Het Overijsselse dorp Haaksbergen probeert zondag 28 december voor de derde achtereenvolgende keer de marathonprimeur in de wacht te slepen. Dit heeft de KNSB zaterdag laten weten.

Voordat de wedstrijd officieel zal worden bekrachtigd, moet het ijs voldoen aan de strenge eisen van de KNSB. Of Haaksbergen de benodigde drie centimeter ijs heeft liggen, zal zondagochtend blijken bij de laatste keuring.

Haaksbergen is het verst in de voorbereiding van de eerste marathonwedstrijd. Als de plaatselijke IJsclub morgenochtend de benodigde hoeveelheid ijs heeft, dan zijn ze zeker van de primeur.

IJs en wederdienende zullen de dames zondag het eerst op het ijs verschijnen en wel om 19.00 uur. De heren Top-divisie zullen starten om 20.00 uur.

De ijsvloer in Haaksbergen was zaterdagochtend 2,5 cm. Naar verwachting ligt er morgenochtend vier tot vijf centimeter. Om 9.00 uur zal de KNSB de vloer opnieuw keuren.

http://www.blikopnieuws.nl/bericht/89349

Ferre Grignard (Antwerpen, 13 maart 1939, 8 augustus 1982) was een Vlaams zanger. Hij verwierf faam tijdens de jaren '60 met nummers als "Ring, Ring, I've Got To Sing" en "My Crucified Jesus".

Hij werd geboren in een burgerlijk milieu waar hij later weinig mee te maken zou willen hebben. Toen hij eind jaren '50 kunstonderwijs ging volgen, kreeg hij bekendheid in de Antwerpse artiestenwereld. Niet omdat zijn schilderijen nu zo goed verkochten, integendeel, maar omdat hij zichzelf gitaar had leren spelen en zong als een witte neger. "Hij heeft de blues, al spreekt hij geen woord Engels."

In 1964 werd hij ontdekt door platenbaas Hans Kusters, en Grignard brak snel door met de hit "Ring, ring, I've got to sing". Met zijn hippie-achtige imago, zijn lange haar en nonchalante uiterlijk, werd hij de Boudewijn de Groot van Vlaanderen.

Hoogtepunt was een optreden in Olympia in Parijs. Kort daarop klaagde hij de Franse vedette Johnny Halliday aan, die een bewerking had gemaakt van zijn tweede hit "My crucified Jesus". Het plagiaat zelf kon hem niet zoveel schelen, wel het feit dat Halliday er een tekst op had gemaakt, die beledigend was tegenover hippies in het algemeen en Grignard in het bijzonder.

Grignard leefde overeenkomstig zijn imago: wild en nonchalant. Dat deed zijn carrière geen goed. De fans waren hem snel vergeten en Grignard werd weer cafézanger. Vlak voordat hij in 1982 aan keelkanker zou overlijden, probeerde hij een come-back te maken, "met beklemmend werk, indringend als een lange doodskreet".

Omdat hij vaak in het Antwerpse jazzcafé "De Muze" zat, hangt er ook nu nog steeds een groot portret van Grignard aan de muur.

Tekst : Wikipedia

“Hoe verdwijnt een beschaving, hoe verdwijnt de democratie? Democratie kun je niet invoeren, democratie moet te verwerven”. Eén van de vele treffende opmerkingen van mevrouw Marcia Luyten in haar boek Ziende blind in de sauna, waarin ze met veel verve waarschuwt voor een Afrikanisering van Nederland – en bij uitbreiding van Vlaanderen en Europa. Nederland gaat steeds meer op Afrika lijken, schrijft ze.

Om de lezer vooraf toch al dit mee te geven: het boek gaat niet over de bedreiging vanwege immigranten, vanwege asielzoekers. Mevrouw Luyten is begonnen als een overtuigde telg van het multiculturele, progressieve kamp, al heeft ze ondertussen en gaandeweg een aantal van haar linkse standpunten bijgesteld. Neen, dit boek gaat over Nederlandse (Westerse) instellingen en instituties die door een kortetermijndenken in de politiek en de economie, die door een inhalige moraal, door uitholling van de moraal en door misbruikt vertrouwen ten onder dreigen te gaan, en die hierin steeds meer beginnen te lijken op Afrika.

Marcia Luyten (geboren in 1971) is journaliste, cultuurhistorica en econome, ze schrijft voor verschillende kranten en woonde van 2001 tot 2003 in Rwanda, en sinds 2007 in Oeganda. Ze kent de Afrikaanse cultuur vrij goed en beseft dus maar al te goed de draagwijdte van haar woorden. En hoewel ze zich blijft opstellen als een ‘progressief’ auteur, merkt men op elke bladzijde de sterke (soms onmerkbare trouwens) invloed van overtuigd conservatieve denkers als Dalrymple, die in zijn kritiek op het links-libertaire al wees op hun verpletterende verantwoordelijkheid in het ontkennen van elke publieke moraal. Mevrouw Luyten haalt Joep Dohmen aan: “Waarden als identiteit, individualiteit en vrijheid veronderstellen dat het individu door de samenleving een zekere morele vorming heeft ondergaan”.

Zo roept ze op “de vrijheid en de eigenzinnigheid te veroveren op de fanatiekelingen die zich in de jaren 60 van vorige eeuw hebben toegeëigend maar die daaraan behalve de emancipatie vooral één dimensie hebben: die van de permissiviteit”. Ze lijkt de politieke en metapolitieke rechterzijde na te zeggen dat “alles kan, alles mag” een deel van het probleem van Europa, van Vlaanderen en van Nederland is.

Over economie – toch wel zéér actueel, meen ik – schrijft Luyten heel treffende zinnen neer, vooral over het korte termijn winstbejag van aandeelhouders in multinationals, over de kip met de gouden eieren. En ook hier weer de parallel met Afrika: “Het aanstekelijke, bewonderenswaardige ‘leven in het moment’ van Afrika heeft een schaduwzijde: het maakt van armoede een gesloten cirkel”.

Niet alleen de economie, maar ook de politiek is ‘verafrikaniseerd’. Afrika kent vooral een politiek van aanhankelijkheden. Maar ook in Europa groeit het cliëntelisme sterk. Het gaat in de politiek – ook in België, ook in Nederland – steeds minder om politieke programma’s, om ideeën. Macht in Afrika dient vooral en bijna uitsluitend om de eigen achterban goed te verzorgen. Is dat het lot dat de politiek in Europa te wachten staat? Maar lees ook haar bladzijden over de massamediacultuur, lees haar vernietigend oordeel over allerlei schoolse experimenten!

Dit boekje van Marcia Luyten is echter geen programmabrochure van een politieke partij. Mevrouw Luyten schrijft met veel schroom, té veel schroom allicht, over de uitwassen van de multiculturele maatschappij. Maar toch is ook bij haar het taboe, om er liever niets over te schrijven dan slecht, gevallen. Zo noteert ze: “Toen een delegatie van het Nederlands Centrum voor Terrorismebestrijding het Amsterdamse stadsdeel Bos en Lommer bezocht, na de moord op Van Gogh, keken de bezoekers op van de hoeveelheid schotelantennes die er als geraniums balkons sierden”. Inderdaad, onze maatschappij is niet weinig verkleurd, mevrouw Luyten.

Het zal niemand verbazen dat geregeld wordt verwezen naar stevige Nederlandse conservatieve filosofen als Kinneging. Toch wil mevrouw Luyten verder door het leven als progressief auteur, niet zonder de arrogantie van links er stevig van links te geven. “Terug naar dat karakter (als een van de bouwstenen van een gezonde samenleving). Welke karaktereigenschappen zijn daarvoor nodig? Een schets van zo’n persoonlijkheid is niet ongevaarlijk. Voor je het weet, word je in een hoek gezet waar je niet wil zijn – bijvoorbeeld die van de conservatieven – want dat is wat sommige linkse mensen graag doen met andere linkse mensen die het over cultuur en moraal hebben”. Jaja, de verdraagzaamheid van links is een mooi ding...

Dit boek – maar dat had u al begrepen, beste lezer – bevat zeer veel stof tot nadenken. Veel introspectie in een maatschappij die wat ver in de ene richting is doorgeschoten. Marcia Luyten brengt noodzakelijke correcties aan.

Ziende blind in de sauna, 220 pagina’s Uitgeverij: Lemniscaat, Rotterdam 2008.

http://www.politiek.net/iskander

De afgelopen jaren is er veel te doen geweest om de bouw van de moskee, waarvan de eerste steen bijna vijf jaar geleden werd gelegd. Zo hield de omvang van het gebouw de gemoederen lang bezig. Het gebedshuis krijgt een koepel van 25 meter hoog en minaretten van 50 meter hoog.

scheiding der machten
 
 
de machten zijn gescheiden in dit land
het werd ons weer eens overduidelijk getoond
wie dit niet zag heeft op een andere planeet gewoond
er is in 't vaderland weer één en ander aan de hand
 
eenieder ziet' en niemand zegt', maar 't komt eraan
we lopen met z'n allen op de klippen
in plaats van al die profiteurs eruit te wippen
zien we nog liever Vlaanderen naar de haaien gaan
 
Van Rompuy dankt voor d' eer van eerste clown
Dehaene wordt niet meer aanveerd door vee-el-dee
Leterme heeft dan zijn verleden weer niet mee
Verhofstadt krijgt ook nog zijn verdiende loon
 
er hoeft geen scheiding meer der belgische machten
en zelfs voor mij geen splitsing meer van bee-ha-vee
maar kappen met dit apenland en weg ermee
dus opgeruimd de profiteurs en duist're krachten
 
het heeft al veel te lang geduurd, dat profiteren
aan alles komt een eind, ook aan het Vlaams geduld
de francofonen hebben lang genoeg hun zak gevuld
ze mogen zelf voortaan hun broodjes smeren
 
nu mag zich Martens weer aan Mietje wijden
terug aan de open haard met kindjes en met vrouw
hij krijgt wellicht een titel van de koning om zijn trouw
en tijd van ons,  om zijn mémoires neer te schrijven

Jos

 “Change”, het was het toverwoord waarmee Barack Obama de harten en de hoofden van de Amerikaanse kiezers wist te veroveren. “Verandering”, die zit er in België nog niet direct aan te komen. Verkiezingen trouwens ook niet. Dat lijkt wel de ultieme nachtmerrie te zijn voor het land. Zo roepen politici en Wetstraatjournalisten vandaag in koor. Hoe legitiem is de macht van machthebbers die alle vertrouwen kwijt zijn en schrik hebben van democratische verkiezingen?

Ook Jan Segers (Het Laatste Nieuws) merkt op dat dit land gevangen zit in vastgeroeste gewoontes. Het lijkt wel een “bejaardenhuis”, schrijft hij. “Het steunt de ‘change’ van Obama, maar staat zelfs wantrouwig tegenover elk begin van verandering en elke zweem van ommezwaai.”

Het Belgische model werkt niet meer. En dus is die ommezwaai alleen maar mogelijk als we België eindelijk begraven en resoluut kiezen voor Vlaamse onafhankelijkheid. Wie denkt dat dezelfde partijen die verantwoordelijk zijn voor de huidige crisis, plots in staat zijn om straks wel voor een krachtdadig beleid en ‘goed bestuur’ te zorgen, maakt zichzelf wat wijs. Wie gelooft nu echt dat oude krokodillen als Martens, Dehaene of Verhofstadt straks de knopen gaan ontwarren die ze zelf hebben gelegd?

België is dood. Het is tijd voor verandering. Het Vlaams Belang is de enige partij die dat lijkt te beseffen. Dat is trouwens ook de enige reden waarom we niet welkom zijn bij Albert of Wilfried. Wij laten ons niet kopen met vage nepbeloftes of Belgische ministerportefeuilles. Praatjes als “met België als het kan, zonder België als het moet” of “de Franstaligen moeten beseffen dat het anders moet met België, of het zal zonder België zijn” hebben we nu wel genoeg gehoord. Het is meer dan ooit tijd voor een eigen Vlaamse staat.

Vlaams Belang

Om uit de politieke impasse te geraken, wil het Vlaams Belang dat "de kiezers zich nu kunnen uitspreken". De partij herhaalt vandaag dan ook haar pleidooi voor vervroegde federale verkiezingen, met een gesplitst kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde.

Vragen onbeantwoord
Voor het Vlaams Belang is het onduidelijk wat de politici van de meerderheid de voorbije dagen precies gedaan hebben onder het verkennerschap van Wilfried Martens, "aangezien de meeste vragen nog steeds onbeantwoord blijven".

"Krokodil Dehaene"
Van gewoon verder regeren, dus zonder nieuwe verkiezingen uit te schrijven, kan geen sprake zijn. "Indien deze Belgische regering, die dan bovendien zou worden geleid door een Belgische krokodil van het kaliber Dehaene, gewoon verder gaat zonder meerderheid aan Vlaamse kant, blijft het communautaire status-quo behouden. Dat is zonder meer onaanvaardbaar", luidt het.

Capriolen van Leterme
De partij stelt zich ook de vraag of de Vlaamse kiezers "de capriolen van Leterme en co" zomaar zullen vergeten, als zijn naam gezuiverd zou worden door een parlementaire onderzoekscommissie, waarna hij terug op het voorplan zou kunnen treden. (belga)

***

België tot 2011 gered met brede regering

Foto 1950 ten tijde van het Cabaret Cyrano

(van middernacht af tot tegen de ochtend verdwijnen de foto's van het AMVC, omwille van updating van het programma)

Het was mijn goede kennis, de acteur Anton Peters, die Freddy Willockx destijds de bijnaam gaf van "den ET van het Waasland". Anton is veel te jong gestorven in 1989, na een uiterst succesvolle carrière als acteur, regisseur, producent bij de Brusselse KVS, de Antwerpse KNS en de BRT en menig ander toneelgezelschap.  Hij had een uitgesproken komisch talent, was als mens ontzettend aardig maar kon ook vlijmscherp zijn als het hem niet zinde.  

Tijdens WO II heeft hij verschillende jaren als verplicht tewerkgestelde doorgebracht in Noorwegen maar in eigen land droeg hij de Volksunie een warm hart toe, zij het dat hij deze sympatie discreet verborgen hield. In de jaren '80 schilderde de mensenkenner Anton Peters de misselijke Willockx reeds af als een buitenaardse ET.  Hij zou er ongetwijfeld mee akkoord gaan om nu bijna 30 jaar later, de burgemeester van Sint Niklaas te omschrijven als een schandvlek aan de onderkant van het politieke tafereel van dit land.  Wij proberen meestal fysieke verwijten te vermijden (ja ? behalve als het mooie fysieke verschijningen zijn) in het geval van Willockx willen we graag een uitzondering maken. De man is, zoals hij er uit ziet : een braakpot.

Ray

In een interview met Humo (23.12.2008) toont Freddy Willockx, SP.A-burgemeester van Sint-Niklaas, zich ten zeerste verbaasd over politieke pogingen om magistraten te beïnvloeden in het Fortis-dossier. Niet ten onrechte merkt de journalist op dat de SP.A’er toch zelf uit het tijdperk van de politieke benoemingen komt? Willockx: “Ja, wij deden aan politieke benoemingen, maar ik heb nooit geweten dat iemand uit mijn partij rechters op één of andere manier ter verantwoording riep, laat staan ze in een bepaalde richting probeerde te duwen.” Dat de recente praktijken een erfenis van die benoemingscultuur zijn, wil Willockx niet geweten hebben. “Wij probeerden in de eerste plaats bekwame mensen te benoemen, en we vonden het onethisch om ze onder druk te zetten als ze eenmaal benoemd waren”, zo klinkt het. “Onethisch”: het is eigenaardig om zoiets te horen uit de mond van een man die destijds middenin het Agustaschandaal zat. Toenmalig SP-penningmeester Etienne Mangé, die niet te beroerd was om geld aan te nemen van wapenhandelaren, was een persoonlijke vriend en gebruikte het smeergeld onder andere voor de kiescampagne van Freddy Willockx.

Verderop in het interview spreekt Willockx zichzelf trouwens tegen inzake de “onethische” politieke druk. Wanneer hij het heeft over voormalig PS-voorzitter André Cools - “een warme en charmante man, zeker als je zijn vertrouwen had. En dat had ik.” – stelt hij: “Hij was natuurlijk ook een pure machtspoliticus. Naar aanleiding van de crisis rond Leterme heb ik aan hem moeten denken. (…) De scheiding der machten was niet echt een groot geloofspunt van André. Als een magistraat door zijn toedoen was benoemd, dan was André zeker niet te beroerd om de telefoon te grijpen.”

Of hij vandaag nog opnieuw aan een politieke loopbaan zou beginnen? “Ik ben blij met mijn carrière, maar een jaar of tien, vijftien geleden was de politiek geen pretje. De sfeer was compleet verziekt door de opkomst van het Blok. Dat wil ik niet meer meemaken, en achteraf bekeken hadden we dat fenomeen veel kordater kunnen aanpakken. Ik herinner me dat Willy Claes op een ministerraad gepleit heeft om enkel nog democratische partijen te financieren. Hij kreeg alleen de steun van de Walen, maar dat had ons veel ellende kunnen besparen. We hebben ze niet alleen groot laten worden, we hebben ze verdorie zelfs gesponsord ook!”

De ‘onhullingen’ van Willockx grenzen aan het waanzinnige. Een democratische oppositiepartij als het Vlaams Blok/Vlaams Belang wilde men de facto buiten de wet stellen, en het initiatief daartoe werd genomen door Willy Claes – iemand die later nota bene zelf werd veroordeeld voor zijn aandeel in het Augustaschandaal. Ook inzake de politieke inmenging spreidt de SP.A-burgemeester een zelden geziene hypocrisie ten toon. Het was immers SP.A/Spirit dat de ontbrekende handtekening leverde om bij de Raad van State de procedure te starten die moet leiden tot het intrekken van de overheidsdotaties van het Vlaams Belang. En het was niemand minder dan Freddy Willockx die bij het CGKR – waar de raad van bestuur evenzeer uit politiek benoemden bestaat – de ‘racismeklacht’ indiende die Frank Vanhecke zijn parlementaire onschendbaarheid kostte…

Vlaams Belang

De kogel is door de moskee bij onze progressieve, socialistische, groene, liberale vrienden.  Mogen wij u de herboren Vlapro's (voorheen Spiro) voorstellen :

S L P

Onze immer bereidwillige lezers zullen graag  hun inspiratie ter beschikking stellen om deze afkorting te verklaren.  SLP staat voor de waarheid, en het project maar voor nog veel meer. Onze Juffrouw Ellen brandt van verlangen om alweer een eerste prijs uit te reiken.

De syndicaten van het land B, trouwe steunpilaren van de traditionele partijen, beginnen langzamerhand in te zien, dat zij tussendoor ook best wat reclame mogen voeren voor Vlaams Belang.  Een partij waar veel van hun leden voor stemmen, stilletjes in de privacy van het stemhokje, als de Stalinistische Big Brother niet toekijkt.

De reclame is nog wat verdoken, ze verschijnt nog niet op de websteks van het Rode Legioen van het  ABVV, het gele tjevensyndicaat ACV of het blauwe knullige ACLVB,  maar wij ontdekten tot onze aangename verrassing, in nauwe samenwerking met de redactie van onze aanverwante collega's van de Frut van Koekestad,  volgend reclameblok bij

De Nieuwsbrief  nummer 226 voor Syndicalisten

U drukt op de rode tekst hierboven en komt dan terecht in het Paradijs van den Arbaaider, patsboem midden in een dwaas gesprek met de asbestkoning Karel Vinck en daar flikkert de lichtreclame voor Vlaams Belang. Even naar beneden scrollen, lieve lezers en wie prijkt daar met zijn portretje ...

Dank U, syndicalisten, de waarheid breekt door in uw rangen.

 Co productie : De Frut van Koekestad & Angeltjes

De Westerse leugenpers liet het graag uitschijnen, dat de verdrukte Palestijnen in hun oneindige goedertierenheid de wereldgodsdiensten vredig hadden toegelaten op kerstavond om de geboorte van Jezus te vieren in het Palestijnse gedeeelte van Jeruzalem. De wereldmedia zaten toe te kijken met betraande camera's en snotterende microfoons : "Kijk toch eens, hoe die arme verdrukte lieden zich barmhartig gedragen".

In de door Hamas gecontroleerde Gazastrook werden de circa 3000 aldaar levende christenen ernstig gewaarschuwd, geen publieke vieringen te organiseren, geen kerkklokken te laten luiden en vooral niet te spreken met de pers over de restricties die hen opgelegd werden.  Dat zoiets toch uitlekt is onvermijdelijk en achteraf ondervraagd, ontkennen de Arabieren vanzelfsprekend de dadels uit de palmbomen, dat zij dergelijke verbodsbepalingen zouden uitvaardigen. "Hoe durven zij, die christenhonden, dergelijke roddels te verspreiden."

In Nazareth hebben de moslims voor een christelijke basiliek bovenstande spandoek opgehangen, zodat de weinige kerkgangers weten waar ze aan toe zijn : God heeft geen zoon.

Wij moeien ons niet met dat soort religieuze discussies maar je ziet direct de dubbelzinnigheid van de toestand, die zich daar ontwikkelt en die niet anders is, dan in andere door moslims bestuurde naties : absolute onverdraagzaamheid ten overstaan van andersdenkenden.

De halve garen van de Westerse regimepers verzwijgen deze zaken. Wij staan niet op barrikades om tegen godsdiensten te strijden, wij klagen twee zaken aan : de lafheid van de Westerse journalisten en de manier waarop de islam de wereld verovert. Dankzij de slapjanussen van het Westen verloopt deze verovering rustig en vreedzaam : wij bieden onszelf aan en verontschuldigen ons voor onze onvriendelijke tekortkomingen.

Ray 

De chauffeurs van De Lijn eisen meer politietoezicht op de Antwerpse Franklin Rooseveltplaats, liefst in de vorm van een permanent politiekantoor. Het busplein vormde vorige zondag nog het decor voor een passioneel homomoord onder Marokkanen.

De vakbonden bij De Lijn drongen herhaaldelijk aan bij burgemeester Slaapmans op extra patrouilles. 'We willen al jaren meer blauw op de Rooseveltplaats, maar voorlopig zonder veel resultaat', zegt Hicham El Mzairh. 'Zondag was de politie wel zeer snel ter plaatse, omdat er met de feestdagen sowieso meer toezicht in de stad is. Maar de rest van het jaar dus niet, terwijl op de Franklin Rooseveltplaats elke dag toch tienduizenden mensen passeren.' De vakbonden overwegen acties, maar zouden daarbij niet de passagiers viseren.

Bron : Het Nieuwsblad

Over die laatste klantvriendelijke opmerking, de passagiers niet te hinderen, moeten de vakbonden van de Lijn even goed nadenken.  Wie veroorzaakt al de problemen ?  De chauffeurs of de passagiers ?  Waarom niet doen zoals de collega's van de NMBS ? Laat de passagiers, de eeuwige lastposten, opdraaien voor de problemen die zijzelf veroorzaken. Het land B is niet voor niets het paradijs van de stakingen. 

+ Aanpassing 17.45 uur

Los van de reacties die wij ontvingen van enkele mensen die betrokken zijn bij de Lijn, moeten wij u nog een wijziging meedelen over de moordpartij op het Franklin Rooseveltplein.  Wij hadden onze info betrokken vorige dagen bij Marokko.nl waar er sprake was van 2 Marokkaanse homo's.  Als zij het zelf zeggen, zal het wel waar zijn, dachten wij met onze grote goedgelovigheid. Mis, poes.  Verkeerd, schàt.  Ge zit er naast, schone vent : het ging om een daad van "koeltoer, een eremoord". 

We leggen het u uit, alsof u bij Het Laatste Nieuws leest, met een aanlokkelijke titel :

42-jarige getrouwde lap* vergrijpt zich aan 17-jarige deerne

Hij wordt de keel overgesneden door jaloerse broereman : de eer van de familie stond op het spel. Het spel wordt afgesneden.

Een brave 18-jarige Marokkaanse hangjongere gaat op zoek naar zijn zusje die niet tijdig thuis was om de tajine op te dienen. Hij had een vaag vermoeden dat zussevrouw zich wellicht in aanwezigheid zoude kunnen bevinden van een oudere, getrouwde lap, die zijn loensend moslimoog had laten vallen op de jonge deerne, zoals den heer Mohammed dat voordeed met de prille Aisha. 

En ja, inderdaad, zo gezegd, zo gedaan : het zusje werd aangetroffen, zittende in den BMW naast de loense ouderling die met moeite zijn fikken thuis konde houden van het aantrekkelijke, begeerlijke lijfje van de serveerster van tajine(met heerlijk schapenvlees en look, dit gans terzijde, het verhaal niet dienende maar wel de smaakpapillen strelende). In verontwaardigde colère ontstoken, wat eerder uitzonderlijk is bij jeugdige jongeren, trekt de grote broereman een vlindermes, wat hij toevallig op zak had omdat hij zijn nagels wilde bijknippen, en toont het aan den ouden onverlaat door het venstertje van diens donkerblauwe BMW 525, met metalen siervelgen, dubbele uitlaat en ABS, remsporen gegarandeerd bij diep pedaalduwen. Het ongeluk was helaas  in de omgeving aanwezig, dus het vlindermes opent zichzelven van zichzelf en komt toch wel met een plof neder in de keel van den ouden BMW-rijder. "Hola," roept de jonge Achmed, het graagspelige zusje gilt en den ouden bok kreunt. Maar niet om de reden die hij graag gehad zoude hebben.

Ja, maakt dat mee. Gelukkig, want bij een ongeluk hoort altijd een beetje geluk, kwam de ondervoorzitter van de VLD daar net voorbijgefietst, den Heer advocaat van alle allochtonen urbi et orbi,  Kris Luyckx, die net de schoenen van Bart Somers was gaan poetsen en tegelijk diens krullenbol had bijgeknipt, en die zag wat er aan de hand was.  "Helaba" riep hij  "wat is er aan de hand ?". Dat is namelijk een lepe advocatentruc, als ge weet wat er aan de hand is, doen alsof ge het niet weet, om tijd te winnen.

Om een lang verhaal kort te maken : de eremoordenaar wordt opgepakt door de Polizei van Antwerpen, de inmiddels naar Allah verhuisde ontzielde wordt discreet afgevoerd en de jonge deerne dankt den heer advocaat en ondervoorzitter Luyckx dat ze nog maagd is. "Ge hebt chance" zegt deze knappe man "als ge mijn voorzitter had tegengekomen, was het anders afgelopen."

Om al deze en nog veel meer ingewikkelde redenen die wij u onthouden, vragen de chauffeurs en het personeel van de Lijn beter politietoezicht op het Rooseveltplein, dat in Antwerpen ook nog de Victoriaplaats genoemd wordt of de Geuzenhofkes en dat binnenkort zal omgedoopt worden tot من ساحة الشهداء   of in het oud- Nederlands Het Plein van de Martelaren.

***

* Een getrouwde lap is een sierlijke Antwerpse uitdrukking voor een gehuwd manspersoon

'Loft', de film van regisseurs Erik Van Looy en Bart De Pauw, heeft op Kerstmis de kaap gerond van de 850.000 bezoekers, en haalt zo de film 'Daens' in. 'Loft' is nu de succesvolste Vlaamse film in 15 jaar, maar moet nog altijd de eerder uitgebrachte films 'Hector' en 'Koko Flanel' voor zich laten. Dat maakte filmverdeler Independent vandaag bekend.

'Loft' legde sinds de première eind oktober een succesvol parcours af en stond onafgebroken in de top 3 van de bioscoophitlijsten. De Vlaamse filmsector had er zich ondertussen bij neergelegd dat cijfers als die van 'Daens' onbereikbaar waren in deze tijden van dvd, en andere nieuwe manieren om films te kijken. 'Loft' is nu de derde best scorende Vlaamse film aller tijden. Maar met nog meer dan een volle vakantieweek te gaan, lijken meer records mogelijk. De film is vandaag nog altijd te zien in 34 Vlaamse en Brusselse bioscopen. (belga)

.

Een dramatische foto van onze Noordzee (Nieuwpoort)

Wij waren onze kardinaal bijna vergeten, maar gelukkig hebben onze goede collega's van de Frut van Koekestad een van hun talrijke reporters naar Brussel gestuurd om de homilie ...de  homolie (enfin het zal zeker niet de  homofobie zijn)  van de kardinaal te beluisteren.  Een fragment :

'Want ook Jezus was voorstander van een sterke federale staat met ruimte voor dialoog tussen de gemeenschappen.' (Uit de kersthomilie van Godfried Danneels)

Staat de kruiwagen in de gang ? Ik ga een brood kopen.