De Marokkaanse ambassadeur in Nederland zegde onlangs trots te zijn, zoveel Marokkaanse Nederlanders te mogen vertegenwoordigen. Dit was tijdens een reis met Buza-minister Verhagen naar Marokko.
Dit verraadt onmiddellijk hoe men in Rabat denkt over uitgeweken landgenoten : die blijven voor eeuwig en amen (als u ons deze christelijke uitlating vergeeft) gelukkig zuchten en kreunen onder het gezag van het prachtland Marokko en zijn fenomenale, vrijheidslievende op emancipatie beluste Keuning. De ambassadeur zit er compleet naast : hij vertegenwoordigt de regering van zijn Prachtland en heeft geen dadels te eten met de Marokkanen in Europa, tenzij hij ze de nodige documenten wil bezorgen om terug te keren naar de plek waar het leven voor die mensen verloopt in de sfeer die hen bevalt. Vertegenwoordigen doet hij hen echter niet. Zij zijn juridisch vertegenwoordigd in hun verblijfsland door de democratisch verkozenen aldaar.
Deze opvatting is illustratief voor het beleid zoals de buitenlandse Buza minister Fassi Fihri het verkondigt : "Integratie prima, assimilatie nooit". De Marokkaanse nationaliteit behoud je voor altijd én je geeft ze door aan je kinderen en die geven ze op hun beurt ook weer door. Wij kunnen in Europa onszelf wijsmaken wat we willen, omtrent kinderen die hier geboren zijn en geregistreerd staan als belgen, dezen verwerven op eerste aanvraag bij het consulaat hun tweede paspoort. Dat voor hen het eerste is, maar dat blijft onder ons.
Dit staatsburgerschap is niet alleen een kwestie van het behoud van een emotionele band, het is het bestaan van een juridische greep van Marokko op zijn overzeese onderdanen. Zij kunnen in principe opgeroepen worden voor militaire dienstplicht. Voor overtredingen tegen het Marokkaanse strafrecht in het buitenland : geloofsafval, beledigingen van de keuning (niet die van Laken, dat mag), homoseksuele dingen. Maar ook inzake huwelijksrecht blijven de brave Marokkanen (en wij kennen er geen anderen) in principe met hun dubbele nationaliteit onderhorig aan de wetten van bij hen.
Een dubbele nationaliteit, we hebben het hier reeds ettelijke keren gesteld, is aan het leven deelnemen met een menu à la carte. De rechten opeisen die u het best uitkomen en zoveel mogelijk verplichtingen ontlopen.
Begrippen als Eer, Trouw, Loyauteit zijn ouderwetse normen om mee te lachen.
Marokkanen die zich niet laten inschrijven bij hun consulaat, kunnen in principe afzien van hun oorspronkelijk staatsburgerschap. Maar het is hen niet aan te bevelen Marokko te bezoeken, want aan de grens wacht hen een allesbehalve prettige ontvangst. Men schroomt niet de enkeling die in dat geval verkeert uit te schelden voor "landverrader" en de grenscontrole kan vernederend lang aanslepen. Dit overkwam een PvdA-gemeenteraadslid uit Haarlem vorig jaar. Bovendien kunnen er grote problemen ontstaan in geval van het erfrecht.
Al onze talrijke poco-vrienden doen deze schrijnende onthullingen af met schouderophalen zoals steeds en zoals bij alles wat hun moslim-lievelingen aanbelangt.
Een zaak staat buiten kijf : Marokkanen die expatriëren blijven voor de staat en zichzelf volledig onderhorig aan hun vaderland, ongeacht welke documenten zij in het buitenland ook verwerven. Emigratie is een economisch gegeven en de migranten worden zorgvuldig gevolgd en in het oog gehouden. De besten worden aangemoedigd om openbare mandaten te verwerven in hun verblijfslanden. Dat laat Marokko toe hen te benoemen in de Raad van de Marokkaanse Gemeenschap die ondermeer de koning adviseert. En op die manier wordt de greep bestendigd en leveren de Europese Idioten zich nederig glmlachend over aan de vertegenwoordigers van de islam.
En vergeet u niet, na deze opwekkende mededelingen dat het weliswaar vandaag Klaasje in mineur is, maar dat maandag de slachtingen voor veel warme en menselijke gezelligheid zullen zorgen. Kopje thee ?
Ray
Bron : de Volkskrant