Een striemende analyse van het land B door Eddy van Buggenhout


Het falen van de progressieve elite - Het bankroet van de grenzeloosheid.
Neen, de problemen van vandaag zijn niet uit de lucht komen vallen. Ze zijn langzaam gegroeid door een cultuur of mentaliteit van extreem relativisme en intellectuele luiheid van onze zogenaamde progressieve elite. Het begon allemaal zo rooskleurig in de jaren zestig. Dank zij de oprichting van de Europese Economische Gemeenschap (EEG) ontstond een grote ‘euromarkt’ die toeliet dat moderne Europese ondernemingen konden geboren worden die door massaproductie zorgden voor een overvloed aan consumptiegoederen en –diensten. Vele mensen dachten dat de economische problemen definitief waren opgelost. Gedaan dus met prioriteiten vastleggen en pijnlijke keuzes maken. Het volstond dat je de (grote) progressieve mond opendeed, en de gebraden kippen vlogen er zo in.
Deze grenzeloze zelfgenoegzaamheid en dit economisch negationisme hebben geleid tot de grote staatsschuld en tot de afwezigheid van pensioenreserves in het vooruitzicht van de komende vergrijzing van de bevolking. Het zogenaamde zilverfonds is een lege doos gezien de inhoud ervan reeds werd doorgeschoven naar de federale schatkist die het geld effectief heeft uitgegeven. Theoretisch heeft het zilverfonds een schuldvordering op de schatkist, maar dat is te vergelijken met een nepbankbiljet uit een gezelschapsspel. Kortom, het gaat om spelletjes spelen die de schone schijn moeten hooghouden. Niet voor niets noemt men België één groot leugenpaleis. Schaamteloos en arrogant komen heerschappen à la Wilfried Martens, Mark Eyskens en Willy Claes nog altijd het TV-scherm teisteren met hun ‘wijze raad’, hierbij vergetend dat zij veertig jaar de tijd hebben gehad om de problemen op te lossen in plaats van ze te laten verrotten. En natuurlijk is er nooit een journalist die deze heren eens een aantal kritische vragen stelt over hun wel zeer aangebrand verleden. Hun consumptiefederalisme is een afgrijselijke grap van georganiseerde financiële onverantwoordelijkheid, nodig om de wankele Belgische constructie bij elkaar te houden.
Ook de bankencrisis is een voorbeeld van grenzeloos liegen en bedriegen. Om meer winsten te maken, ging men het geld van de spaarder internationaal beleggen. Wie echter de grens overgaat om zaken te doen, moet rekening houden met andere tradities en organisatievormen. Onze zogenaamde kosmopolitische bankiers wisten schijnbaar niet hoe in de USA met de losse hand hypothecaire kredieten werden verstrekt aan mensen zonder centen, kredieten die éénmaal verpakt in afgeleide producten, financiële atoombommen bleken te zijn. En de brave bankbediende aan de basis moest zwijgen wanneer hij/zij twijfels had bij die grootse expansieplannen van hun topmanagers met hun gouden parachutes.
Deze grenzeloze onverantwoordelijkheid (extreme staatsschuld, afwezigheid van pensioenreserves, het drama Fortis en Dexia, open grenzenpolitiek in een overbevolkt land) vindt bij ons zijn oorzaak in een totaal gebrek aan geestelijke vrijheid, aan echte democratische cultuur. Een debat of communicatie met woord en wederwoord zou al veel oplossen maar is hier totaal uitgesloten. Kritisch denken wordt in dit land niet gewaardeerd, wel de “ons kent ons” arrangementen. Onze media zijn daarbij veel te regimevriendelijk. Vele journalisten behoren nu éénmaal tot de “club”. Terecht wijst Herman Van Rompuy er in zijn boekje ‘Op zoek naar wijsheid’ (Davidsfonds, 2007) op dat België geen volwassen parlementaire democratie is maar een dictatuur van enkele partijleiders en hun topministers, een dictatuur die nodig is om de gigantische meningsverschillen tussen Vlamingen en Franstaligen te onderdrukken. Men noemt dat dan een pacificatiemodel, precies of wij constant in oorlog zijn of er mee worden bedreigd. Hebben de inwoners in dit land dan geen recht op duurzame vrede? Daarom zeggen wij: meer dan ooit Vlaamse onafhankelijkheid. Wanneer het echt niet meer gaat, laten we dan als beschaafde mensen uit elkaar gaan en niet eindeloos blijven aanmodderen. Dat sluit samenwerking met de Franstaligen in de toekomst niet uit. Dames en heren van de zogenaamde democratische partijen en vakbonden, gun uw volk een volwassen democratisch systeem, een ruimte waar mensen nog mogen nadenken en discussiëren over de toekomst van hun kinderen en kleinkinderen.
Eddy Van Buggenhout
Gewezen lector Economie























4 reacties op dit bericht
@Jos
als het goed is...
wat deze keer ook niets aan de verbeelding over laat is het stuk van Mia Doornaert in "de vrije tribune" waar ze de hypocretie van links hekelt.
http://www.vlaamsbelang.org/0/5495/
zij is nog één van de enige journalisten die af en toe geen blad voor de mond neemt. "als het goed zeggen we het ook" zou pallieterke zeggen.
Objectiever, eerlijker en oprechter
Wij,"jantje nuls"....
De politiekers zullen hem stiekem ook gelijk geven, maar ze blijven voortploeteren zoals ze bezig zijn. ("Politiekers weten waarom" is hun motto tegenwoordig)
Ondertussen kunnen wij ènkel hopen dat die vuile zweer vlug openbarst zodat de veelal ingedommelde openbare mening, hun ogen wèrkelijk opengaan en de politieke knoeiers ter verwantwoording roepen in het stemhokje.