"Vandaag mag de minister van Ontwikkelingssamenwerking organisaties als Artsen Zonder Grenzen steunen in hun manhaftige poging het ergste lijden te verhelpen, het bloeden te stelpen. Maar het land, de regering en de andere ministers kunnen intussen maar toekijken op de humanitaire ramp. Als een paar bodybags het zoveelste massagraf kunnen vermijden, dan moet dat maar."
De bovenstaande woorden zijn geschreven door een progressieve journalist van de Morgen. De afweging van "een paar bodybags" tegen "een zoveelste massagraf" is een ranzige uitschuiver, zoals te verwachten van iemand wiens brood afhangt van zijn dienstbaarheid aan het regime.
Na de afgrijselijke slachtpartij in 1994 in Rwanda waarbij 9 belgische para's doodgeknuppeld werden en 1 verpletterd door een zwaar rijtuig, bestond er een unaniem akkoord bij de volksvertegenwoordiging, dat het land B militair zou afzijdig blijven in de ex-kolonies. Als nu dit besluit terzijde geschoven wordt, is dit een zoveelste bewijs van de onbetrouwbaarheid van de politiek en het regime.

Waar haalt deze man zijn macht en wapens ?
Geschokt door de ellende van de opgejaagde en mishandelde bevolking aldaar, reageren de meeste politici gedreven door een groot medelijden. Of dit een einde stelt aan de onmenselijkheden, is gebaseerd op hoop. Politiek is een menu volgens de appetijt van de dag. Zonder cohesie, met uitbuiting van sentiment, in de plaats van rationeel en grondig oplossingen na te streven.
"Als we een aantal van onze jongens opofferen en laten wederkeren in een lijkenzak, hebben we onze plicht volbracht." Dit klinkt cru maar het is een vertaling van de intentie van de kleine poenpakker uit Berlare, gesteund door de jongen van de Morgen.
Wat is er in die noodlottige regio gewijzigd sedert de genocide in Rwanda van 1994 ? Waarom herhaalt zich telkens opnieuw de ellende ?
Er circuleren nogal wat namen van belgen die grote belangen bezitten in Katanga en het noordelijk gelegen Oost-Congo. Heeft iemand een idee wat Louis Michel, de belgische liberale Euro-commissaris, uit naam van Europa bekokstooft met Kabila en anderen ? Wie controleert de politieke daden van Michel ? Welk soort beleid voert die man uit, in naam van wie ? In een democratisch bestel zou dit een overbodige vraag moeten zijn.
En zijn zoon, de belgische staatssecretaris voor ontwikkelingshulp, wat hangt die voortdurend in Congo uit te spoken ? Waar haalt die ogenschijnlijk softe jongen zijn instructies ? Zijn eigengereide optreden vergramt zelfs de eerste minister. Zou die man soms, samen met de papa, iets extra's ontvangen ? Het is een vraag, geen vaststelling en zeker geen insinuatie. In een democratisch bestel zou dergelijke vraag niet eens rijzen.
Het poenpakkertje uit Berlare blaast zich op, dat Ban ki Moon het land B verzoekt om militair de leiding te nemen in Oost-Congo. Is De Gucht verantwoording verschuldigd aan de secretaris-generaal van de VN of aan de belgische bevolking ? Of volstaat het voor hem dat Caroline Chérie uit Mechelen en de andere partijleiders hun "doe maar" geven ? In een democratisch bestel zou poenpakkertje boven de partijpolitiek verheven, een groot humaan discours afsteken, waar we met zijn allen iets van onszelf zouden in terug vinden. Het poenpakkertje kan helaas enkel nijdig en venijnig uit de hoek komen en de kamerleden bespotten, de kiezers beschimpen en zijn eigen zakken schaamteloos vullen.
Het enige wat de ijskille De Gucht intresseert, is zichzelf internationaal profileren om binnenkort een functie te verwerven die hem bevrijdt van de kleine belgische dorpspolitiek. Het is grappig om hem bezig te zien en te horen met zijn Berlaars Franse accent in de Veiligheidsraad. Hij denkt echt dat de weireld ophoudt met draaien, als hij zijn grote wijsheden verkondigt. Deze man is het slachtoffer van zijn grootheidswaanzin. Hij heeft nu een voorbeeldige compagnon de route gevonden in een journalist van de Morgen. "Een paar bodybags meer of minder, dat doet er niet toe".
Dit zijn redeneringen die openlijk gehouden worden door personen die de maatschappij opdelen in mestkevers en zichzelf.
En natuurlijk zijn het grote democraten.
Ray