Baai-Baai, Belgique

De Pakistaan  Nazir Ahmed die door de Labourregering van Tony Blair tot Lord werd benoemd, en daardoor automatisch lid is van het Hogerhuis ( de senaat),  zal een 12-tal weken Lord-af zijn.  De Peer is de peer.

Hij was de schreeuwlelijk die dreigde met 10.000 aanverwante Baardmansen Londen op stelten te zetten, als Geert Wilders in Engeland zijn Fitnafilm zou projecteren in the House of Lords. Ahmed dankt zijn titel ondermeer aan het feit, dat hij geroemd werd als een moslim-bruggenbouwer die onze cultuur zou verzoenen met zijn koeltoer.  Hij heeft het er tot hiertoe prima van afgebracht. U herinnert zich Salmon Rushdie, die andere Pakistaan met zijn talrijke huwelijken,die had in een boek (de Duivelsverzen)  onvriendelijke dingen verteld over de koraan. Rushdie heeft jaren ondergedoken geleefd, want op zijn hoofd stond een prijs : wij weten intussen hoe het er aan toegaat bij de brave moslims.  In 2006 verleende Tony Blair aan Rushdie een titel en de Orde van de Kousenband. Tussen haakjes, met al die vrouwen van Rushdie was dat wel een aangepast cadeau. 

Behalve volgens Lord Ahmed, de grote verzoener, die schreeuwde moord en brand, "Rushdie had bloed aan zijn handen" beweerde de waanzinnige rukker.

Nauwelijks een jaar later reed hij op de autoweg een man ondersteboven die er het leven bij inschoot. De Peer zat te sms'en in zijn Jaguar en was vermoedelijk even afgeleid.  Nu wordt hij door het Britse gerecht veroordeeld tot 12 weken jail, waarvan hij er 6 effectief mag doorbrengen.  Hij zal niet de enige buitenlander zijn, er zullen vele broeders met hem kennis kunnen maken. En nu heeft hij tenminste ook bloed aan zijn handen.

De BBC presteert het om op zijn webstek in de titel van het artikel over de veroordeling enkel te gewagen over "een lid van het Hogerhuis". Schijnheiligheid en linksigheid gaan hand in hand.

Ray

Lubbeek in Vlaams Brabant is een van die landelijke gemeentes  waar de tijd trager schijnt te verlopen dan elders en waar de mensen meer kansen hebben om gelukkig en tevreden te zijn dan in hectische steden die overrompeld worden door vreemdelingen.  Lubbeek  kent nog niet de voordelen en de rijkdom van de multiculturele samenleving en de diversiteit. Er is plaats voor het goede leven, dat blijkt ondermeer uit de officiële activiteitenkalender : op 26 februari is er een lezing over "De Lever, de aannemer van ons lichaam" . En nadat alles in orde is met lever en lichaam grijpt er op 27 februari een whisky-proeverij plaats(tasting, noemen ze het) en op 1 maart een rijkelijke brunch, gevolgd door een dessertennamiddag.  Breugel zou in Lubbeek aan zijn trekken komen.

Lubbeek ligt in het Hageland in de driehoek Leuven, Aarschot, Diest

Er wordt ook aan politiek gedaan in deze Vlaams-Brabantse gemeente, die niet ver van de taalgrens verwijderd is en waar de splitsing van het arrondissement BHV gevoelig ligt. De samenstelling van de gemeenteraad : 10 liberalen, 8 CVP-ers, 2 groenen, 2 socialisten (die met de blauwen het college vormen) en 1 moedige Vlaams Belanger, Eddy Elyn, een man van goede luim.

Zoals in de meeste gemeentes in de provincie grijpen een aantal Vlaamsgezinden de inrichting van de Europese verkiezingen aan om deze te boycotten, gezien deze verkiezingen principieel niet conform zijn met de uitspraak van het Arbitragehof. In het geval de gemeente weigert de verkiezingen te organiseren, wordt deze taak overgenomen door de provincie. Het is een symbolisch maar duidelijk protest. 

In Lubbeek spande Eddy Elyn zich voor de kar tijdens de gemeenteraadszitting van januari en legde het voorstel, met redenen omkleed, ter stemming. De politieke tafelschuimers van meerderheid en oppositie wilden het slim spelen, want zij zijn tenslotte ook graag  "goede" Vlamingen en iedereen onthield zich bij de stemming. Vlaams Belang stemde voor ... en daarmee  was het voorstel ook aangenomen. Verdorie, verdorie !

Toen de wiskyproevers en dessertsmullers met de sterke levers zich realiseerden wat ze gedaan hadden onder impuls van burgemeester Freddy Vranckx, alias Slimmans, was het te laat. De raad had beslist.

Er bleef slechts een mogelijkheid over om de stommiteit te herstellen : tijdens een volgende zitting het besluit herroepen. Dit gebeurde op 18 februari met het agendapunt : Algemene Zaken - Het weigeren van de organisatie van ongrondwettelijke Europese verkiezingen door de gemeente Lubbeek - Eddy Elyn - intrekking.

De verrassing van de avond kwam toen Elyn zich tot de burgemeester wendde ... in het Frans : Merci beaucoup, Monsieur le président, est-ce que je vais continuer en Français of zal ik het maar in het Nederlands doen ...

Tegen ironie of cynisme zijn de meesten niet opgewassen en ze weten er zich geen raad mee. De meerderheid + de CD&V en de Groenen haastten zich om de vorige beslissing ongedaan te maken.  Sommigen staken hun hand zo hoog, dat ze bijna het plafond raakten. Als er echter betoogd wordt voor de splitsing van BHV lopen ze vooraan met fiere borst en de sjerp omgord.

Aan de échte Vlamingen van Lubbeek, voor wie er geen onderscheid is tussen woord en daad : proficiat !  Als wij ooit langskomen, mag de fles whisky dichtblijven, als er maar voldoende rijstpap met bruine suiker is.

Ray

Medina, de tweede grootste stad in Arabië, is een belangrijke bedevaartplaats.  Zoiets als Scherpenheuvel maar wellicht wat groter.  Hierboven ziet u de Moskee van de Profeet, met enkele minaretten en veul vollek.  Vredig is het er niet altijd, zoals te verwachten bij een heilige plaats.  Gisteren alleszins was er boel tussen soenieten en sjietieten, de Arabische flikken kwamen er bij te pas, er zouden twee doden zijn en een aantal arrestaties.  Zo, en dan nu terug naar Scherpenheuvel.

http://www.presstv.ir/detail.aspx?id=86649&sectionid=351020205

"De Belgische ondernemers zijn somberder dan ooit, blijkt uit de maandelijkse peiling van de Nationale Bank. Maar analisten geloven dat de recessie bijna halfweg is en dat de economie het grootste deel van de krimp achter de rug heeft. Ze voorspellen dat de Belgische economie vanaf het vierde kwartaal weer zal groeien."

Het vervolg van dit goede verhaal kan u lezen in de TIJD langs deze brug

In de stroom van onheilsberichten die over de bevolking heengestort worden door de kwaliteitsmedia, de 0000 op kop, is het goed de mening te vernemen van waarnemers die professioneel bezig zijn met de economie in al haar geledingen. Het is evident dat niemand precies kan voorspellen wanneer er een einde zal komen aan de huidige neergang, maar het is even duidelijk dat naast de recessie ook de psychologische factor van angst en onzekerheid bespeeld wordt door sensatiejagers.

Iedereen is plots expert inzake consumentenvertrouwen, kredietverstrekkingen, bedrijfsovernames, gevulde orderboeken, afschrijvingen op investeringen, returns on investment,  en weerspiegelen beurskoersen de reële waarde van uw bank ?  Stelt u de vraag aan de toog in uw stamcafé en u wordt overladen met kennis, opgestoken bij de commentatoren van kranten en Terzake.

De bedrijfseconoom van Petercam, de heer Noels die de idee lanceerde bij Van Rompuy om met een team experten de regering bij te staan, heeft van de Vlaamse minister-president het antwoord gekregen dat wij gisteren voorspelden : "Neen, merci, wij hebben u niet nodig".

Ook van deze crisis moet gezegd worden, dat wie er rechtstreeks door getroffen wordt via zijn job, de pijn groot is en wie normaal verder kan werken en leven, de crisis nauwelijks persoonlijk gevoeld wordt.  Dit is een gemeenplaats, maar zo is het nu eenmaal.

Professor Degrauwe van de KUL heeft het vorige week keurig geformuleerd : de burgers blijven voorlopig zuinig  omgaan met geld en aankopen en proberen de spaarpot te vullen.  De schulden van de staat stijgen door de toenemende sociale druk maar op termijn stevenen we af op een herstel. 

Mogen er nog hoopgevende berichten weerklinken ? Of moeten we doen zoals de Open VLD met affiches de burgers verwittigt "dat zij op het einde van deze maand 600 euro meer zullen verdienen dankzij de wakkere liberalen in de Vlaamse regering" ?  Platte politiekers !

Savat

24.02.2009 15.14u - Vele landen, waaronder Turkije, Marokko en Algerije, leveren nooit hun onderdanen uit. Een criminele immigrant die de dubbele nationaliteit heeft, kan dus na het plegen van een misdaad teruggaan naar zijn oorspronkelijke vaderland. Een straf verjaart meestal tien jaar na een definitieve veroordeling. Zo’n allochtone delinquent die zich tien jaar in Marokko, Turkije of Algerije vestigt, kan dus niet gestraft worden. Hij kan daarna zelfs doodleuk terugkeren naar België.

In principe werkt die truc niet binnen de Europese Unie. Alle landen binnen de Unie hebben verdragen gesloten waarbij ze elkaars vonnissen erkennen. Als een buitenlander uit een EU-land een misdaad pleegt in België, kan hij zijn straf dus niet ontlopen door zich in een ander EU-land te vestigen. Hij zal daar ook gearresteerd worden, en hij zal zijn straf ofwel in zijn thuisland moeten uitzitten, ofwel zal hij aan België uitgeleverd worden. Binnen de Unie zou dat systeem in principe goed kunnen werken. Maar… criminelen kunnen gemakkelijk aan een vonnis van een Belgische rechtbank ontsnappen door zich in Nederland te vestigen. Niet in Roemenië of Slowakije, maar in ons buurland Nederland. Daar mogen ze niet gearresteerd of uitgeleverd worden, want daarvoor is een verdrag tussen België en Nederland nodig, en dat ligt al sinds 1970 op bekrachtiging te wachten. Al meer dan achtendertig jaar dus! Zo’n bekrachtiging is slechts een formaliteit, maar België heeft daar al die jaren nooit werk van gemaakt. P-Magazine beschrijft deze week het resultaat: tientallen veroordeelde topcriminelen kunnen ongestoord en ongestraft in Nederland blijven wonen. En het gaat écht niet om kruimeldieven of kleine fraudeurs, maar om drughandelaars, pooiers en moordenaars. Voor zo’n figuren is België een prachtig land, dat nog héél lang mag blijven voortbestaan.

@ Vlaams belang

Die titel is niet van ons. Hij komt uit de Volkskrant en als u zich wil ergeren, kan u het artikel lezen door op de rode letters te klikken.

We staan weer eens voor het gekende gegeven, dat wie zich kritisch uitlaat over wat zich in onze maatschappij voordoet, gebrandmerkt wordt als een ononderontwikkelde racist of een abnormaal wezen. 

"Het aantal aanhangers zegt niets over de normaliteit van een opvatting" dat is een ondertitel van het artikel in kwestie.  Ook als Wilders 100 zetels haalt, dan nog kan hij nooit gelijk halen.  Zo wordt door de echte democraten geredeneerd.

De discussie wordt zelfs niet aangegaan, het overleg wordt weggewimpeld, men marcheert enkel voor het eigen gelijk, ook als op de lange duur elke kiezer verdwenen is.

De wanhoop van de regimepartijen (en dat zijn socialisten, christen-democraten en liberalen) is zeer groot. In Vlaanderen, in Nederland maar ook in andere Europese landen. De dames en heren van de traditionele 19de eeuwse partijen hebben geen oplossingen meer voor de chaos die zij toegelaten hebben.  Zij hebben de politiek gedegradeerd tot een minderwaardig woordenduel in een bordeel over de prijs van het meisje.  En democratie is als de etiket van dure champagne op een fles  gekleurd spuitwater.

Savat

Als het politiek soms stroef verloopt in het land B tussen Walen en Vlamingen, dan is dit geenszins het geval op sportief vlak. Meer in het bijzonder met voetbal bestaat er veel waardering tussen de clubs en de supporters over de taalgrens heen.

Er worden lovende spreekkoren aangeheven bij wedstrijden, zoals "les Wallons c'est du caca", wat vrij lief is.  Maar de wederzijdse kennis gaat verder : Vlamingen verdiepen zich graag in de psyche van hun Waalse landgenoten.

Dat bewezen de supporters van Antwerp, toen hun ploeg tegen Virton uitkwam en de Waalse spelers begroet werden, tot hun aangename verrassing, met het welluidende spreekkoor "Les Wallons sont des pédophiles".  Dat was lachen geblazen.

Sport brengt de twee landsdelen ongetwijfeld dichter bij mekaar. We hebben nog een ideetje, wellicht iets voor de komende wedstrijden ? "Les Wallons disent toujours non". 

Er zijn er betere die rijmen op Wallons.

Fats

J'ai été Wallon et libéral un jour. Un.

Ik ben geweest Oewaal en liberaal één dag. Een.

Ik heb ooit het Vaticaan bezocht na sluitingstijd met een groepje bevoorrechten, begeleid door enkele Roomse geestelijken die daar meer dan behoorlijk hun weg kenden. Letterlijk en figuurlijk. 

Wij waren afgesproken rond 18 uur bij een zij-ingang en toen ik een van de priesters vroeg, of het wel eens meer gebeurde dat ongelovigen of vrijzinnigen toegang kregen tot het centrum van het Roomse geloof, keek die mij olijk aan en zei : "Mijnheer, hierbinnen leven procentueel meer overtuigde ongelovigen dan in heel Italië".  Was het humoristisch bedoeld, wilde de man extra-tolerant overkomen, wat vaker voorkomt bij katholieken die gebukt lopen onder een schuldgevoel, of herkauwde hij de klassieke gemeenplaats die over sommige kerkvaders de ronde doet ? 

Al jaren weet ik dat er met de socialistische partij iets gelijkaardigs aan de hand is : "Mijnheer, bij de socialisten bevinden zich procentueel meer kapitalistische egoïsten dan in om het even welke liberale partij". Dat zei mij jaren geleden een trouwe, rooie vakbondsman.  En toen was er nog geen sprake van een schare babes, of wat daar voor doorgaat, die aan de top van de partij hun jaloerse vrouwenambities uitleven als bazige spinnenvrouwtjes die na de daad, de steek van de dood toedienen.

Zo gezegd, zo gedaan.

In de provincie Antwerpen is de lijst voor het Vlaamse parlement in mekaar geweven door Caroline Gennez en Kathleen van Brempt.  Beide dames genieten duidelijk van dergelijke opdracht : Gennez, de rancuneuze wraakgodin, Van Brempt, de satelliet die tolt rond het centrum van de macht, de schuddende bol.

Regelmatig in de mond nemen dat men een partij is voor de gewone menschen en tegelijk die gewone menschen afweren als ze te dicht in de omgeving komen.  Wèg, wèg.

Ook een ideaal moment om de persoonlijke vetes te beslechten.  De Marokkaanse leugenaar Temsamani kan het uitzweten dat ze ooit in de pers Gennez verrot heeft gescholden als een kille, arrogante vrouw.  De knappe Mechelse, ooit tot staatssecretaris omhooggetild door vrouwenliefhebber Steve Stevaert, kon haar mandaat na enkele maanden laten staan, toen bleek dat zij zich een diploma had verzonnen. Ze kreeg nog aan kans in 2004 in het Vlaams parlement maar daar heeft ze evenmin wat van gebakken.

Als verdediging om toch verder te blijven leven van gemeenschapsgeld,  diepte ze deze wijsheid op : "Ik heb misschien niet veel gedaan in het parlement, maar alleszins meer dan Janssens, want die doet niks". We zijn blij het te horen, maar we wisten het al.

De twee vrouwtjesspinnen laten zich niet van de wijs brengen door al dat geklets.  Zij voelen zich als de Human Ressource Managers van het Socialistische Plaatsingsbureau.

Ze willen ook wat doen voor de "arbaaiders", want vroeger had de partij iets met de werkmenschen. Op nummer zes planten zij  een syndicaal afgevaardigde van Opel, een man die in het VRT-Journaal gedurende 15 tot 20 secondes mag zuchten dat Opel er geweest is.  De zuchter is echter niet te paaien met een onverkiesbare plaats. Met die werkmenschen is het altijd iets. Nooit genoeg.

Hetzelfde met Erik De Bruyn, u weet wel, de tegenkandidaat bij de voorzittersverkiezingen die 35% van de stemmen wegkaapte van Gennez.  Veel socialisten hebben verkeerde namen : de belgicist van het ABVV heet De Leeuw en de Roodste SPa-er heet De Bruyn. 

Die De Bruyn krijgt de ene ezelsstamp na de andere en hij laat zich nu vastplamuren op de elfde plaats.  "Ik ben de eerste van de onbelangrijke kandidaten" snoeft hij. Principes, zuiver socialisme, aandacht voor de verworpenen, vergeet het. Als De Bruyn, zijn imago eer wil aandoen, dan bedankt hij voor die schamele plaats.

De rest van de lijst wordt opgevuld door gemeenteraadsleden van de Stad Antwerpen.  Daar zit wat tussen.

Rood is al lang geen troef meer bij de sossen : arrivisme en armoe, in die volgorde. In het Vaticaan houdt men tenminste de schijn op.  Meestal.

Savat

 Komeet Lulin gefotografeerd op 23 februari 2009 door Ligustri Rolando, Circolo Astrofili di Talmasson

De komeet heeft een inclinatie van 178° en beweegt zich ongeveer in hetzelfde baanvlak om de zon als de aarde maar dan wel in tegengestelde richting. We kijken dus voortdurend tegen de zijkant van de komeet aan. Voor de stofstaart geldt dus ook dat we tegen de smalle zijkant van de waaier aan kijken en als de aarde zich in het verlengde van deze waaier bevindt dan is er wellicht ook een zogenaamde anomale staart of anti-staart zichtbaar. Het komt niet zo heel erg vaak voor dat een komeet een mooie anti-staart laat zien. De laatste keer dat dit goed zichtbaar was, was in 1957

Onze vaste lezers zullen onmiddellijk doorhebben dat bovenstaande tekst niet van deze redactie afkomstig is ; wij hadden nog nooit gehoord van een mooie anti-staart maar zijn bereid er van nu af aan aandacht aan te besteden.  Meer over dit fenomeen, langs HIER.

"Een economisch oorlogskabinet", dat is wat Geert Noels voorstelt aan Van Rompuy om op een efficiënte en kundige manier de huidige crisis te bestrijden.

Uitzonderlijke tijden, vergen uitzonderlijke maatregelen en het zou goed zijn de beste specialisten en experten uit verschillende domeinen samen te brengen, om "onafhankelijk en a-politiek" de regering bij te staan.

De bruine krant

Christine Rombouts

Dit weekend verscheen Gazet van Antwerpen met een totaal nieuwe look. Omdat bij ons geen grafisch ontwerpers wonen, werd daarvoor een beroep gedaan op een Spaans bureau.

Een week lang werd aangekondigd dat Rubens de inspirator was, maar van vlezige vrouwenlichamen geen spoor. Wellicht was de link met Rubens slechts een doorzichtig marketingtrucje om de Antwerpse lezers aan te spreken en hen toch te laten geloven dat GVA nog steeds hùn krant is. Het grafische uitzicht van de Antwerpse krant is nu in harmonie met het peil van de redactie: een folder van de Lidl.

Ondertussen ging de verkochte oplage nog maar eens met meer dan 3% achteruit en is het einde van de neergang niet in zicht.

http://www.eulalie.eu/eula_rpa/

Soms hebben we het bekeken hier beneden en dan stappen we in onze luchtballon.  Doei, tot als de crisis voorbij is : wij zijn op weg naar de Orionnevel.Het is maar op 1500 lichtjaar afstand en volgens de reisbrochure valt het klimaat best mee. En geen gedoe met 3-sterren of 4-sterren verblijf, miljoenensterren !  Dus het eten zal het best meevallen.

Credit: NASA, ESA, M. Robberto (STScI/ESA) et al.

In de Volkskrant schrijft een mevrouw Renée Braams over de goede effecten van klassieke muziek in de opvoeding van het kind.

Helemaal niets nieuws, klassieke muziek is een zeer brede term die alles bestrijkt wat overeind gebleven is na eeuwen en wat de dag van vandaag ook ernstige muziek genoemd wordt, wat trouwens een ijselijke term is.  Ik heb bijna nooit zin in "ernstige "muziek, ik wil vrolijk zijn of ontroerd worden, ik wil luisteren naar harmonieuze klanken die beelden oproepen, kleuren schilderen, gevoelens loswoelen, ik wil instrumenten tegen mekaar horen opklinken om in mekaar op te gaan, of uiteen te vallen in schrijnende soli, die weer opgepikt worden door een andere groep instrumenten, die de klanken naar mekaar toespelen als veertjes in de wind of donderende orkanen. U kent het wel. 

Daarover vertelt mevrouw Renée Braams in haar lessen en ze beschrijft het in haar stuk in de Volkskrant onder de verleidelijke titel "Daar hebben we het Mozart-effect".  Het is prachtig en uniek jonge kinderen die wellicht thuis enkel "Oenke-Boenke-Oenke-Doenke" horen en opgevoed zijn met de idee dat dit "muziek" is, te laten kennismaken met de verfijnde klanken van instrumenten en het talent om deze hun verhaal te laten vertellen.

Mevrouw Braams heeft ook allochtone kinderen in haar klas en die gaan gewoon mee op in de wereld van schoonheid die voor hen geopend wordt.

Maar ook hier geldt auto-censuur en omzichtigheid. Laten we vooral de moslimkindjes niet voor het hoofd stoten en onze eigen cultuur wegmoffelen, als ze in aanvaring dreigt te komen met wat aan de overzijde doorgaat voor koeltoer. Luistert u naar mevrouw Braams :

Ik ben zo in de ban van die eenvoudige doelstelling (het brengen van blijheid in het leven van een kind) dat ik besloten heb het aangrijpende lied uit de musical over Jozef, Sluit alle deuren maar, met de heftige regel 'Kinderen van Israël zijn nooit alleen', toch niet te zingen.  Ik wil toch geen nare of onbestemde emoties loswoelen bij de moslimkinderen. Ik kies voor We shall overcome (dank voor de tip) voor One day I’ll fly away (dank voor de tip) voor De uil zat in de olmen en voor Kookaburra. Dat laatste lied over een lachende oerwoudvogel is bij de bovenbouwers favoriet. In canon is het één groot geschater.

In de lezersreacties op dit artikel, dat voor de rest zeer lovenswaardig is, wordt nauwelijks ingegaan op de autocensuur die de lesgeefster zichzelf oplegt.  Velen zijn zo murw geslagen door het poco-denken, dat hen zelfs dit schrijnende gedrag niet opvalt.

Ray