Het is niet evident in deze ogenblikken van verwarring en ontreddering het hoofd koel te houden. Zeker niet voor geïntresseerde buitenstaanders zoals wij.
Bij het aanschouwen van de tv-uitzending Villa Puinhoop, rechtstreeks vanuit de Kamer der Volksbedriegers, zagen wij gedurende uren parlementairen ronddolen in de wandelgangen en in trosjes bij mekaar hangen. Onze gehechtheid aan de parlementaire democratie is er niet op vooruitgegaan. Over respect moeten we hetzelfs niet hebben.
We gebruiken niet graag grote woorden, zoals walging maar we zaten dicht bij dat gevoel, toen ex-kamervoorzitter De Croo zich als een ordinaire omroeper tot voor de camera wrong, om als eerste de beschuldigende brief van Cassatie te kunnen voorlezen. Deze brief is bestemd voor ons allemaal, daar gaat het niet om, maar de manier waarop ventje Decroo zich op het voorplan drong om de aandacht op zich te trekken, is een stuitend symbool van de onwaardigheid van de politiek. Tijdens latere tv-interviews was het roddelconciërge-élan van het stuntventje verdwenen en speelde het terug de wijze staatsman.
De hypocrisie heeft op 18 december 2008 een hoogdag meegemaakt en het is nog niet voorbij.
Al de figuren die voor de camera hun woordje kwamen zeggen, waren het er unaniem over eens, grote voorstanders te zijn van de scheiding der machten. Sommige politici keken bedroefd, spraken met stille stem, blikten trouwhartig in de ogen van de journalist of staarden in de ruimte alsof ze daar de Heilige Deugdzaamheid zagen rondwaren.
Zij willen niet langer een land dienen, waar de politiek de rechterlijke macht wil sturen : dat is ondenkbaar. Dat is dictatuur en wij zijn met zijn allen "democraten in hart en nieren".
Zo gezegd, zo gedaan.
Helaas is de realiteit anders. Heel het rechterlijk apparaat zit vol, barstensvol, met politiek benoemden. Hoe hoger in de hiërarchie, hoe dichter de magistraten bij een politieke partij aanleunen. Wie ambitieus is en carrière wil maken MOET een partij-aanhorige zijn, anders wordt hij/zij gepasseerd.
In normale omstandigheden moet er zelfs niet getelefoneerd of gemaild worden om uitspraken te bekomen in een gewenste richting. De partij-aanhorigen weten wat hen te doen staat. Zij zijn er van overtuigd dat hun partij-aanhankelijkheid de beste garantie is voor hun onafhankelijke uitspraken. Hun beroepsgeweten is rood, blauw of geel.
Tot er iets misloopt en enkelen tegen de heersende macht in een vonnis vellen. Dan stort het land in mekaar.
Weet u wat "du jamais vu" is ? Wat nog nooit gezien is geweest ? Niet dat een slappe premier in de kamer uit pure wanhoop zichzelf en anderen de das omdoet, dat is uniek maar minder treffend dan de unanieme hypocrisie bij de politieke partijen die na WO II dit land in hun greep hebben en verantwoordelijk zijn voor de mesthoop waarop wij leven.
"Als wij dit land vandaag meer minachten dan gisteren, wil dat enkel zeggen, dat we het gisteren onvoldoende verfoeiden."
Ray