geschonden zijn.  Als toemaatje worden er nog twee anderen aangepakt van wie iemand die totaal niets te maken heeft met de waanzinnige wereld van de gek. 

Dat noemen de minabelen van de VRT "een cultuur" en daar gebruiken ze dan nog een captatiewagen bij.

Savat

Eerlijk gezegd, heeft de felle reactie van Marleen Vanderpoorten, burgemeester van Lier, ons  verrast : een klacht indienen tegen een politieke tegenstrever die een ludiek pamflet uitgeeft en de draak steekt met het bestuur, is meer een reactie van de  simplistische haatbol uit Sint Niklaas, mister Wonderful Willockx. 

We hebben nooit een hoge pet gehad van Marleen, die niet meer is dan een loyale meeloper binnen de liberale partij, maar ze gedraagt zich fatsoenlijk en tegenwoordig is dat voldoende om een schouderklop te verdienen, als je nagaat wie allemaal verkozen geraakt in de menigvuldige praatbarakken in dit schandland.

We zijn wat gaan opzoeken over Marleen Vanderpoorten, geboren in 1954 en de dochter van Herman, oud-justitieminister en jarenlang voorzitter van het Liberaal Vlaams Verbond. Diens vader kwam in 1945 in het concentratiekamp Dachau op een tragische manier aan zijn einde, 10 dagen voor het stoppen van de oorlog. Dat verhinderde zijn zoon niet om op een decente manier te willen praten over het opheffen van de navrante gevolgen van de repressie, waarbij hij begrip en respect bepleitte voor zowel de slachtoffers van het naziregime als voor de slachtoffers van de repressie of epuratie zoals hij het noemde. Dat alles in een tijdssfeer waar de Franstaligen huilden als histerische hyena's bij het woord amnestie. Je moest het niet eens zijn met Vanderpoorten om te beseffen dat deze man respect afdwong, ook als hij een visie verkondigde die niet de onze was. 

  Marleen Porta "Dag, Leven"

Geplukt uit de reacties deze nostalgische bijdrage van onze lezer Raymond.

De Lowieke Staal-bijdrage heeft niet nagelaten bij mij een nostalgische snaar te beroeren. Als jonge snaak had ik in de toenmalige Antwerpse polder enkele voetbalvrienden waarmede ik in mijn vrije tijd al eens tegen een balletje ging trappen op de terreinen van Rode Zon of het er vlak naast gelegen Marianne, beide ploegen in die tijd actief in het zogenaamde Arbeidersvoetbal. Wij spraken allen af bij een van mijn kameraden thuis in de Lage Weg op het Antwerpse Kiel waarna wij ons te voet begaven naar een van de bescheiden stadions van genoemde clubs. Welnu, het gebeurde meermaals dat wij onderweg boskabouter Lowieke tegenkwamen in gezelschap van zijn eega, ogenschijnlijk een normale vrouw met een vrij uitbundige lichaamsbouw. Zij voorop in slow motion, hijzelf in haar kielzog moeizaam en een beetje vertwijfeld nahuppelend.

Ik vermoed dat het koppel daar ergens in de nabijheid zijn optrekje had. Heel het polderlandschap viel jaren terug ten prooi aan het nieuwe wegennet, maar ik denk dat ik hen ontmoette ergens op de plaats waar nu het Kielsbroek is en meer bepaald de Recyclage en groothandel in vis Van Praet  gevestigd zijn.

Het gerucht liep dat in weerwil van zijn minuscule gestalte het toch Lowieke was die thuis heel nadrukkelijk de broek droeg.

Maar men kan het vooral niet hebben over hem zonder ook over Jaak De Voght te spreken, een veelzijdige en hooggeprezen Antwerpse amuseur pur sang.   Samen voerden zij al eens een op humor gerichte act op (Een beetje naar analogie met het latere duo Gaston en Leo, hoewel minder frequent en op een veel bescheidener niveau) die onder meer via het medium radio een zeer gretig en uitgebreid publiek aansprak.

En raar maar waar: het enige wat van Lowieke nog blijft nazinderen zijn twee melige zinnetjes uit een van zijn liedjes. Hier zijn ze: Er zijn ballekes in mijn soep en ik eet ze allemaal oep.  Het minste wat men hier kan van zeggen is dat humor te dien tijde een zeer rekbaar begrip was al mag men vanzelfsprekend niet in veralgemening vervallen. En het zou zeker Jaak De Voght onrecht aandoen indien we ook hem dit tekort zouden aanwrijven.

Ik kan onmogelijk terugblikken op de jaren ‘50 zonder een zweem van weemoed: alles verliep veel gezapiger, onze ouders zaten ’s avonds bij redelijk weer nog buiten op een stoel naast de inkomdeur ongesubsidieerd met de buren te keuvelen, iedereen veegde voor eigen deur de stoep schoon, een sporadische moord haalde wekenlang het voorpaginanieuws, de gesel van de gsm’s die ons dwingt te allen tijde in standby te zijn, was nog ver weg, de telefoon maakte dat verrukkelijke geluid van een draaiende kiesschijf, CEO’s heetten nog zaakvoerders en last not least de stad was nog van ons.

Hieronder ten behoeve van geïnteresseerde lezers een verduidelijkend artikel dat ik mits enig zoekwerk van het net plukte:

Het zou afgelopen zijn met de terroristische kleine oorlog in Mumbai, op touw gezet door moslimjihadisten. De laatste weerstand in het Taj Mahal werd opgeruimd.

De voorlopige balans bedraagt 195 doden (van wie 22 vreemdelingen).

Uit opgevangen telefoongesprekken blijkt dat de terroristen contacten hadden met het buitenland. De beweging Lashkar-e-Taiba wordt genoemd als verantwoordelijke (Het Leger van God od ook wel het Leger der Rechtvaardigen).  Een beweging die vanuit Pakistan opereert om India te verdrijven uit Kasjmir.

Een Antwerpse diamantair die aanwezig was in het Oberoi Hotel en bijna 24 uur gebarricadeerd zat in zijn kamer, is formeel dat men de niet-moslims ter plaatse heeft terechtgesteld.  Een Turks echtpaar werd gespaard, nadat het had gezegd moslim te zijn. De anderen werden in koelen bloede neergeschoten.

Ongetwijfeld wilde men India raken, maar ook het niet-islamitische Westen werd nadrukkelijk geviseerd. Of er ooit duidelijkheid zal komen van de onderzoeken die de spionagediensten van de VS, GB en Israël opzetten samen met India, weten we niet.  Wat de eigen media (de beroemde 0000 op kop) er van maken dat intresseert ons al lang niet meer : wij halen onze info op internet bij nieuwsbronnen die zich niet ten dienste stellen van een of ander ideologie. Doei !

Bron : Fox News - The Indian Times

We hadden er eerlijk gezegd geen enkele zin in, om na deze afschuwelijke dagen van moord, terreur, angst, misprijzen voor het leven en de mens,  een stukje muziek voor te stellen.  Er  bestaat echter zoveel schoonheid en kennis dat we daar onze hoop in de toekomst blijven op vestigen. De duistere religie van de dood zal het nooit halen op de creatieve geest die recht de hemel inschiet op zoek naar de waarheid.

Dit is een zeer geslaagde combinatie van beeld en muziek. Op de achtergrond hoort u "The lark ascending" van de Britse componist Ralph Vaughan Williams (1872 -1958), een samenspel tussen het orkest en de viool, die zingt als de leeuwerik wanneer deze hoog de lucht ingaat. En daar heeft de video-ontwerper beelden bij geprojecteerd van de mens die de ruimte verovert en ook steeds hoger en verder klimt.  Een klein stukje muziek uit 1914 biedt troost en versterkt opnieuw onze hoop in een betere wereld.

En volgende week opnieuw een gilbezem. Akkoord ?